Miller: Prezydent chce maksymalnie szkodzić rządowi

Jest tylko pytanie, czy będzie chciał tej władzy użyć, bo w kadencji Andrzeja Dudy rząd raczej nie posuwał się tak daleko, żeby mógł powiedzieć, iż chciał użyć pełnię władzy w kontaktach z prezydentem. Oglądałem pańskie spotkanie ze Sławomirem Męcenem na piwie te kilka dni temu. Pan tam przytaczał anegdotę, jak poszedł pan i rozmawiał z Aleksandrem Kwaśniewskim, który proponował swojego ministra, albo chciał w jakiś sposób wpłynąć na obsadę stanowiska ministerialnego. I pan wtedy, cytuję, powiedział w ten sposób, Oluś, przecież ty nic nie możesz. To dzisiaj by pan tak powiedział do prezydenta? Karol, przecież ty nic nie możesz. Ja panie, potrzebnie to powiedziałem, dlatego że prezydent słusznie się żachnął, dlatego że prezydent jednak coś może.

Natomiast sam jestem ciekaw, czy na przykład prezydent będzie odmawiał nominacji kandydatów na ministrów, albo czy będzie chciał jeździć na szczyty Unii Europejskiej. No ale to wszystko przed nami. Panie premierze, prezydent zaczyna bardzo mocno. Trzy tygodnie prezydentury, siedem wet. Pańskim zdaniem da się tak rządzić, jeżeli byśmy utrzymali tą średnią wetowania? Oczywiście, że się da. Rząd będzie musiał jakoś znaleźć jakiś antidotum, to znaczy albo uznać, że musi zajmować się sprawami, które nie wymagają konsultacji z prezydentem, nie wymagają zgody prezydenta.

albo rządzić za pomocą rozporządzeń Rady Ministrów i mówiąc zupełnie otwarcie robić to samo, co robił PiS w poprzedniej kadencji. To znaczy PiS zmieniał konstytucję za pomocą ustaw. A rząd musi zmieniać konstytucję za pomocą rozporządzeń Rady Ministrów. A pańskim zdaniem pan uważa, że to jest słuszny pomysł, że rząd powinien konsultować albo dyskutować z Pałacem Prezydenckim już na poziomie inicjatywy ustawodawczej, gdzieś na poziomie Sejmu? Nie, to jest przejaw rozpychania się pana prezydenta, który chciałby być albo trzecią izbą parlamentu, Albo nad premierem swego rodzaju, nad prezesem Rady Ministrów.

ideologii nacjonalizmu ukraińskiego, zbrodniczego ukraińskiego nacjonalizmu. I co więcej, Komisja Europejska czy Rada Europejska też nie powinna akceptować, dlatego że nacjonalizm, obojętniaki, czy ukraiński, czy rosyjski, czy niemiecki, nie ma miejsca w systemie wartości Unii Europejskiej. A Pana zdaniem... Tak, przerwałem Panu. Nie, nie, proszę bardzo. Ale pana zdaniem te spory historyczne, one powinny być decydujące w kwestii podejmowania decyzji wsparcia lub nie dla walczącej Ukrainy? Nie, one nie powinny być decydujące, ale nie można ciągle odwracać wzroku i tolerować tego rodzaju sytuacje.