Teraz walcząc na dwa fronty, Maczek niecierpliwie czekał na wsparcie sąsiadów. Tymczasem kanadyjska 4 Dywizja Pancerna wprawdzie zdobyła miasteczko Trun i znajdowała się stosunkowo blisko, ale ugrzęzła pod ogniem czołgów 12 Dywizji Pancernej SS. A na południe od Chambois zatrzymały się dywizje 3 Armii Amerykańskiej generała Pattona. I choć Patton rwał się, by dokopać Niemcom w Chambois, Zwierzchnik Bradley zabronił. Tak przedstawiała się sytuacja, kiedy w deszczowy dzień 20 sierpnia do sztabu pierwszej pancernej pofatygował się generał Guy Simons. Dowódca drugiego korpusu kanadyjskiego. Po przywitaniu obaj generałowie pochylili się nad mapą. Maczek opisał Simonsowi położenie obu swoich zgrupowań. Wysunęliśmy się siedem kilometrów do przodu. Czwarta kanadyjska zostaje w tyle.
Rozgrzane lufy dział groziły rozerwaniem, brakowało benzyny, rozładowywały się akumulatory i gasły radiostacje. Ile jeszcze mogliśmy się bronić? Pytał retorycznie Koszucki. Ile minut? Pięć? Dziesięć? I wtedy obserwator zauważył przez lornetkę długą kolumnę czołgów, transporterów opancerzonych i dział. Kolumna jechała od strony Trun. To musiała być IV Kanadyjska Dywizja Pancerna. Nareszcie. Pierwsze kanadyjskie czołgi wjechały na Machugę około godziny 2 po południu. Najpierw minęli kolumny rozbitych pojazdów niemieckich, ciężarówek, samochodów pancernych i czołgów. Potem doleciał ich odór gnijących w sierpniowym upale ciał. Wreszcie już u szczytu zauważyli tłumy jeńców, żołnierzy fanatycznych dywizji SS, spadochroniarzy i pancerniaków. Wokół pod drzewami, przy czołgach, siedzieli w niewielkich grupkach niewyspani, ale szczęśliwi z zakończenia trwającej 56 godzin rzezi żołnierze Polskiej Dywizji Pancernej.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.