S04E41: "Grease" (1978) -- CLASSIC z Kają Klimek
Rozmawiam o filmie "Grease" (1978) Randala Kleisera z Kają Klimek (Kajutex).
Otóż, jeżeli przyjrzecie się jej, to zobaczycie, że to jest Joan Blondel z musicali lat 30., z musicali wytwórni Warner Brothers, takich jak chociażby słynne Gold Diggers, Kopaczki Złota, Joan Blondel to była zawsze ta cięta, inteligentna, twarda, młoda dziewczyna, która nie pozwalała sobie w kaszę dmuchać i występowała właśnie w tych Warnerowskich musicalach lat 30. Cudownie jest ją widzieć w Grease, już o wiele starszą, ale z tą samą energią, właśnie jak rozmawia przede wszystkim z Frenchy po tym, kiedy okazuje się, że Frenchy przypadkowo sobie zafarbowała włosy na kolor. Innymi słowy, na każdym możliwym poziomie, od choreografii Patrycji Birch, poprzez podwójnie sprytną obsadę młodych gwiazd i gwiazd starszej daty, poprzez ogromną dbałość, jaką Alan Carr przywiązywał do scenografii, do kostiumu,
A zatem to jest kolejny element tej klasowości. Drugi aspekt, na który chciałbym spojrzeć, to jest kwestia roli kobiet, ale roli kobiet w takim kluczu Właśnie kulturowo-ekonomicznym, bo spójrzcie, że trzy główne kobiety, jakie tu mamy, czyli Sandy, która najwyraźniej nie musi się za bardzo martwić o pieniądze, ona ani razu nie wspomina o tym, że coś musiałaby dorobić, czy nie ma na coś środków, nie, ona raczej jest tutaj dobrze ustawiona, ale mamy dwie inne postaci. Przede wszystkim mamy cudowną, jedną z tak zwanych Pink Girls, czyli Betty Rizzo, właśnie graną przez Stockard Channing, ale mamy także Frenchie, zagraną przez Didi Kohn.
I Frenchie jest niesamowicie ciekawą postacią właśnie pod względem tego drugiego aspektu, czyli mobilności społecznej, mobilności ekonomicznej kobiet w tym filmie. Bo Frenchy w pewnym momencie postanawia, że będzie się uczyła w szkole kosmetycznej, że będzie się uczyła czy to na fryzjerkę, czy to na wizerzystkę, beautician, takie jest to amerykańskie słowo. I ona wprost o tym mówi, co prawda jest to powiedziane jako żart, ale ona mówi, że to jest w jej przypadku career move, czyli że ona wybiera to z powodu właśnie swojej kariery. I później w filmie to jej będzie zawdzięczać Sandy swoją przemianę, kiedy sama stanie się greaserką i zacznie uwodzić daniego już w bardziej agresywny sposób.
Ale przecież Frenchy mówi wprost, że dla niej to jest trochę wóz albo przewóz. Albo wykształci się i będzie miała tzw. fach w ręku, w tym przypadku fach wizerzystki, i będzie niezależna, przynajmniej do pewnego stopnia będzie niezależna od faceta, Albo, i tu fajna fraza pada w dialogu, w piosence nawet, albo zasili pole, czy pulę raczej, pulę stenografek. Tam jest takie powiedzenie, mówi w pewnym momencie, stenopool, czyli dosłownie, jeżeli teraz nie wykorzystam tego momentu, jeżeli teraz nie wyuczę się dobrego zawodu, który na przykład umożliwi mi otworzenie mojego własnego gabinetu, Kasia Klimek, Kajetan Klimek.
I ma taką całą wizję pod tytułem Beauty School Dropout, czyli dosłownie dziewczyna, którą wyrzucono ze szkoły dla wizażystek, śpiewaną przez Frankiego Avalona. Ta piosenka jest bardzo podła, bo Frankie Avalon mówi jej wprost, powinnaś zrezygnować dziewczyno, powinnaś być, dalej chodzić do liceum i w ogóle tutaj nie próbować, bo nie będziesz dobrą wizażystką. Zobacz, zrobiłaś sobie nawet włosy na różowo. No ale właśnie, różowe włosy może w latach pięćdziesiątych były problemem. W latach siedemdziesiątych, osiemdziesiątych będą już całkiem fajnym wyborem wizerunkowym. A zatem nasza Frenchie pokazuje, że w tej pozornie głupiej postaci, bo w pierwszym momencie tak ją chcemy ocenić, że jest właśnie głupia, niemądra, ale to właśnie ona ma na tyle rozsądku, żeby wiedzieć, że tego zawodu powinna się wyuczyć i być może nawet dzięki temu będzie zarabiała lepiej niż jej być może przyszły chłopak, czy być może przyszły mąż,
Który potrafi tylko wpaść na to, że latem będzie, że zacytuję ponownie Kenikiego, przenosił pudła. Więc to jest drugi wątek, takiej zapowiedzianej społecznej i ekonomicznej mobilności kobiet, która paradoksalnie jest pokazana w postaci Frenchie, a zatem tam, gdzie byśmy się tego wcale, wcale nie spodziewali. I trzeci element, element seksualny. Ten film bardzo krytycznie często oceniany z dzisiejszej perspektywy, porozmawiamy o tym też z Kają Klimek pokazuje takie duże rozdarcie, duże rozdwojenie, nie tylko dwóch wzorców kobiecości, które reprezentują tutaj idealna, zapięta pod szyję Sandy i Rizzo, o tym porozmawiamy więcej właśnie z Kają, ale także ten film pokazuje całkowite oddzielenie światów męskiego i żeńskiego.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.