Poznań 1956

Podcast Polskiego Radia. To nieludzka ziemia, to jest Rosja sowiecka. Iłosif Wissarionowicz Stalin. Założeniem kultury było, prawda, oddziaływanie na kraj. A wam zagram hymn polski, proszę wstać. Ślady pamięci. Rafał Chobielski. I Andrzej Mietkowski. To był pierwszy w Polsce ludowej strajk generalny. Wybuchł rankiem 28 czerwca 1956 roku. O dramatycznych wydarzeniach poza Poznaniem właściwie nic nie wiedziano, gdyż miasto zostało odizolowane od reszty kraju.

Generał Burkomorowski, były naczelny wódz Polskich Sił Zbrojnych, były komendant główny AK, na wiecu w Chicago, lipiec 1956 roku. Spokojnie spano w ostatnich czasach w stolicach państw zachodnich Wierząc, a raczej łudząc się, że Rosja faktycznie zmieniła swą politykę, że w kraju niewolniczym powiał wiatr swobody i że problemy, przed którymi świat stoi, dadzą się rozwiązać. Wielu skłonnych było wierzyć, że drogą ewolucji, drogą pociągnięć dyplomatycznych da się wymanewrować lepszą przyszłość

A może nawet i niepodległość dla ujarzmionych dziś przez Rosję narodów. Przeczy temu jednak rzeczywistość. Przeczą temu również wypadki, które miały miejsce w Poznaniu. W Stanach Zjednoczonych był w tym czasie także Adam Ciołkosz. Jedna z takich wielkich osobistości polskiego socjalizmu. Notabene przedwojenny znajomy Józefa Celankiewicza. To znaczy osoba, która znała go nie tylko prywatnie, ale była razem z nim działaczem krakowskiej organizacji Polskiej Partii Socjalistycznej. Ciołkosz pozostaje wierny tym wartościom, które wyznawał przed wojną. Obrony robotników.

Chociaż być może same narody ujarzmione przez komunizm nie zdają sobie w pełni z niej sprawy. Manifestanci polscy, którzy wołali do cudzoziemców, Powiedzcie całemu światu, że strajkujemy, aby i u nas doszło wreszcie do jakiejś zmiany, aby i w Polsce można było żyć po ludzku. Wyrażali nie tylko pragnienia ludności Polski, ale także ukryte pragnienia ludności Czechosłowacji i Węgier, Rumunii i Niemiec Wschodnich. Wyrażali także dążenia olbrzymich, milionowych mas Związku Sowieckiego. Tych mas, które od lat kilkudziesięciu żyją w niedostatku, żyją w lęku i niepewności jutra, żyją w więzieniu. Pamiętajmy, że i tam nawet, w Rosji, ludzie pragnęliby uwolnić się od powszechnego ubóstwa, od propagandy i terroru.