Poznań 1956

Prezes Związku Polaków Belgii prof. Edward Pomorski. Jesteśmy wolnym głosem naszego narodu, któremu zamknięto usta. Wypadki poznańskie pokazały, że nasz naród woła o wolność. Jeżeli wiemy o tym, że tylko dlatego, że w Poznaniu byli w tym samym czasie cudzoziemcy i że nie dało się ukryć rewolucji, to my musimy teraz podjąć krzyk rzucony przez kraj. My, którzy oddychamy wolnością. Marzymy o dniu, w którym zobaczymy się z tymi, co zostali w kraju. Oby dzień ten, gdy nadejdzie, pozwolił nam powiedzieć naszym braciom w kraju, robiliśmy wszystko, co było w naszej mocy, ażeby odzyskać dla was wolność.

I dlatego przyjść może taki dzień, przyjść może nagle i nieoczekiwanie taka chwila, gdy i żołnierz Armii Czerwonej odmówi użycia swej broni przeciwko uciskanym i prześladowanym współbraciom, gdy poczuje, że łączy go z nimi wspólnota jednej, tej samej niedoli i niewoli. Gdy ta godzina wybije, będzie to ostatni dzień na tej ziemi komunizmu, Edwarda Ochaba i jego nędznej kliki. Jan Nowak Jeziorański. Nic dodać, nic ująć. Do stłumienia powstania w samym mieście użyto kilkunastu tysięcy żołnierzy, trzystu pięćdziesięciu czterystu czołgów. Bilans około sześćdziesięciu zabitych, około sześciuset rannych, około dwustu pięćdziesięciu aresztowanych. Propaganda PRL latami konsekwentnie stosowała określenie wypadki czerwcowe.