Wigilia Dziadka Domagały

Eee, taki kawałek. Mały kawałek, tak? A łapy po chleb wyciągasz, kluski żresz. Pan Bóg nie żałował o rajskiej podjabłonie. Co mnie tu będziesz Bogiem w ślepia żgał? Przecież w raju same tylko jabłonki były. Były i nic dobrego z tego nie wyszło. Jak to nic? Orzeń się to zobaczysz. Ciężko było stryjowi Jakubowi jak szedł na wojnę, na daleką.

Przecież stryj... Przychodzi na stryj. Tak, jabłka dogląda. Wyszukuje, wygrzebuje z siana gnijące i układa z boku pod strzechą. Stryj Jakub? Trzeba, Juzuś, nanosić jabłek na strych, bo jak przyjdzie Jakub w nocy i nie znajdzie jabłek, pójdzie ich szukać na innych strychach. I nie daj Boże, znajdzie, to już więcej nie wróci do rodzinnego domu, tylko się będzie tułał po obcych. Dziadku, a kiedy znowu przyjdzie stryj? Nie wiem, może... Dzisiaj? Nikt nie wie. I on pewnie też nie wie. No jak to? Przyjdzie, bo Jabłka ma na strychu.

No to chwała Bogu, mówi Jakub i śpiewa dalej. Dziadku, to oni tak sobie w niebie pogważają? Śpiewa Jakub dalej. Ale już jest niespokojny, bo chciałby Bogu należną mu chwałę pośpiewać i na nas popatrzeć i na jabłka. Co to moje babka na stole położyła? Nie martw się, Józuś, stryj przybyk już do ciągłego niepokojenia. Babka mu spokoju w modlitwach swoich nie daje. To modlić się za umarłych dziadku nie trzeba? Trzeba! Jak żeby nie? No to czego mówicie? Nic nie rozumiesz. Skocz do chałupy, przynieś opłatek krowy nim obdarować trzeba, bo już północ.

Dobra Michał, ta twoja wiśniówka grzeje jak die... Bóg ustrzegł przed złym niedobrym słowem. Muszę wypić zanim Józuś wróci, bo widzisz Michał, młodzi teraz nie rozumieją naszych dobrych, starych, wigilijnych zwyczajów. Dziękuję Ci Michał, żeś mnie poczęstował wiśniówką. Ty jeden pamiętałeś o starym ojcu Wigilię.

Którą? Tyle ich było. Nie mogłem żadnej, bo jej babka nawymyślała. Boga w noc świętą nienawiścią do niewinnego człowieka obraziła. Wybacz Kaziuk. Wiesz, jaka matka jest. Józuś, a krowy? Czego nic nie mówisz, żeśmy jeszcze krowom opłatka nie dali, dobrym słowem nie obdarowali? Co krowom po ludzkim gadaniu? Widzisz, Józuś, bo po najlepszym nawet jadle człowiek głodnieje. A dobre słowo syci. Z dobrym słowem i człowiekowi, i zwierzęciu, i ptakowi dobrze.