Wigilia Dziadka Domagały

Przecież stryj... Przychodzi na stryj. Tak, jabłka dogląda. Wyszukuje, wygrzebuje z siana gnijące i układa z boku pod strzechą. Stryj Jakub? Trzeba, Juzuś, nanosić jabłek na strych, bo jak przyjdzie Jakub w nocy i nie znajdzie jabłek, pójdzie ich szukać na innych strychach. I nie daj Boże, znajdzie, to już więcej nie wróci do rodzinnego domu, tylko się będzie tułał po obcych. Dziadku, a kiedy znowu przyjdzie stryj? Nie wiem, może... Dzisiaj? Nikt nie wie. I on pewnie też nie wie. No jak to? Przyjdzie, bo Jabłka ma na strychu.

I Dzieciątko ulitowało się nad nim. A właśnie, że nie. Musiało posłuchać krów. Z wdzięczności, że je zziębnięte ciepłymi oddechami grzały. Czego tak gębę wykrzywiasz, co? Nie widzi ci się? A ty co byś zrobił? Podziękował pięknie dziedzicowi, pobłogosławił na szczęście, na zdrowie, na ten nowy rok, co? Jak się krowy w Wigilię uprą, to nawet Syn Boży nic na to nie poradzi. A za takie odgonienie biednej kobiety od ciepłej izby stołu jedzeniem zawalonego, to to... No i co? I on tak zawsze ten dziedzic?

Nie lubią tego. Siedzi sobie na ten przykład, stoi Jakub w cieple, w spokoju, na Bożym przypiecku, śpiewa z cherubinami i serafinami Gloria, Gloria in ex... No wiesz, jak ksiądz w kościele śpiewa z radości wielkiej, że się znowu Syn Boży narodził, a tu go anioł trąca i szepca cichutko, żeby nie przeszkadzać innym w radosnym śpiewaniu. Duszo Jakuba Domagały, wychyl nosie i spójrz na ziemię, bo tam znowu o tobie gadają. Dobrze gadają? pyta Jakub. Dobrze, mówi anioł.