Mariusz Kamiński "Marynarz Dzidek"
Historiaporucznika Mariana Tadeusza Mokrskiego nierozerwalnie łączy się zlosami legendarnego okrętu ORP „Orzeł”. To właśnie jegoniezwykłe umiejętności nawigacyjne umożliwiły brawurowąucieczkę „Orła” z internowania w estońskim Tallinie. GdyEstończycy odebrali załodze wszystkie pomoce nawigacyjne, porucznikMokrski własnoręcznie wyrysował z pamięci i na podstawie spisulatarń nową mapę Bałtyku i cieśnin, co pozwoliło bezpieczniedoprowadzić okręt do Wielkiej Brytanii. Ten pochodzący z Lublinamłody oficer, który zaginął w 1940 roku wraz z załogąjednostki, był postacią o wielu talentach. Przez lata zapomniany,miał na koncie sporo ciekawych historii – był szkolnym prymusem ozdecydowanym charakterze, świetnie rysował, a jako student zagrałnawet epizod w przedwojennym filmie. W osoatnich latach pamięć onim powoli wraca dzięki lokalnym inicjatywom i zachowanymwspomnieniom do niedawna żyjących jeszcze jego krewnych.
Marian Tadeusz Mokrski, kiedy zagrał ten epizod w Towarzystwie Gwiazd Przedwojennego Kina, Adama Brodzisza, Mieczysława Cybulskiego czy Jerzego Mara, był studentem podchorążówki. Marian Tadeusz Mokrski nazywany był w domu i u kolegów dzidkiem. Gimnazjum Zamoyskiego ukończył w 1933 roku. Moja mama i jego ojciec byli rodzeństwem. Kilka lat temu o Marianie Tadeuszu Mokrskim rozmawiałem z nieżyjącą już dzisiaj, należącą do Zakonu Urszulanek, siostrą Barbarą Zofią Augustyńską.
Jak opływali dookoła świata, to on zdjęcia robił i przeozdabiał chociażby takimi winietkami, które sam własnoręcznie wycinał z papieru i tak dalej. Zdjęcia, które pokazują jego oddawane skoki do wody z trampoliny są, powiedzmy, no niesamowite, że to jest człowiek super wysportowany. Dowiedziałem się również też, że jako młody porucznik prowadził drużynę harcerską w Gdańsku i tu właśnie też był harcerzem w liceum Zamońskiego. Też posiadaliśmy tutaj zdjęcie, gdzie przyjeżdżał na przepustkę do Lublina z najbliższym przyjacielem. Jest to zdjęcie Jerzym Hendingerem, który mieszkał, bo już nie żyje, w Kanadzie. Jerzy Hendinger uczęszczał do liceum Staszica w Lublinie przed wojną i razem z Mokrskim wylądowali w szkole w Toruniu, na tej szkole kadetów.
Od samego pana Jerzego dowiedziałem się, że był tak ambitnym człowiekiem, robił wszystko, żeby kiedyś w życiu zostać admirałem. No i mówi, jakby nie ta śmierć w młodym wieku, no to pewnie by został tym admirałem. Szkołę w Toruniu ukończył w październiku 1936 roku z drugą lokatą. W czasie lat szkolnych przyjeżdżał na wakacje w rodzinne strony. Tak kilka lat temu wspominała to nieżyjąca już Maria Jaroszyńska, jego siostra cioteczna.
Niestety, naciski dyplomacji niemieckiej odniosły dramatyczny dla Polaków skutek. Jednostkę internowano, gwałcąc wszelkie prawa międzynarodowe. Orzeł został rozbrojony i pozbawiony urządzeń nawigacyjnych. Nie mogąc pogodzić się z tą haniebną zdradą, polscy marynarze podjęli ryzykowną decyzję o ucieczce orła. Tak opisywał ją Marian Mokrski w liście do przyjaciela Jerzego Heddingera. Pewnego wieczora zgasło światło w całym porcie i to było naszym natchnieniem w myśli o ucieczce z całym okrętem. Nie mieliśmy już ani map, ani uzbrojenia prócz sześciu torped na dziobie. Wypłynęliśmy zabierając tego chama z centrali i wartownika estańskiego z molo.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Opowieść o przybyciu do Lublina i brak informacji o poruczniku Mokrskiem.
Opowieść o poruczniku Mokrskiem z wypowiedzią historyka Mareka Korzoneka.
Przerwa w rozmowie z powodu zadań nauczycieli.
Opowieść o Mokrskiem z perspektywy absolwentów i nauczycieli.
Opowieść o rodzinie Mokrskiego i okolicznościach jego śmierci.
Opowieść o kariery i zainteresowaniach Mokrskiego przed wojną.
Opowieść o narzeczonej Mokrskiego i jej losach po II wojnie światowej.
Opowieść o ucieczce ORP Orzeł i roli Mokrskiego w tej akcji.
Opowieść o awansie i zaginięciu ORP Orzeł.
Opowieść o poszukiwaniach ORP Orzeł przez grupę poszukiwawczą, a także o jej relacjach z Anglikami i Holendrami.
Opis działań szkolnych w Lublinie związane z pamięcią o poruczniku Mokrskim, jego imieniu na szkole i przyszłe perspektywy.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Historiaporucznika Mariana Tadeusza Mokrskiego nierozerwalnie łączy się zlosami legendarnego okrętu ORP „Orzeł”. To właśnie jegoniezwykłe umiejętności nawigacyjne umożliwiły brawurowąucieczkę „Orła” z internowania w estońskim Tallinie. GdyEstończycy odebrali załodze wszystkie pomoce nawigacyjne, porucznikMokrski własnoręcznie wyrysował z pamięci i na podstawie spisulatarń nową mapę Bałtyku i cieśnin, co pozwoliło bezpieczniedoprowadzić okręt do Wielkiej Brytanii. Ten pochodzący z Lublinamłody oficer, który zaginął w 1940 roku wraz z załogąjednostki, był postacią o wielu talentach. Przez lata zapomniany,miał na koncie sporo ciekawych historii – był szkolnym prymusem ozdecydowanym charakterze, świetnie rysował, a jako student zagrałnawet epizod w przedwojennym filmie. W osoatnich latach pamięć onim powoli wraca dzięki lokalnym inicjatywom i zachowanymwspomnieniom do niedawna żyjących jeszcze jego krewnych.