Sedno modlitwy (Rozmowy o Małej Teresie #13)

Smak Karmelu. Podcast karmelitański. Witajcie w naszej serii, w której komentujemy teksty św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Jak zwykle spotykamy się w trójkę. Ja, Marcin Fizia. Ojciec Sylwester Rzepecki. I ojciec Marcin Wojnicki. Rozmawialiśmy już wiele, wiele razy na temat tekstów św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Dzisiaj kolejny fragment, w którym Teresa od Dzieciątka Jezus mówi o modlitwie. Na początku tego tekstu z rękopisu C przedstawia, czy kontekstem dla tego tekstu jest to, że miała takie wydarzenie z jedną ze swoich nowicjuszek.

Bez narzucania sobie, że ja nie mam prawa w ogóle być zagniewany na Boga. Ale intelekt mi mówi, że to jest niesłuszne, więc jakoś staram się samego siebie do tego przekonać. No ale to właśnie jak najbardziej może być modlitwa, te słowa Jonasza. To jest bardzo ważne Marcin, to co mówisz, bo wiele osób po prostu się boi w taki sposób mówić do Boga. No bo jeszcze się zagniewa. Zagniewa i strzeli piorunek. Tak, że jak można do Boga, nie wiem, powiedzieć jakieś ostre słowo, że nie wiem, że ja mam pretensje o coś, no mogę. Bo to jest mój przyjaciel, skoro ja wchodzę w taką z nim relację, to on nie zna. I mogę mu o tym powiedzieć i wcale się nie obrazi. Teresa od Jezusa też, kiedy jej się wóz wykoleił, powiedziała, że nie dziwi się, że ma tak mało przyjaciół.

Chociaż to jest trochę jak z cytatami Alberta Einsteina, że wszyscy je powtarzają, ale nikt nie wie, gdzie to zostało zapisane. W takim wypadku dziękujemy Teresie od Dzieciątka Jezus, że nas dzisiaj przeprowadziła przez tą swoją koncepcję i doświadczenie modlitwy. Dziękujemy jej też za to, że nas przez ten cały czas Ojciec Sylwester Rzepecki i ojciec Marcin Wojnicki.