S04E15: "2001: Odyseja kosmiczna" (1968) -- CLASSIC

Pierwsze zdania zapisane przez Clarka jeszcze przed spotkaniem z Kublikiem, jeszcze na maszynie do pisania na Cejlonie, brzmiały tak. Cytuję za książką Michaela Bensona w moim tłumaczeniu. Otwarcie. Niebo pełne gwiazd. Czarny dysk powoli dryfuje w kadr z lewej strony, aż w końcu wypełnia centrum ekranu, zaćmiewając gwiazdy. Prawa krawędź dysku zaczyna świecić, wyłania się zza niego słońce. Zdajemy sobie sprawę, że patrzymy na nocną stronę Księżyca i lecimy niczym satelita w stronę jego oświetlonej strony. Pokryty kraterami sierp rośnie aż do półksiężyca. Na ścieżce dźwiękowej zaczynają rozbrzmiewać głosy. Amerykanie, Rosjanie, Brytyjczycy, rozmaite bazy księżycowe i grupki badawcze rozmawiają, proszą o materiały, wymieniają informacje,

Ważne jest jednak, że przy animacjach do filmu To the Moon and Beyond pracowała firma kalifornijska Graphic Films i tacy panowie jak Con Peterson i Doug Trumbull, którzy później obydwaj wylądują w zespole Kubricka. A zatem mamy wizję Kubricka i Clarka, Clarka pomieszkującego wówczas w Chelsea Hotel, legendarnym miejscu nowojorskim, którzy chodzą sobie po mieście, spędzają długie godziny i cały czas dyskutują. Na święta Bożego Narodzenia roku 1964 pod choinkę Clark wręcza Kublikowi coś, co ma za ukończoną powieść i rzeczywiście Kublik stwierdza, że jest to całkiem już gotowa całostka, ale jeszcze nie na tyle, żeby stać się podstawą filmu.

Absolutnie czymś codziennym. Michael Benson zauważa, że geniusze, którzy pracowali z Kublikiem, jednocześnie przewidzieli, że trzeba wymyślić specjalny efekt oświetleniowy, którego wówczas w roku 1968 przecież nigdzie nie było w rzeczywistości. To znaczy podświetlenia twarzy przez trzymany ekran. To było coś, czego w rzeczywistości roku 1968 po prostu nie było. Mądrzy ludzie pracujący z publikiem przewidzieli, że tak będzie w przyszłości i też ten efekt podświetlenia twarzy przez ekran jest obecny w 2001. Mówię Wam tę całą wyliczankę, bo jest to rodzaj takiej wyliczanki, nad każdym elementem można by się zatrzymać dłużej, po to, żeby dać Wam wyobrażenie ile problemów Trzeba było rozwiązać i na ile pytań trzeba było odpowiedzieć, żeby powstała ta przekonująca wizja, jaką okazało się 2001 Odyseja Kosmiczna.