Obecność wobec Boga (Rozmowy o modlitwie #16)
W wakacyjnych miesiącach mamy Wam do zaproponowania nieco inną formę podcastów: będziemy z Wami krócej, ale częściej. W serii trwających około kwadransa rozmów przyjrzymy się fundamentom modlitwy i najważniejszym fragmentom z tekstów Świętych Karmelu. Od początku września wracamy do Was ze zwykłymi, podcastowymi rozmowami. Świadomość, że Bóg jest w nas i przy nas obecny to jedno. Jak jednak przeżywać tę Jego obecność w codzienności? Jak ta świadomość wpływa na przeżywanie naszych najbardziej prozaicznych zajęć? Czy o Bogu trzeba nieustannie myśleć? Porozmawiamy dziś o praktyce Bożej obecności, dzięki której napięcie między życiem i modlitwą okazuje się pozorne. „Praktyka najświętsza, najpowszechniejsza i najbardziej potrzebna w życiu duchowym to obecność Boga: to jest upodobać sobie Jego boskie towarzystwo i przyzwyczaić się do niego, mówiąc pokornie i rozmawiając z Nim czule w każdym czasie, w każdej chwili, bez reguły i miary, zwłaszcza w czasie pokus, zmartwień, oschłości, odrazy, a nawet niewierności i grzechów”. (br. Wawrzyniec od Zmartwychwstania, Maksymy duchowe 6) — Zapraszamy na nasz profil na Patronite.pl:Smak Karmelu na Patronite
Co do podobieństw do Teresy, to co właśnie mnie uderza, kiedy czytam sobie tą jakby definicję praktyki obecności Bożej, to jest podobieństwo do różnych innych tekstów, które też już wielokrotnie tutaj u nas cytowaliśmy. Najpierw może przede wszystkim do tej słynnej definicji modlitwy św. Terezy, która pisze, że modlitwa jest pielęgnowaniem relacji i właśnie częstym rozmawianiem z tym, tą rozmową po wielokroć powtarzaną, z tym, o którym wiemy, że nas kocha. I tak samo Wałbrzyniec pisze o przyzwyczajeniu się do boskiego towarzystwa. Teresa ma taki sam tekst o tym, żeby się przyzwyczaić na modlitwie do obecności Chrystusa, mówiąc pokornie i rozmawiając z Nim czule w każdym czasie, w każdej chwili. Więc jest tutaj Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Ojciec Marcin Fizia i ojciec Marcin Wojnicki kontynuują rozmowę na temat Bożej obecności, skupiając się na współpracy z Bogiem w codziennych czynnościach.
Wawrzyniec od Zmartwychwstania Pańskiego opisuje praktykę Bożej obecności jako najbardziej potrzebną w życiu duchowym.
Ojciec Marcin porównuje praktykę Bożej obecności z modlitwą św. Teresy, podkreślając podobieństwa w definicjach.
Ojciec Marcin omawia trudności praktyki Bożej obecności i podkreśla, że nie jest alternatywą dla modlitwy.
Ojciec Marcin porównuje praktykę Bożej obecności do relacji małżeńskiej, podkreślając potrzebę czasu wyłącznego na Bożej obecności.
Ojciec Marcin podkreśla znaczenie umiaru i powagi w praktyce Bożej obecności.
Ojciec Marcin omawia praktyki wprowadzające do Bożej obecności, takie jak rozpoczęcie i zakończenie czynności rozmową z Bogiem.
Ojciec Marcin i ojciec Marcin Fizia podsumowują rozmowę i zapraszają do kolejnych rozmów o Bożej obecności.
Ojciec Marcin i ojciec Marcin Fizia podkreślają koniec rozmowy i zapraszają do kolejnych wydarzeń.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W wakacyjnych miesiącach mamy Wam do zaproponowania nieco inną formę podcastów: będziemy z Wami krócej, ale częściej. W serii trwających około kwadransa rozmów przyjrzymy się fundamentom modlitwy i najważniejszym fragmentom z tekstów Świętych Karmelu. Od początku września wracamy do Was ze zwykłymi, podcastowymi rozmowami.
Świadomość, że Bóg jest w nas i przy nas obecny to jedno. Jak jednak przeżywać tę Jego obecność w codzienności? Jak ta świadomość wpływa na przeżywanie naszych najbardziej prozaicznych zajęć? Czy o Bogu trzeba nieustannie myśleć? Porozmawiamy dziś o praktyce Bożej obecności, dzięki której napięcie między życiem i modlitwą okazuje się pozorne.
„Praktyka najświętsza, najpowszechniejsza i najbardziej potrzebna w życiu duchowym to obecność Boga: to jest upodobać sobie Jego boskie towarzystwo i przyzwyczaić się do niego, mówiąc pokornie i rozmawiając z Nim czule w każdym czasie, w każdej chwili, bez reguły i miary, zwłaszcza w czasie pokus, zmartwień, oschłości, odrazy, a nawet niewierności i grzechów”. (br. Wawrzyniec od Zmartwychwstania, Maksymy duchowe 6)
—
Zapraszamy na nasz profil na Patronite.pl:
Smak Karmelu na Patronite