S04E09: "Drive My Car" (gość: Łukasz Mańkowski)

Właściwie od samego początku oscylowały wokół jakiejś cielesności, wokół jakiegoś właśnie odgrywania, jakiejś takiej szeroko pojętej warsztatowości, co jest dla mnie w ogóle ciekawym aspektem w kinie japońskim, że mam wrażenie, że nie ma drugiego takiego twórcy jak Ryusuke Hamaguchi właśnie. Bo nikt nie przygląda się tym tematom z taką zaciekliwością jak on właśnie. No i zanim w ogóle zaczął swoją drogę reżyserską, to był studentem takich twórców m.in. jak Kiyoshi Kurosawa, który też jest wielkim autorem kina japońskiego, tego kina, które wyrastało właśnie w późnych latach 90. Mówiliśmy wtedy o takiej nowej fali autorów. Twórcy ci, tacy właśnie jak Kurosawa, Takeshi Kitano czy Takashi Miike, to byli twórcy, którzy przyglądali się Japonii przez pryzmat takiej soczewki gatunkowej, także przez pryzmat takich ślenków.

No i mam wrażenie, że Hamaguchi jest też twórcą takim, który niejako kontynuuje pewną drogę, ale na własnych warunkach. Był właśnie studentem Kurosawy. I był też twórcą, który swoje pierwsze kroki stawiał w ramach takich warsztatów aktorskich. Bardzo dużo właśnie współpracował z aktorami i jeden z filmów ważniejszych na jego drodze reżyserskiej, Happy Hour z 2015 roku, który właśnie też otrzymał nagrodę w Locarno. To był film właśnie, który wyrósł z warsztatów aktorskich. Całkowicie właśnie stworzony przy udziale aktorów nieprofesjonalnych.

Film to jest wspólnotowość na bardzo krótki czas, ale jest to wspólnotowość, w której na moment obcą dla siebie osobą staje się rodziną, że to jest jakiś nowy rodzaj rodziny. I mam wrażenie właśnie, że dla Hama Gutiego ten proces twórczy, to wchodzenie właśnie w ten proces w ogóle i dekonstruowanie go na wiele różnych sposobów jest też takim Tak, to mnie bardzo przekonuje i dodam tylko, że wydaje mi się, że on jest rzeczywiście takim Nowym mistrzem kina na czas globalizacji, bo z jednej strony tak jak kiedyś dawno Kurosawa wchodził w dialog z zachodnią kulturą poprzez Shakespeare'a głównie.