SPECIAL: "Drugi akt" || We współpracy z Kinoteką

Wydaje mi się, że ten film to by mógł być w ogóle jego taki tagline, hasło reklamowe. Czy dalej oglądacie? Czy jeszcze oglądacie to, co kino ma wam do zaoferowania? Wezmę od Ciebie mikrofon, czekając aż ktoś tutaj będzie chciał zabrać głos i zadam Tobie, w sensie odbiję to pytanie trochę do Ciebie. Zastanawiam się, co Ty jako scenarzysta w ogóle o tym sądzisz, bo poza tym, że jesteś krytykiem filmowym, podcasterem, no to też jesteś scenarzystą i konsultantem scenariuszowym i no ten film drwi trochę z Waszej pracy w pewnym sensie, tak? Jakby pokazuje, że ona w dzisiejszym świecie, świecie, w którym za pomocą krótkiego promptu jesteś w stanie wygenerować 10 scen, Ta kreatywność ludzka jest pod znakiem zapytania. Nie, że jest w ogóle niepotrzebna, ale że wystawia się jej pewną próbę. To mi się bardzo podobało niedawno, jak Paul Schrader, amerykański scenarzysta i reżyser, miał taki moment, kiedy w swoich mediach społecznościowych dzielił się tym, jak poznał się na sztucznej inteligencji, jak tam wpisywał różne prompty do swoich filmów.

Okazywało się, że to są filmy lepsze od filmów Paula Schradera. Zaskoczony w ogóle, więc zastanawiam się tutaj, jak ty to postrzegasz? Jeśli jakaś profesja nie pozwala z siebie żartować, to ja jestem podejrzliwy wobec tej profesji, więc każdy żart na temat konsultanta scenariusza wego chętnie przyjmę. Natomiast ten film... Ja na przykład już byłem świadkiem takich sytuacji przy jakichś spotkaniach okołoscenariuszowych, gdzie w trakcie spotkania też wpisywano jakieś frazy do AI po prostu dla żartu. Albo na przykład ostatnio jest na Zoomie już taka funkcja, że Zoom może podsumować spotkanie, które się odbywa na tym Zoomie i po spotkaniu można dostać taki pełen, właściwie dokument w PDF-ie podsumowujący to spotkanie.

To jest realne zjawisko. To jest nowe zjawisko. I tutaj ci aktorzy, którzy buntują się, bo grają coś Pośredniego, gorszego, no domyślamy się, że być może taką właśnie, cudzysłów, netflixową komedię, mówię to w takim nawiasie, no to oni z jednej strony chcą się ustawić w sytuacji kogoś, kto ma wyższe aspiracje, kto jest ponad to, A z drugiej strony uważam, że Dupieux celnie pokazuje, że pod spodem jednak jest ego artysty, ego aktora, który jak słyszy hasło Paul Thomas Anderson, to nagle wszystko już nie ma żadnego znaczenia, bo po to to robiłem, żeby w końcu zadzwonił do mnie Paul Thomas Anderson. I teraz znowu, czy my jesteśmy gotowi jako kultura rozstać się z tym aktorskim ego, które przecież wiemy już od dziesiątek, a może nawet setek lat, jest jakoś tam...