Sedno modlitwy (Rozmowy o Małej Teresie #13)

I też spontaniczna radość jest wtedy wyrażana. Radość albo inne emocje. Ale wracając do Teresy, ona o tej modlitwie brewiarzowej pisze, że właściwie to jest jedyna forma takiej zadanej modlitwy z konkretnym tekstem, którą jest w stanie odmawiać. Że ten element spontaniczności dla niej jest kluczowy. Swoją drogą ciekawe, że Teresa nie pisze o tym wprost, ale zupełnie też spontanicznie wychodzi jej taka gradacja modlitw, brewiarz, który właśnie przyjmuje i ceni jako modlitwę Kościoła. Różaniec, który jest dla niej trudny, ale jakoś stara się go odmawiać, no i te modlitwy związane z taką już zupełnie prywatną pobożnością, które są dla niej całkowicie niestrawne.

Więc jeśli chodzi o pewną nazwijmy to hierarchię modlitw, według tego jak blisko jest to modlitwy Kościoła, no to Teresa zupełnie spontanicznie, ale też całkowicie słusznie ją odczytuje. Ma takie wyczucie. No i jednocześnie faktycznie też pokazuje, że mimo że zarówno Brewierz jak i różaniec dla niej były konkretnym trudem, to zupełnie z tego nie rezygnuje i właśnie wchodzi w to, bo widzi wartość tej konkretnej formy modlitwy. A tamte, no to sama pokazuje, że właściwie nie odmawia innych modlitw ustnych, bo nie jest w stanie. Natomiast to, na co jeszcze chciałem zwrócić uwagę, bo tak jak dotąd tak skupiamy się na tym aspekcie takim spontanicznym jej modlitwy, tym wypływie z serca,