Poznań 1956

Jan Nowak-Jeziorański w swojej wspomnieniowej książce pisze, że pierwszą informacją, to znaczy krótkim, dwuminutowym komunikatem rozgłośni poznańskiej o poważnych zaburzeniach w mieście, Ten komunikat został usłyszany w Monachium o godzinie 19.30 28 czerwca, a rozrochy zaczynają się o godzinie 8-9 rano. Wolna Europa miała głównie informacje agencyjne. W następnych dniach przez swoich ludzi zbierała reakcje i relacje wyjeżdżających z Polski. Oto Tadeusz Nowakowski relacjonuje wypadki w Poznaniu. Tłum robotniczy śpiewał Boże coś Polskę i niósł transparenty z napisem Jesteśmy głodni!

Byliśmy przekonani, że delegatów aresztowano. Śpiewaliśmy w pochodzie hymn narodowy, jeszcze Polska nie zginęła oraz Boże coś Polskę. Ludzie nie tylko krzyczeli chleba, ale krzyczeli chcemy wolności i pret z okupacją sowiecką. Ktoś z nas poszczegł tablicę i kredę. Napisaliśmy dużymi literami chleba i wolności i tę tablicę umieściliśmy w oknie, tak, że zobaczyła ją cała ulica. Miarą problemu jaki stanowi to co się dzieje w Poznaniu jest nie tylko nieumiejętność jakiejkolwiek sensownej diagnozy, Która będzie zresztą zmieniona, bo pierwsza to jest taka bliska tego, co mówił Cyrankiewicz, mianowicie imperialiści i prowokatorzy. W początku lipca Trybuna Ludu opublikuje taki komentarz, no już po uśmierzeniu, z którego będzie wynikało, że może odpowiedzialność za to ponosi trochę władza ludowa, to znaczy no te nieumiejętność zaspokajania naturalnych oczekiwań materialnych.