10.11.2025 Sowa przed północą - Marta Wróblewska

Ale w tle pojawią się też Tomasz Stańko, Bill Evans, artyści, którzy potrafili przekuć melancholię w sztukę. Ich utwory to nie tylko ilustracja, to rozmowa z Pilchem. Chciałabym, żeby to była taka kontynuacja jego tonu, jego pauz i jego przemilczeń. Dziś w nocy posłuchamy, więc tak jak zresztą zawsze, tylko jakoś dzisiaj. Bardziej namacalnie. Jak literatura zamienia się z muzyką, a jazz staje się wspomnieniem. Zostańcie państwo, bo dzisiaj będą dwie części. Pierwsza będzie kobieca, a druga dużo bardziej męska. I w świecie, gdzie leworęczność, tak jak każda odmienność, jest darem, który pozwala widzieć więcej.

On i intelektualnie był leniwy i za bardzo nie lubił metafizycznych doczekań. I nie tylko o to idzie, że znowu po latach czytam przygody Czyczkowa albo Martwe Dusze. Idzie przede wszystkim o to, że jak wszelkie znaki na niebie i ziemi wskazują, znów po latach będę miał kota. Hanula ma w czerwcu przywieźć kota z Francji. Jerzy Pilch. Bezpowrotnie utracona leworęczność. 37 strona. Niebawem będziemy się żegnać, ale jeszcze zanim, jeszcze zanim, spokojnie. Teraz tort Gustafsson Quartets i The Other Side. A zaraz później Tomasz Stańko z Terminalem, ale może nie, zostańmy przy tordzie.

Z balkonu widzę ciemne wieże kościołów. Ostatni cytat z Pilcha. Bezpowrotnie utracona leworęczność. Nim się pożegnamy, jeszcze Tomasz Stańko, Terminal 7. Potem powiem państwu dobranoc i tak. I na tym postawię kropkę. Posłuchajmy Tomasza Stańka.