Drogo w Xboksowie

Jasne w każdym razie. Zmieniały się później na niebieskie, jak się wzięło pigułę. No. Dobrze? I tyle? Wszystkie kolory duszków. Wszystkie kolory duszków. To później były też czerwone. Nie pamiętam. Jak ja grałem w Pac-Mana, to ja grałem monochromatycznie na czarno-białym telewizorze. U mnie kolor w grach to czasami jak byłem w salonie automatowym, albo na przełomie lat 80. i 90., a tak to ja wszystko monochromatycznie grałem. Zabawne, że powiedziałeś to w ten sposób, bo tak samo się tłumaczyłem. No i bardzo dobrze, bardzo dobrze. Trafiliśmy dwa, daliśmy żółty, co było oczywiście bezsensowną odpowiedzią, no bo Pac-Man jest żółty.

że to jest, bo to jest jedyne, co pamiętałem o Nierautomacie, a nigdy w to nie grałem. Więc i trafiliśmy. Więc dość zabawna kwestia. Dobra, zostawmy to. Panowie prosili, żebym wrzucił na podcast te pytania z czystej ciekawości, jak by nam poszło. Nie polegliśmy totalnie w tej kategorii, ale mogliśmy wycisnąć z niej ewidentnie więcej. Ten Pong jest dobrym tego przykładem. Duszki z Pac-Mana. Pomyśl sobie, jakie to są pytania. Widziałeś tę grę pewnie setki razy w swoim życiu. Grałeś w to pewnie, nie? A taki banał i nie jesteś w stanie sobie przypomnieć tego. No bo w czarno i bieli. Tak naprawdę ja grałem po raz pierwszy w Pac-Mana jakiegoś klona na ZX Spectrum no i tam nie widziałem żadnych kolorów.

Też grałem na czarno-białym ruskim telewizorku u siebie. Chociaż nie wiem, czy Pac-Man był na Commodore. Pewnie był. Nie kojarzę na Komodorze, ale pamiętam, nie, był, był, był Pac-Man na Komodorze, jakiś tam klon. Pamiętam nawet tak, albo Miss Pac-Man na pewno była, o, Miss Pac-Man była. Sam Pac-Man nie wiem, ale Miss Pac-Man na pewno, bo to grałem. Więc rzuciłem to hasło o tym telewizorze wtedy dla Hecy, ale prawda jest taka, że powinienem takie rzeczy wiedzieć, to z automatów, nie, ale kto dzisiaj gra w Pac-Mana tak naprawdę? Dobra, zostawmy to. To nie odcinek retro i tak 15 minut praktycznie poszło.

Stała gdzieś na tyle z boku, że nie byłem w stanie jej znaleźć. I takie moje kontakty z solucjami też były. Powiem ci, że mam wrażenie, że sieć troszkę zabiła przygodówki. Znaczy, ja wiem. Teraz gram sobie w śmierć na Nilu i... Słyszałem dobre rzeczy bardzo. Same dobre rzeczy słyszałem. Takie, wiesz, że jest budżetowa, ale z pomysłem zrobione. Budżetowa to jest na maksa, nie? Jakbyś tam popatrzył na animacje i tak dalej. Znaczy, ja grałem też we wcześniejszą odsłonę, bo było jeszcze Morderstwo w Orient Expressie. To samo studio, Mikroid z Lyonu. No widać, że to jest gra robiona za bardzo małe pieniądze, natomiast starają się te klasyczne historie po prostu uzbroić, wiesz, no bo jak znasz te, wiesz, jak wiesz kto był mordercą, to sobie zawsze możesz to ładnie dokleić.

Ale gra jest ciekawa, tylko ja w ogóle lubię takie gry. Ale budżetówka na maksa. Stary, jakbyś zobaczył niektóre animacje, to byś uwarł ze śmiechu. Można takie rzeczy robić w 2025 roku. Ale ma chyba grupę odbiorców chętnych. Myślę, że to będzie kontynuowane. Poczekaj, muszę wpuścić kolejnego kota, bo mi rozdrapia drzwi. Sekundkę. No, pójdź. No, pójdź, pójdź, pójdź, pójdź, pójdź. A ty już nie. Też się przedstaw. Ciebie tu jeszcze nie było. Co, dziadu?

chyba na nowe konsole, w sensie nowe, te obecne. No, Supermassive się specjalizuje w horrorach, jakby nie było. Tak, tak. No, ale to jest dla nich mimo wszystko swego rodzaju nowość, bo jednak jest to platformer, jakby nie było. Znaczy, są elementy platformówkowe, no bo to jest gra limbo-podobna, ja tak lubię to określać, nie? Te wszystkie gry Inside Limbo, Little Nightmares są bardzo podobne do siebie. Dane to Vlana. Trochę też, tylko że Planet of Lana bardziej odbiega od tej konwencji takiego strachu, nie? Chociaż w sumie... Są też tam momenty takie. No. No tak, ale to są limbo-podobne gry właśnie. I Little Nightmares jest zrobiony w tym stylu. Jest trochę zręcznościowych aspektów, ale szczerze mówiąc nie przeważają w tej serii.