S04E01: "Pewnego razu na Dzikim Zachodzie" (1968) -- CLASSIC

Przede wszystkim dlatego, że jego ojciec Vincenzo Leone, kręcący często pod pseudonimem Roberto Roberti, był aktywnym reżyserem i uczestnikiem włoskiej branży filmowej. Młody Sergio postawił po raz pierwszy stopę w studiu Cinecitta w roku 1941 na planie filmu reżyserowanego przez jego ojca, A zatem miał 12 lat, albowiem Sergio Leone urodził się 3 stycznia roku 1929 w Rzymie. I od razu zaznaczę, że zmarł dosyć młodo, bo w wieku zaledwie 60 lat, 30 kwietnia 1989 roku także w Rzymie.

Ten film ogłosił światu, że pojawił się nowy reżyser na scenie światowej, mianowicie niejaki Bob Robertson. Dlatego, że tak właśnie ten film był podpisany. Bob Robertson. To był pseudonim Sergio Leone, trochę ukłon w stronę ojca, który podpisywał swoje filmy, niektóre Roberto Roberti. Ale szybko oczywiście rozniosła się wiadomość, że to nie żaden Bob Robertson, tylko po prostu Sergio Leone jest autorem tych filmów. I co ciekawe, o ile inne europejskie westerny nie za bardzo sobie rodziły na rynku amerykańskim, także przez to, że Amerykanie byli bardzo wrażliwi na dubbing i go nie lubili, a tutaj dubbing jednak był stosunkowo widoczny, z aktorami mówiącymi po hiszpańsku i po włosku, później zdubbingowanymi po angielsku, to jednak styl tego filmu był tak niezwykły, że trochę nie dało się go zignorować.

Wyjęty spod prawa rewolwerowiec o złotym sercu, czyli postać Cheyenne'a, potem zagrana przez Jasona Robertsa. Bezwzględny kapitalista, to jest pan Morton, właściciel linii kolejowej. I bezwzględny morderca, czyli zagrany przez Henry'ego Fonda, czyli zagrany przez Henry'ego Fonda, Frank. I tych pięć bardzo typowych dla westernu postaci w ramach tej opowieści wchodzi ze sobą w rozmaite interakcje. Postacią centralną, i to był pomysł Bertolucci'ego, była kobieta, mianowicie Jill. Ona jest centrum tego wszechświata. Wokół są ci różni, destrukcyjni na różne sposoby mężczyźni. Jill jest prostytutką z domu publicznego w Nowym Orleanie, która przyjeżdża do poślubionego sobie mężczyzny nazwiskiem McBain, Irlandczyka, który zostaje tuż przed jej przyjazdem zamordowany przez grupę rewolwerowców.

Jest absolutnie szokującym momentem. To jest moment, w którym, jak sam Leone mówił, chciał, żeby publiczność właśnie otwarła szeroko buzię i powiedziała, o Boże, to Henry Fonda jest tym najgorszym. To właśnie chodziło o tworzenie takich silnych momentów w kinie Sergio Leone. Jason Roberts, przede wszystkim aktor sceniczny, znany wtedy ze znakomitej adaptacji filmowej sztuki Kres Długiego Dnia, Eugena O'Neill'a, Claudia Cardinale, już po występie i we wspaniałym Lamparcie Lucino Viscontiego, z którym zresztą dawno temu na Dzikim Zachodzie łączą pewne cechy, ale także po swojej roli amerykańskiej w filmie Zawodowcy Richarda Brooksa, Charles Bronson w roli harmonijki, polsko-litewski Tatar z pochodzenia, który tutaj gra Indianina z harmonijką, który właściwie wypowiada się i wyraża to, co ma do powiedzenia głównie przez kilkunotową melodię Morriconego właśnie odgrywaną na

I on napisał w tych swoich wspomnieniach coś takiego. Kiedy dotarła do nas wiadomość o zabójstwie Bobby'ego Kennedy'ego, kręciliśmy akurat nieopodal Almerii. Tego dnia grali Fonda, Roberts i kardynale. W miarę jak posłaniec upierał się, że przekazywane przez nie wieści są prawdziwe, Fonda nagle wykrzyknął gniewnie. Mam dość. Wyprowadzam się z Ameryki. To za dużo. John Kennedy? Martin Luther King? Teraz Bobby Kennedy? Co się stało z naszym krajem? Kilka stron później Knox dodaje, że rozmawiał z Fonda o polityce na planie i, tu cytat, Fonda nie do końca aprobował podróże swojej córki Jane Fondy do Hanoi, ale podziwiał jej odwagę. To był czas, kiedy Jane Fonda działała bardzo mocno w ruchu przeciwko wojnie w Wietnamie.

Oczywiście nie miałem czasu już o tym wspomnieć, ale jego wizja wywarła ogromny wpływ na innych twórców, od Quentina Tarantino po Roberto Rodriguez'a, ale na tym tutaj stawiam kropkę. Mam nadzieję, że opowieść Wam się spodobała, a na następnego Spoilermastera zapraszam już za tydzień.