Krzysztof Rutkowski 10.11.2025

Dzień dobry, jak zawsze z wielką radością i wielką przyjemnością. W Paryżu witam pana profesora Krzysztofa Rutkowskiego. Dzień dobry, panie profesorze. Dzień dobry. Panie profesorze, dziękuję, że dał się pan namówić. W momencie, kiedy w Warszawie trwa kolejny koncert Chopinowski, kiedy zbliża się noc Mickiewiczowskich dziadów, kiedy w księgarniach już niedługo pojawią się w tłumaczeniu pana profesora prelekcje paryskie Adama Mickiewicza, to poprosiłem dzisiaj pana profesora o opowieść o przyjaźni, o możliwości spotkania, jaka zaiskrzyła i jaka się pojawiła w Paryżu między Fryderykiem Chopinem a Adamem Mickiewiczem. A zatem, jak to było, panie profesorze?

Nie bardzo to się układało. Nie bardzo to się układało między Fryderykiem Chopinem i Adamem Mickiewiczem. I zaraz o tym kilka słów opowiem. Zacznę od tego, że powstała, czy właściwie cały czas... istnieje pewne nieporozumienie dotyczące Chopina, a właściwie Chopinów w związku z Adamem Mickiewiczem. Ponieważ niektórzy historycy literatury uważają i powtarzają informację, że Fryderyk Chopin

Otóż to jest nieporozumienie, ponieważ to owszem był Chopin na tym przyjęciu u Eustachego Januszkiewicza, ale to nie był Fryderyk Chopin. Tylko to był niejaki Jean-Marie Chopin. który z Fryderykiem Chopinem nie miał niczego wspólnego z wyjątkiem nazwiska. Ale ten drugi Chopin, Jean-Marie Chopin, był bardzo interesującą postacią. Jak on się znalazł na przyjęciu Ustachego Januszkiewicza, tego nie wiem dokładnie i nikt tego nie wie dokładnie, ale miał najwyraźniej kontakty z polską emigracją. Kto wie nawet, czy nie znał języka polskiego,

Tam znajduje się w tym tomie kilka znakomitych przekładów Karoliny Jenisz, utworów Adama Mickiewicza na francuski. Ale to też osobna historia. W każdym razie Jean-Marie Chopin był umylony z Frédéric Chopinem, który nigdy nie był na przyjęciu wydarym przez Augustachego Januszkiewicza z okazji imienin Adama Mickiewicza i z okazji rozpoczęcia wykładu w Collège de France 25 grudnia 1840 roku. Więc to nie Fryderyk. Natomiast relacje pomiędzy Adamem Mickiewiczem a Fryderykiem Chopinem były, jak powiadam, takie sobie.

Lelia, bohaterka jednej z najbardziej znanych i najlepszych powieści, też ląduje w klasztorze. Autorka zmieniła jej losy w drugim wydaniu, nie wiedząc chyba niczego o powieści Balzaka. Widmo klasztoru zawisło już w powietrzu. Nad bohaterką powieści Balzaka, nad bohaterką powieści z Rorsonde, nad samą Rorsonde oraz nad Choperem pogodzonym w duchu z rolą trzeciego dziecka. Widmo rozpętało żywioły w klasztorze Real Kartucha de Jesus.