Dzieci z Bullerbyn. Cz. 2

Szukałyśmy przez kilka godzin w pokoju Lassego i Bossego. W ich łóżkach i w ich szufladach i w szafie. Wszędzie Lassemu zaś powiedziałyśmy. Mógłbyś przynajmniej powiedzieć, czy to jest ptak czy ryba. Tak jak się mówi w tej grze, w której się szuka jakiegoś schowanego przedmiotu, aby określić czy leży wysoko czy nisko. Wówczas Lasse, Bosse i Jolle zaczęli się okropnie śmiać, a Lasse dodał. Ptak! Ptak! No powiedzcie, czy może nie ptak? I mrugali do siebie i robili przebiegłe miny. Zaczęłyśmy szukać koło lampy i zajrzałyśmy, czy mapa nie jest czasem schowana za tapetą pod sufitem, bo to przecież miało być bardzo wysoko, skoro mówili ptak.

Ciekawam, na co ptaszkowi potrzebny był sznurek? Pomyślałam i pociągnęłam za zwisający kawałek. Na końcu sznurka przywiązana była rolka papieru. I wyobraźcie sobie, to była mapa. Omalnie spadłam z drzewa ze zdziwienia. Zapomniałam o tysiącu i jednej nocy. Wlazłam z powrotem do pokoju Lassego i Bossego, po czym popędziłam do Britty i Anny tak szybko, że poślizgnęłam się na schodach i stłukłam kolano. Ach, jakże Britta i Anna się ucieszyły. Pobiegłyśmy pędem do stogu i raz, dwa znalazłyśmy wszystkie groty. Chłopcy porobili długie przejścia w sianie, a wszystko to było narysowane na mapie.