Poznań 1956

Naoczni świadkowie przybyli do Berlina porannym pociągiem z Poznania stwierdzają, że sporadyczne walki w Poznaniu toczyły się jeszcze dziś o godzinie 2 nad ranem. Władze Warszawy są zaskoczone. Do czego nie miały powodów, dlatego że problem na tle płacowym w zakładach Cegielskiego, które jak słyszeliśmy wtedy nazywały się w skrócie ZISPOT, z zakłady imienia Stolino-Poznań, narastał do jakiegoś czasu. Parę dni przed 28 czerwca pojechała delegacja do Warszawy, żeby tę sprawę wyjaśniać. Nikt z nimi nie potrafił rozmawiać. Oni wrócili z niczym, wedle niektórych w ogóle nie wrócili, coś się z nimi stało. Mamy do czynienia z kompromitacją tej władzy, która jest postawiona wobec kwestii dosyć oczywistej, to znaczy jakiegoś postulatu stawianego przez środowiska robotnicze, na które w ogóle nie potrafi zareagować.

Dnia 28 o godzinie 9 rano pojechałem na rowerze do miasta odwiedzić przyjaciół. Kiedy wjechałem rowerem na most uniwersytecki, zauważyłem zbliżający się pochód. Był to pochód robotniczy. Szli robotnicy od Cegielskiego, z warsztatów kolejowych, po metu, Innych zakładów pracy. W pochodzie brały również udział kobiety i bardzo dużo młodzieży. Przyłączali się przechodnie, także tłum rósł z minuty na minutę. Szliśmy pod zamek, aby zobaczyć się z prezydentem miasta i dowiedzieć się, co się stało z naszą delegacją. Ludzie byli bardzo rozgoryczeni, była to już druga delegacja, Ta pierwsza, która pojechała do Warszawy, także nie dała o sobie znaku życia.