S05E16: "Nietolerancja" (1916) -- CLASSIC
Opowiadam o filmie "Nietolerancja" (1916) Davida Warką Griffitha, zajmującym miejsce 7 w #Top100SpoilerMastera.
Katolicka nietolerancja protestantów w wersji opowieści francuskiej, czy faryzejska nienawiść do Chrystusa w opowieści judejskiej. Czy konflikt pomiędzy wyznawcami Isztar i Boga Marduka w opowieści babilońskiej? Nie do końca te sytuacje są porównywalne, a dodatkowo, co także zauważa Kevin Brownow, brakuje w tym przeglądzie czterech typów nietolerancji, tej najbardziej chyba rozplenionej w amerykańskim społeczeństwie, a zatem nietolerancji rasowej. To bardzo znaczące pominięcie, które wskazuje na uprzedzenie Griffitha i także na uparte odmówienie jakichkolwiek przeprosin za narodziny narodu, ponieważ najbardziej oskarżany o rasizm już wtedy amerykański reżyser, kręcąc film o nietolerancji i poświęcając temu zjawisku
Wczesne, prymitywne filmy oferowały publiczności zadośćuczynienie, poczuciu sprawiedliwości, moralności, raczyły ją sentymentalizmem, zaspokajały potrzebę silnych doznań, wreszcie dostarczały łagodnej pornografii. To także dotyczy intolerancji i tych wszystkich nagich kapłanek Isztar w sekwencji babilońskiej. Twórcy tamtych filmów nierzadko wzorowali się bezpośrednio na słynnych dziełach malarskich, pisze Poprzęcka. Wiele scen z głośnego filmu Davida Worka Griffitha Nietolerancja to niemalże ożywione obrazy ówczesnych pompierów, głównie Rochegrossa, specjalisty od wschodnich orgi i rzezi. Owe zapożyczenia bynajmniej nie były ukrywane. Przeciwnie wygląda na to, że odwoływanie się do malarstwa było jednym ze sposobów nobilitacji nowo powstałej sztuki filmowej, traktowanej wówczas trochę jak rozrywka jarmarczna.
Brał to, co mu się podoba, a zatem fragmenty choreografii z Ruth Sandenis były łączone z różnymi elementami architektonicznymi, no w tym przypadku właśnie w owej wielkiej, babilońskiej Która z kolei, i tutaj kolejna substancja, którą ten film wchłonął, powtarzała pewne tropy z monumentalizmu włoskiego. Ponieważ jeżeli przyjrzycie się owym słoniom, które dumnie podnoszą trąby, oczywiście mówię o słoniach rzekomo kamiennych, tak naprawdę gipsowych, które wieńczą ową wielką bramę Isztar w Babilonie wyczarowanym przez Griffitha, To można zapytać, i historycy pytali, czy owe słonie są częścią kultury babilońskiej.
Ale z drugiej strony, no, pławi się w jej zmysłowości, pokazując zwłaszcza kapłanki Isztar w takim rozchełstanym, pełnym jedwabiów autorażu, no i także odsłaniając całkiem odważną nagość. Babel and Babylon. Spectatorship in American Silent Film. Kto wie, czy to w ogóle nie jest najlepsza książka o kinie amerykańskim, nie wiem jaką ja w ogóle miałem w ręku, bo jest to niesamowita taka synteza właśnie skupiona na kwestii spektaklu.
I Miriam Hansen pisze w tej książce, no właściwie daje najbardziej genialną dla mnie w ogóle interpretację intolerancji. Mianowicie ona mówi tak, i teraz uwaga, przeprowadzę was przez to krok po kroku. Ona mówi tak, że jest coś bardzo dziwnego w fakcie, że Griffith przytaczając całą ową anegdotę babilońską właśnie o Bartazarze, o kulcie Isztar, o starciu z kapłanem Marduka, Otóż Hansen mówi, że jest bardzo dziwne, że Griffith nie odwołuje się w ogóle do ustalonej w zachodnim kanonie biblijnej perspektywy na te wydarzenia, bo przypomnę, że niewola babilońska w świetle Starego Testamentu ustawiała Babilon w złym świetle, mówiąc bardzo ogólnie.
Wieża Babel, prawda? Historia o wieży Babel, o pomieszaniu języków, za karę, za pewną pychę. Tymczasem w Nietolerancji Babylon jest pokazany afirmatywnie. To jest wspaniała kultura, która na dodatek, co ciekawe, wydaje się spełniać pewien ideał griffithowski, jeżeli chodzi o wyzwolenie seksualne, ponieważ Griffithowi bardzo się podoba I to, jak pewna siebie, silna jest dziewczyna z gór grana przez Constance Talmadge w tym filmie, to po pierwsze, ale po drugie, jemu się wyraźnie podoba też to rozarytyzowanie kultu Isztar. Wydaje się wręcz, że to spełnia jakiś jego ideał połączenia właśnie religii, seksualności, jakiejś zmysłowości. On filmuje to w sposób na tyle afirmatywny,
Nawet w scenie modłów do Isztar, w trakcie oblężenia Babilonu przez Cyrusa, wokół głowy posągu Isztar pojawia się świecąca aureola, co jest gestem wprost pogańskim, bo jeżeli Griffith pokazuje, że kult Isztar był prawdziwy, to znaczy, że Isztar rzeczywiście zainterweniowała Wielką tragedią tego wątku jest to, że Baltazar nie uwierzył dziewczynie z gór i że przez to przegrał i pozwolił perskiemu królowi podbić Babilon.
Ale także Todd Browning, późniejszy reżyser Dziwolągów. I tak dalej, i tak dalej. Joseph Henaberry, który w Narodzinach Narodu wystąpił jako Abraham Lincoln, tutaj zagrał 9 ról w tym filmie. A zatem wyobraźcie sobie, jak szalony był to plan, jak bardzo krzyżowały się różne kompetencje. Jak bardzo uniwersalni musieli być ludzie, którzy pracowali przy tym filmie. Na przykład późniejszy wybitny zresztą reżyser gatunkowy Alan Duan był odpowiedzialny za ujęcie ruchome, w którym kamera obniża się jadąc po takiej wieży oblężniczej w stronę tańczących kapłanek Isztar w bramie podczas uczty Baltazara.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.