Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S04E41: "Grease" (1978) -- CLASSIC z Kają Klimek

23.12.2022 ·1 godz 43 min

Rozmawiam o filmie "Grease" (1978) Randala Kleisera z Kają Klimek (Kajutex).

Natomiast w końcu, i to jest najważniejsza część naszej opowieści, punkt centralny, bez którego nie mielibyśmy Grease takiej, jaką ją znamy, jaką ją kochamy. Mianowicie tym tematem, tą sztuką zainteresował się Alan Carr. Powtórzę to. Alan Carr, znany już słuchaczom Spoilermastera, odsyłam mianowicie do odcinka o Can't Stop the Music. Ponad rok temu nagrałem odcinek o tym najsłynniejszym musicalu disco, który poniósł dużą klęskę. Otóż Alan Carr był producentem, wizjonerem, PR-owcem, specem od reklamy. O którym więcej dowiecie się z tamtego odcinka odsyłam, ale to trzeba powiedzieć, który bardzo, bardzo dobrze czuł rynek, zwłaszcza w tamtym czasie, a który jednocześnie miał w sobie nutę nostalgiczną.

Bardzo tęsknił za starym Hollywoodem, zwłaszcza tęsknił za Hollywoodem lat późnych 40. i 50. Tęsknił za takimi dużymi musicalami, kolorowymi, kręconymi właśnie w Technicolorze, głównie w wytwórni MGM, gdzie między innymi Mickey Rooney i Judy Garland tańczyliby i śpiewali i cały właściwie producencki sen Alana Cara to było, żeby nakręcić taki musical, taki musical, który znowu będzie rozrywką rodzinną, Film współprodukował Robert Stigwood i to jest bardzo ważne partnerstwo.

Znowu odsyłam do odcinka Spoilermastera o gorączce sobotniej nocy, gdzie wystąpił niejaki John Travolta. Gorączka sobotniej nocy miała premierę wkrótce po zakończeniu zdjęć do Grease, co jest istotną sprawą chronologiczną, do tego wrócę. W każdym razie Robert Stigwood, także wyga producencki, wyga muzyczny, połączył siły z Alanem Carem i tego duetu naprawdę nie dało się zignorować, nie dało się pokonać. Stigwood bardzo dobrze czuł to, co dzieje się w muzyce, to, co dzieje się w showbiznesie. Gorączka sobotniej nocy okaże się mega hitem, który oczywiście także pomoże później wypromować Grease. A Alan Carr miał w sobie tę niezwykłą miłość do kina, miłość do kina troszkę staroświeckiego, miłość do kina hollywoodzkiego, która sprawiła, że stał się bardzo zaangażowanym.

Alan Carr pozostawał obecny na planie właściwie każdego dnia, doglądając każdego szczegółu i co więcej adaptując scenariusz, który na podstawie sztuki broadwayowskiej napisał Bronte Woodard. Adaptując go, dodając swoje linijki, dodając fragmenty dialogów, na których mu zależało, wielu ludzi, włącznie z reżyserem Randallem Kleizerem, we wszelkich wywiadach, dodatkach dotyczących Grease, zawsze podkreśla to samo. Mianowicie, że nie byłoby filmowej Grease w takim kształcie, gdyby nie Alan Carr, to on odcisnął swoje piętno twórcze, kreatywne na tym filmie.

I w scenach tanecznych, i także, trzeba to powiedzieć, jako że był ogromnym fanem przystojnych, często atletycznych, roznegliżowanych mężczyzn, także w scenach chociażby treningów sportowych, które tutaj są dosyć ważne w pewnym momencie. Ale i w niektórych dialogach, które chwilami pobrzmiewają takim właśnie dwuznacznym hollywoodzkim slangiem seksualnym jeszcze z lat 30. i 40., jak np. kiedy John Travolta rozmawia z postacią Rezo i jest tam mnóstwo właśnie takich aluzji, to często Alan Carr je celowo dopisywał. Alan Carr wiedział, że potrzebuje do tego filmu parę gwiazd. Wiedział, że potrzebuje parę gwiazd młodych, wschodzących.

I piękną dziewczynę, która tutaj No właśnie, genderowo trochę stereotypowo, wstaje od razu piękna, świeża, rześka, właściwie musi tylko lekko przeczesać swoje blond włosy, nie jest taka niepoukładana zwierzęca jak ten chłopak, a nawet pomagają jej w tym jelonek łudząco przypominający Bambi Disneya i królik przypominający Tampera z tamtego filmu. Grease była filmem kręconym, tak jak powiedziałem, przy bardzo dużej interwencji i przy dużej aktywności producenta Cara, z bardzo świeżą obsadą, tam było dużo nazwisk, które jeszcze nie były zbyt kojarzone z kinem, ale co ważne, do filmu została doproszona kluczowa osoba, to znaczy,

Na pewno jest to część konwencji tego filmu, na jaką zdecydował się producent i reżyser Randall Kleiser. Ale oprócz tych młodych, Alan Carr wiedział, znowu odzywa się jego geniusz producencki, reklamowy, wiedział, że potrzebna jest inna część tej obsady. Potrzebne są twarze, głosy, osobowości dla pokolenia rodziców, bo Alan Carr bardzo chciał, żeby na ten film chodziły całe amerykańskie rodziny, nie tylko ci młodzi, ale także, żeby było coś dla tych starszych. No i tutaj genialny pomysł, mianowicie w wielu rolach dorosłych, drugoplanowych obsadzono gwiazdy kina i telewizji, przede wszystkim telewizji lat 50., czyli dokładnie tych czasów, kiedy rozgrywa się sama akcja Grease.

Otóż, jeżeli przyjrzecie się jej, to zobaczycie, że to jest Joan Blondel z musicali lat 30., z musicali wytwórni Warner Brothers, takich jak chociażby słynne Gold Diggers, Kopaczki Złota, Joan Blondel to była zawsze ta cięta, inteligentna, twarda, młoda dziewczyna, która nie pozwalała sobie w kaszę dmuchać i występowała właśnie w tych Warnerowskich musicalach lat 30. Cudownie jest ją widzieć w Grease, już o wiele starszą, ale z tą samą energią, właśnie jak rozmawia przede wszystkim z Frenchy po tym, kiedy okazuje się, że Frenchy przypadkowo sobie zafarbowała włosy na kolor. Innymi słowy, na każdym możliwym poziomie, od choreografii Patrycji Birch, poprzez podwójnie sprytną obsadę młodych gwiazd i gwiazd starszej daty, poprzez ogromną dbałość, jaką Alan Carr przywiązywał do scenografii, do kostiumu,

Ameryka jest bardzo mocno poobijana. Wojna w Wietnamie się skończyła wycofaniem amerykańskim. Społeczeństwo jest rozdarte. Jest już po aferze Watergate. Trwa kryzys ekonomiczny. Lata 70. nie są wesołą dekadą w historii Stanów Zjednoczonych. Ale Alan Carr chce przykleić na tę poobijaną Amerykę swój kolorowy plasterek w stylu starego Hollywoodu. I kogo zaprasza na plan, żeby obdarzył ten plan przynajmniej przez jeden dzień dobrą energią, dobrym wspomnieniem, dobrą pamięcią starego Hollywoodu? Otóż Alan Carr zaprasza na plan Georgia Cukora, który pracował w Hollywood lat 30-tych, 40-tych, podpisał tak wspaniałe filmy jak chociażby Filadelfijska opowieść i dostał Oscara za musicalową wersję

Mary Fairlady dobrą dekadę wcześniej. Cukor był dobrym duchem hollywoodzkiego kina, kina opartego właśnie na perfekcji kostiumów, na dobrym humorze, na gwiazdach takich jak Katrin Hepburn, Cary Grant, James Stewart i nie tylko. I to właśnie tego już dosyć sędziwego Georgia Cukora Alan Carr zaprasza na plan Grease, sadza go na wygodnym fotelu. Jest to scena plenerowa, scena kończąca film, piosenka We Go Together rozegrana w scenerii Luna Parku. I Cukor ogląda te tańczące dzieciaki do choreografii Patrici Birch, odwraca się do Kara i mówi macie tu coś wspaniałego, macie naprawdę utalentowanych młodych ludzi, jest to bardzo żywe, macie tu wspaniałą energię.

I myślę sobie, że nawet wszystkie setki milionów dolarów, które później przyniósł ten film, Pewnie nie ucieszyły Alana Cara tak bardzo jak uśmiech i błysk w oku Georgia Cukora, czyli właśnie przedstawiciela tego starego Hollywoodu, tego Hollywoodu, który tak bardzo ukochał Car i który chciał wskrzesić już w bardzo innych warunkach, właściwie każdych, politycznych, społecznych, ekonomicznych. Wielkie wytwórnie już wtedy prawie nie istniały, były firmami dystrybucyjnymi, ale Car miał to marzenie, żeby wskrzesić stary Hollywood. I udało mu się to, a potwierdził to pięknie George Cukor. Po premierze Grease okazuje się wielkim sukcesem klasowym, detronizuje po pewnym czasie nawet, uwaga, Ojca Chrzestnego, czyli inną produkcję Paramountu, o której opowiadałem wam w tym podcaście w tym roku.

Grease okazuje się bardziej dochodowa niż Ojciec Chrzestny. To też coś pokazuje, że pod koniec lat 70-tych jednak widzowie już chcieli trochę bardziej lekkiej rozrywki, no i czy to szczęki produkowane przez Universal, film Spielberga, czy to właśnie Grease Paramountu, produkcja Cara, oferowały im coś bardziej beztroskiego, bardziej lekkiego niż ciężkie, ponure filmy w typie pierwszego czy drugiego The Godfather. Sukces okazał się olbrzymi. I zanim porozmawiamy o tym sukcesie i o jego przyczynach, ale także o tym, jak oglądało się Grease w Polsce w różnych momentach, chociażby wtedy, kiedy ja chodziłem do liceum, chciałbym jeszcze zwrócić waszą uwagę na kilka szczegółów tego filmu.

Myślę, że fajny byłby nawet spin-off Rezo. Myślę, że Ryan Murphy mógłby to zrobić. Nadajemy teraz telepatyczny przekaz. Swoją drogą Ryan Murphy kojarzy mi się często właśnie z tym producentem Alanem Carrem, który wyprodukował Grease. Oni mają podobny vibe i myślę, że jest takim jego trochę następcą. Ostatnie pytanie. Patrzę teraz na zdjęcie Olivia Anton-John, John Travolta. Olivia odeszła od nas w tym roku, w sierpniu 2022. John nadal jest z nami. O czym myślisz, kiedy na nich patrzysz w kontekście ich późniejszych karier? Czy oni są rzeczywiście dla ciebie przede wszystkim tymi postaciami? Olivia i John w twojej głowie, bo jednak stali się

Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.