Wyspa Robinsonów

Ucieka, no ale Selkirk wylądował na tym brzegu w 1704 roku, pod koniec roku i na samym początku 1709, a więc trochę ponad cztery lata minęły, kiedy u brzegów wyspy pojawiły się angielskie żagle. 2 lutego 1709 roku znowu korsarskie okręty i znowu był tam William Dampier, choć tym razem wskutek różnych kłótni, które odbył po drodze, Dampier również był takim dość ostrym człowiekiem, Został zdegradowany do roli nawigatora na statku Duke. Duke był jednym z dwóch statków, które pojawiły się przy brzegu i Selkirk, kiedy zobaczył angielskie żagle, wyszedł na brzeg. W momencie, kiedy Anglicy zmierzali swoją szalupą do wybrzeża po to, żeby uzupełnić prowiant, kapitan Rogers, który wówczas dowodził statkiem Duke, nazwał Selkirka gubernatorem wyspy, tak trochę

Wyrywał tą ukrywaną pod krynolinami biżuterię i... Prawdziwy dżentelman. Tak, w takim amoku korsarskim działał przez długi czas. Udało mu się nawet opanować galeon, którego został potem dowódcą. W każdym razie w 709 został zabrany z wyspy. Przez dwa lata jeszcze korsarzył po morzach i oceanach i dotarł pod koniec 1711 roku do wybrzeża Anglii. Mógł się zatem wykazać tą sprawnością i siłą fizyczną przez te dwa lata, a jak mu się wiodło po powrocie? No bo siłą rzeczy chyba musiał zyskać popularność, skoro też Daniel Defoe się nim inspirował. Popularność zyskał, ponieważ stał się przedmiotem wielu artykułów i opisów. Ci ludzie, którzy go znaleźli, między innymi kapitan Rogers, opisali jego historię.