S04E41: "Grease" (1978) -- CLASSIC z Kają Klimek
Rozmawiam o filmie "Grease" (1978) Randala Kleisera z Kają Klimek (Kajutex).
Pytanie zatem, co się wydarzyło, oczywiście nie podsumowując wszystkiego, ale tak pomiędzy grę Grease Glee, bo Glee chyba było takim prawdziwym powrotem do takiego liceum. No tak, takiego rozśpiewanego, co zresztą w ogóle akurat, gdy mowa o amerykańskim liceum, fakt, że gra na instrumentach, nawet jeśli nie umiesz, to i tak grasz, tworzenie jakiejś orkiestry. Przede wszystkim występuje już w musicalach. To ja chyba tego strasznie zazdrościłem zawsze tym amerykańskim, że jest scena. Coś tam się działo na auli, ale jakieś okolicznościowe rzeczy. Ale to była kara, a nie część naszego radosnego curriculum. A tutaj jednak ta wielowymiarowość. I myślę, że to też jest odpowiedź na to pytanie, co ten amerykański high school ma w sobie.
Poza, nie wiem, krótką tak zwaną galą, czy jak to się tam nazywało. Więc troszkę to było inaczej. Ale pytałeś o to Glee, a ja nie do końca odpowiedziałam. Bo Glee faktycznie, twórcą jest Ryan Murphy, który od tamtej pory zrobił bardzo dużo różnych rzeczy i cały czas szuka nowych sposobów wyrazu. Ale cofając się do takich klasycznych rzeczy, jak chociażby horror, no bo American Horror Story, do też tego, co jest bardzo popularne, czyli true crime, miesza właściwie opowieści oparte na faktach z takim ekstatycznym estetyzowaniem, co widzieliśmy na dobre i na złe w takich serialach, chociażby jak Dahmer, gdzie to jest bardzo mocne, a jednocześnie opowiada o rzeczywistości, my nie czujemy jako widzowie, gdzie ta granica przebiega. To jest trudne jako w ogóle
Taki materiał audiowizualny w obróbce też mentalnej i dla mnie absolutnie też takiej psychicznej. Bardzo to było trudne dla mnie. Ale on jednak zaczynał od Glee. To była jego pierwsza propozycja rozśpiewana, nawiązująca właśnie do gatunku teenage movie i high school drama, nazwijmy to tak, bo to wszystko tam było. Dodatkowo musical. Dodatkowo to już były te czasy, kiedy faktycznie pewna korekta tego, co pokazujemy na ekranie, kogo pokazujemy na ekranie, była wprowadzana, czyli wielowymiarowość bohaterów, którzy reprezentowali bardzo różne tożsamości. I to tutaj ten śpiew był uwalniający też i był takim sposobem Opowiedzenia o sobie, o tym, kim się jest, no.
I też oczywiście już wtedy nostalgia. I to taka na maksa, bo przecież w Glee to głównie jakieś hity, takie naprawdę z pokrytym chem z lat 90. i 80. były grane i śpiewane. Więc gdzieś to się zestawia z Grease na tym właśnie poziomie, Nostalgicznej opowieści wykorzystującej gatunek po to, żeby właśnie nas trochę opatulić kocykiem znowu, bo to jest jednak feel good pod każdym możliwym względem. No właśnie, to teraz zastanówmy się, czy ten kocyk chwilami nie jest drapiący albo dziurawy, bo wspomniałeś o kwestiach tożsamości. No teraz oglądając Grease możemy zastanowić się, co się lepiej zestarzało, co gorzej. Nie chodzi też o to, żeby jakąś totalną surowością patrzeć na ten film, ale możemy zadać takie pytanie.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.