Dzieci z Bullerbyn. Cz. 11

Wtedy powiedział. Gdyby tak mieć pięćdziesiąt yre. Nie znalazł jednak pięćdziesięciu yre. Nie chciał mimo to ustąpić i powiedział. Gdyby tak mieć dziesięć yre. Lecz i tych również nie znalazł. Wówczas powiedział ze złością. Zobaczycie, że znajdę jeden yrę. Lecz jednego yrę nie znalazł ani on, ani nikt z nas. Po tej koronie Bossego nikt z nas nie znalazł ani jednego yrę. W drodze do domu Bosse częstował nas cukierkami, a w końcu wpadł na pomysł, żebyśmy urządzili konkurs, kto będzie najdłużej trzymał w ten sposób cukierek w ustach, by się nie rozpuścił.

Umykaliśmy stamtąd czym prędzej, a on krzyczał jeszcze za nami, że nic na świecie mu tak nie obrzydło, jak dzieciaki z Bullerbyn i żebyśmy na drugi raz zostawili jego żercie w spokoju. Gdy już uszliśmy spory kawałek drogi, spojrzałam na tornister Lassego i zawołałam. – A co zrobiłeś z butami Agdy? Lasse miał przerażoną minę. Powiedział, że buty zostały oczywiście na kamieniu. Położył je tam, gdy szukał kanapki. Zawróciliśmy więc wszyscy, bo było nam żal Lassego, że musi iść sam. To jest buty Agdy.

– A jakże będziesz mógł to zrobić? – dziwiliśmy się. – Dam radę. Lekarz-dentysta Lasse Eriksson wyrywa zęby ze znieczuleniem. Powiedział i wypiął dumnie brzuch. Wtedy powiedzieliśmy, że chcemy pójść z nim razem i popatrzeć. Pobiegliśmy więc wszyscy do pokoju Lassego i Bossego i usiedliśmy w oczekiwaniu. Wszystkie trzy domy w Bullerbyn stoją tak blisko siebie, że tylko parę metrów dzieli Zagrodę Południową, gdzie mieszka Olle, od Środkowej, w której my mieszkamy. Pomiędzy domami zaś rośnie Lipa, po której zawsze Lasse, Bosse i Olle przełażą, gdy się odwiedzają. Pokój Ollego położony jest akurat naprzeciwko pokoju Lassego, w którym siedzieliśmy i czekali.