Obecność wobec Boga (Rozmowy o modlitwie #16)

Smak Karmelu. Rozmowy o modlitwie. Witajcie w naszej kolejnej rozmowie o modlitwie. Tutaj ojciec Marcin Fizia i ojciec Marcin Wojnicki, Karmelici Bosi. Ostatnio rozmawialiśmy na temat Bożej obecności, na temat tego, co oznacza to, że Bóg jest w nas obecny i w jaki sposób jest On obecny. Dzisiaj chcieliśmy ten temat kontynuować i porozmawiać nieco z drugiej strony, mówiąc o tym, w jaki sposób my z tą jego obecnością możemy współpracować, w jaki sposób możemy się na tą jego obecność otwierać.

Najświętsza, najpowszechniejsza, najbardziej potrzebna praktyka. Myślę, że jego doświadczenie i jego przykład, przykład jego życia pokazuje, że naprawdę tą praktykę Bożej obecności, otwarcie się na Boga w naszej codzienności, Jest to coś, co może procentować niesamowicie i widać to na przykładzie jego życia, życia bardzo prostego. Był szewcem, był kucharzem, a jednak doszedł do zjednoczenia z Bogiem właśnie pośród tych prostych, zwykłych czynności. Myślę, że jego życie jest takim pięknym potwierdzeniem tego, co pisała św. Teresa w Księdze Fundacji, że Pan przechadza się również pomiędzy garnkami.

Co do podobieństw do Teresy, to co właśnie mnie uderza, kiedy czytam sobie tą jakby definicję praktyki obecności Bożej, to jest podobieństwo do różnych innych tekstów, które też już wielokrotnie tutaj u nas cytowaliśmy. Najpierw może przede wszystkim do tej słynnej definicji modlitwy św. Terezy, która pisze, że modlitwa jest pielęgnowaniem relacji i właśnie częstym rozmawianiem z tym, tą rozmową po wielokroć powtarzaną, z tym, o którym wiemy, że nas kocha. I tak samo Wałbrzyniec pisze o przyzwyczajeniu się do boskiego towarzystwa. Teresa ma taki sam tekst o tym, żeby się przyzwyczaić na modlitwie do obecności Chrystusa, mówiąc pokornie i rozmawiając z Nim czule w każdym czasie, w każdej chwili. Więc jest tutaj Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16.

I kiedy ktoś poznaje tą praktykę Bożej Obecności może wpaść na taką pułapkę mówiąc sobie, no to w takim wypadku ja nie muszę, czy nie jest to konieczne, żebym poświęcał te 15-30 minut w takiej ciszy i skupieniu na modlitwę, bo przecież ja mogę cały dzień przeżyć w Bożej Obecności, no tak przecież brat Wawrzyniec nas uczył. I oczywiście w przypadku Wawrzyńca doszła ta praktyka Bożej Obecności do takiego szczytu, że naprawdę każdy moment jego życia przeżywał w tym zjednoczeniu z Bogiem. Natomiast myślę, że warto to podkreślić, że nikt nie przeżyje całego dnia w zjednoczeniu z Bogiem podczas różnych czynności,

Jeśli nie uczyni fragmentu swojego dnia takim czasem, który przeżywa tylko z Bogiem, to znaczy ja nie będę zmywał naczyń, obierał ziemniaków, robił zakupów i wpisywał faktur z myślą czy trwając w Bożej obecności, jeśli wcześniej w ciągu dnia nie spędzę tylko z Nim pewnego czasu. Żeby te nasze rozważania nie zdyspenzowały nas od tej modlitwy, bo to nie jest praktyka, która ma być alternatywą dla modlitwy, ale ma być pewnym sposobem wzmocnienia samego czasu modlitwy. Ja bym tutaj po swojemu odwołał się do metafory, obrazu. Wydaje mi się, że w każdej bliskiej, dojrzałej relacji, a zwłaszcza może w relacji małżeńskiej, jest naturalne, że są takie momenty, które przeznaczamy wyłącznie na pielęgnowanie tej relacji, czy to będzie randka, czy jakieś spotkanie, po prostu rozmowa, kiedy wyłącznie ze sobą rozmawiamy i odkładamy wszystko inne.

Kiedy mówi, w jaki sposób dojść do tej praktyki, bo ten horyzont, który przedstawiliśmy, takiego ciągłego trwania w Bożej obecności, jest horyzontem pięknym, natomiast jakoś do tej praktyki trzeba się przyzwyczaić, jakoś w tę praktykę trzeba wejść. I Wawrzyniec mówi w jednym momencie, że warto uczynić I Wawrzyniec mówi w pewnym momencie, że do tej praktyki najlepiej i najprościej wejść poprzez jakby krótkie rozmowy z Bogiem. Tak mówi, jakby krótkie rozmowy, to znaczy kilka zdań, my powiedzielibyśmy może Kilka aktów strzelistych, to znaczy w różnych momentach codzienności, kiedy przypominam sobie o tej Bożej obecności, kiedy sam ćwiczę się, żeby w tej obecności Bożej trwać, po prostu mówię Mu kilka zdań bardzo prosto od siebie.

I tak znowu, jak u Teresy na modlitwie nie chodziło o to, żeby mówić jakieś piękne, wyszukane formułki. Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. No, albo nawet takie westchnienie o Jezu. Jeśli to jest nawiązanie relacji, no nie mówimy wtedy o wyzywaniu imienia Boga nadaremno, bo nie wyzywam Go nadaremno, tylko właśnie po to, żeby przypomnieć sobie, że On jest obok. Co więcej, zdarza się, że spowiadamy się z tego, że wzywamy imię Pana Boga nadaremno i coś, co do tej pory było jakąś niedoskonałością, czy być może nawet grzechem,

Teraz, dzięki tej praktyce, to co w nas jest naturalne, mogłoby pracować, żeby zbliżyć się do Boga, bo przyzwyczajony jestem, że jak upada mi talerz, to krzyczę o Jezu i do tej pory uważałem, że jest to pewien wyraz braku szacunku, ponieważ nadużywałem Bożego imienia. A teraz, kiedy zrobię to z taką intencją, że ja naprawdę chcę się do Niego zwrócić, no to nagle to, co było słabością czy nawet grzechem, staje się w moim życiu cnotą i zaczynamy zbliżać się do Boga jeszcze bardziej. W tych sposobach, które Wawrzyniec podaje, też moją uwagę zwraca pewne wskazanie, żeby działać, jak on pisze, z powagą i umiarem, bez porywczości i pośpiechu, które cechują ducha zagubionego.

Ja w tym widzę taką troszeczkę, nazwijmy to karmelitańską, uważnością. Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. To jest bardzo ważne to, co powiedziałeś, bo praktyka Bożej Obecności nie ma mnie wyrywać z mojej codzienności. To znaczy, gdy zaczynam odkurzać, ja nie mam klęknąć przy tym odkurzaczu i zacząć mówić do Pana, o Panie Wszechwładny, ja będę teraz odkurzał, więc daj mi swoje błogosławieństwo.

Tylko mam sprawić, że przez tą relację, którą tworzę, ja Pana Boga niejako wtłaczam do mojej codzienności, albo lepiej mówić, to znaczy prawdziwiej mówić, ja odkrywam, że On tam jest w tej obecności. I dzięki tej praktyce ja nie szatkuje dnia na kolejne 50 etapów, w których myślę o Bogu i nie myślę o Bogu, tylko sprawiam, że cały czas odkrywam Jego obecność w każdej chwili mojej codzienności. Myślę, że bardzo praktyczną wskazówką, którą daje Wawrzyniec w innym miejscu jest to, żeby rozpoczynać i kończyć wszystkie swoje czynności tą krótką jakby rozmową. Co to może w praktyce w naszym przypadku oznaczać?

Przecież w naszej codzienności powtarzamy wiele czynności. Często robimy dokładnie te same czynności czy w pracy, czy w domu, praktycznie codziennie. Dlaczego nie założyć sobie, że np. za każdym razem, kiedy włączam samochód, kiedy wkładam kluczyki do stacyjki, ja zwrócę się do Boga z jakąś myślą, chociażby krótką. I po jakimś czasie, po kilku tygodniach najprawdopodobniej to już stanie się naturalne. Można sobie wybrać wiele takich momentów, które same automatycznie będą mi przypominać o tej Bożej obecności i po jakimś czasie przyzwyczajania się, jak to mówi Wawrzyniec, nie takiego siłowego i kurczowego, ale takiego delikatnego i łagodnego, nagle się okaże, że sama moja codzienność, że moje obowiązki przypominają mi o tej Jego obecności,

Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. Obecność wobec Boga Rozmowy o modlitwie 16. To jest takie ćwiczenie umysłowe, które ma mnie doprowadzić do pewnych natręctw myślowych, że ja nieustannie o Bogu myślę i że ja gdzieś w tle moich procesów myślowych mam taką świadomość, że Bóg jest i tę myśl cały czas w głowie utrzymuję. Źle by było, gdyby na przykład w taki sposób praktykę Bożej obecności rozumiał neurochirurg, który wykonuje jakąś super precyzyjną operację na mózgu pacjenta. To nie o taką Bożą obecność chodzi.