Kłamstwa Metody Montessori | Cz. 2 | Radio Aria

Wita Was Radio Aria. Nadajemy na falach ludzkich, ciepłych i wzniosłych. Suwerenność masz w sobie. Podsumowując, Montessori jest całkowicie zatwierdzona przez krajowy system edukacji, wbrew pozorom, nawet jeśli tu i ówdzie można czasem znaleźć kilka sprzecznych informacji.

Próbują je wykonać, pomimo że nie otrzymały od nauczyciela żadnej wiedzy, co oznacza, że nauczyciel nie uczy ich dodawania, tylko one same muszą się z tym uporać. I to już od szóstego roku życia. Zatem Montessori jest przeciwniczką nauczyciela i przekazywania wiedzy. Można to samemu sprawdzić, bo ludzie powiedzą, że gadam bzdury. W jej opisie na Wikipedii, która jest jej bardzo przyjazna. Wikipedia, jak wiadomo, opowiada głupoty, szczególnie gdy chodzi o jej wrogów, przeciwników i tych, których sama uznaje za wrogów, ale za to dba o swoich przyjaciół. Zobaczcie, w jak bardzo pozytywnym świetle jest tam ona przedstawiona. Cytuję z Wikipedii. Kluczową ideą Marie Montessori jest koncepcja edukacji, ale nie jako przekazywania wiedzy, lecz jako towarzyszenia naturalnemu rozwojowi dziecka.

To nawet nie jest kompletny opis tej metody, bo to jest typowa frazeologia, która miesza prawdę z fałszem. W istocie znaczenie jest takie, że dziecku się zaledwie towarzyszy w jego naturalnym rozwoju, ale nie wspiera przekazem wiedzy, co spowodowało, że zniknął nauczyciel, a tym samym obniżył się poziom nauczania, bo nie można utrzymać poziomu bez przekazywania wiedzy i bez nauczyciela. Jakie są trzy filary metody Montessori, które potwierdzają wszystko, co właśnie Wam powiedziałam? Na ich stronach znajdziecie je wyraźnie zapisane, ale wymieszane z frazesami i ideologicznym bełkotem, który ma uspokoić rodziców i skusić do oferty. Którą wybierzesz pigułkę? Niebieską czy czerwoną?

Tą złą jest czerwona. Powtarzam i jest to potwierdzone przez wszystkie pisma dotyczące Montessori. Kluczową koncepcją jest wyeliminowanie przekazywania wiedzy, a więc wyeliminowanie nauczyciela. I udowodnię Wam to na końcu, pokazując dwa dokumenty, które znalazłam w internecie, że Maria Montessori i jej metoda, to pedagogika systemowa, dokładnie taka sama jak ta Meirieu, która została zalegalizowana, powtarzam, w 1989 roku i która jest dziś narzucana dzieciom we wszystkich szkołach. A teraz jeszcze z maseczkami na twarzy, a wkrótce z tym, co już się domyślamy. Kiedy weszłam na stronę jednej ze szkół Montessori, która deklaruje, że jest tą najwierniejszą jej teorii i zaleceniom pedagogicznym szkoła La Baleine w Paryżu, to znalazłam wyjaśnienie, że metoda realizowana w ich placówce jest metodą i to uwielbiam, naukową.

To jest wspaniałe. To argument sprzedażowy, tak się to nazywa. Kiedy słyszycie, że coś jest naukowe, to już powinno być dla Was wszystko jasne. Metoda ta miałaby więc być pedagogiką naukową, która opiera się, cytuję ze strony, po pierwsze, na obserwacji dziecka, a kto mówi obserwacja, ten mówi sprzeciw wobec przekazu wiedzy. Daje się tekst uczniom i prosi całą klasę, by studiowała go przez kilka dni i ustaliła, jak zapisany jest dźwięk O w różnych słowach. To jest coś szalonego, prawda? To jest coś, na co nasze dzieci cierpią w szkole konstruktywistycznej, w szkole laickiej, bo konstruktywizm jest produktem laicyzmu. Nie muszę wam tego tłumaczyć. Zatem stawia się dziecko w sytuacji obserwatora dokładnie tak, jak mówi Philippe Merieux, filar systemu konstruktywistycznego i edukacji państwowej, który oddaje hołd pani Montessori i to jest to, co Philippe Merieux nazywa dzieckiem, odkrywcą.

Oczywiście słowo obserwacja jest tak pozytywne, że Was uspokaja. Obserwacja, która jest przeciwieństwem przekazywania wiedzy. Drugi punkt, który znajduję na tej stronie, rozwinięty w badaniach Marii Montessori, to stwierdzenie, że dziecko jest jak dorosła osoba i że tak właśnie jest traktowane w tych placówkach i że należy je tak traktować również wtedy, gdy rodzice stosują tę metodę w domu. Zachęca się Was do wprowadzania konstruktywizmu również w domu. Dziecko jest osobą i nie ma tu żadnej granicy wiekowej. To znaczy, że nie wiadomo od jakiego wieku jest dorosłe i nie definiuje się czym jest osoba. Powinniście wiedzieć jedną rzecz i nie będę jej rozwijać. To pojęcie dziecka jako dorosłej osoby jest filarem deklaracji praw seksualnych.

W deklaracji praw seksualnych, o której często wspominałam, dziecko jest osobą. Prawa seksualne. Co to znaczy, bo może nie wszyscy o tym słyszeli? To prawo do seksualności. Są prawa społeczne i są prawa seksualne dla dzieci zawarte w Deklaracji Praw Seksualnych, która jest oficjalnym międzynarodowym tekstem europejskim wyznaczającym standardy edukacji seksualnej dzieci wdrażane we wszystkich państwach Unii Europejskiej. I to dlatego, że publicznie walczyłam i wypowiadałam się przeciwko wdrażaniu deklaracji praw seksualnych w edukacji bez limitu wiekowego, zostałam zwolniona z pracy. Dla Marii dziecko jest osobą i powinno być traktowane jak dorosły i tę perspektywę nakreśla ta deklaracja.

Zachęcam Was do zapoznania się z nią, jeśli jej nie znacie, choć myślę, że wielu z Was już ją zna, ale nie wyobrażało sobie, że może istnieć most między metodą Montessori a deklaracją praw seksualnych. Ten most został zbudowany tutaj i podobnie zbudowany został w innych obszarach, ale nie mogę się w to bardziej zagłębiać. Pewnie niektórzy z Was rozumieją dlaczego. Trzeci punkt, który znajduję na tej stronie. Oczywiście na stronie nie jest napisane dziecko jest osobą dorosłą, tak jak w deklaracji praw seksualnych. Nie, to ja Wam to mówię, bo wiem. W Deklaracji Praw Seksualnych dziecko jest osobą bez ograniczenia wiekowego, bez określenia wieku. Na stronie tej paryskiej szkoły również mówi się, że dziecko jest osobą bez ograniczenia wiekowego, bez przedziału wiekowego.

Pejoł marzył o przymusie edukacji od drugiego roku życia. Cóż, Montessori już to robiła i proponowała od dawna, a mason, Vincent Pejoł, samemu pod tym względem jawi się niczym wychowanek metody Montessori. Ci, którzy znają placówki Montessori, mogą to potwierdzić, a ci, którzy nie znają, niechaj samemu sprawdzą. I tym sposobem metoda Montessori stała się jednym z czynników intelektualnych, które doprowadziły nas w 2019 roku do obniżenia obowiązku szkolnego od trzeciego roku życia. To między innymi dzięki niej wprowadzono tak wczesną integrację dzieci w szkolnictwie. Wasze dzieci są Wam odbierane i oczywiście zawsze pod fałszywymi uzasadnieniami ideologicznymi, takimi jak te, że dzieci obcokrajowców będą w stanie szybciej przyswoić sobie język francuski lub że istnieją grupy nieuprzywilejowane z dzielnic robotniczych, które będą w stanie szybciej przyswoić sobie kulturę.

Nauczyciele, którzy naturalnie i zgodnie z prawem naturalnym przekazują wiedzę, są niszczeni podczas inspekcji, formatowani na szkoleniach, kastruje się ich jako przekazicieli wiedzy. I to zawdzięczacie m.in. Marii Montessori, którą tak wychwalacie. Umieszczenie dziecka w centrum tej metody nauczania, która jest sprzeczna z prawem naturalnym i rozwojem i która wbrew temu, co Wam mówią, proponując metody obserwacji, eksploracji i wolności, jako rzekomo tych jedynych środków rozwoju, nie pozwoli Twojemu dziecku osiągnąć sukcesu. I co więcej, szkoły owe, w swej zdecydowanej większości, jeśli się nie mylę, są głównie nastawione na przyjmowanie bardzo małych dzieci, co jest bardzo wymowne, dokładnie tych maluchów, które interesują pana Wincenta Peyoł, gdy mówi, że trzeba je odbierać niemal od kołyski, aby zniszczyć ich tożsamość i zakorzenienie w tym, co rodzice naturalnie im przekazują, nawet bez słów, bo gdy matka nosi dziecko pod sercem, już mu coś przekazuje.

To właśnie dlatego dążą do społeczeństwa orwellowskiego czy czegoś podobnego, w którym dzieci byłyby hodowane w próbówkach, a nie noszone w łonie matki. Dlatego dziś prowadzone są badania, o których się nie mówi i które być może są nawet poważniejsze niż szczepionki. W każdym razie idą z nimi w parze, nad sztucznym łonem. Strony internetowe tych placówek są pełne frazesów. Jak one brzmią? Oto cytat. Metoda stworzona przez Marię Montessori pozwala dziecku doświadczać, aby samodzielnie rozumieć i uczyć się bez wysiłku. To jest klasyczny frazes konstruktywizmu. Tymczasem nie może być nauki bez wysiłku. Jak można zalecać, by dzieci nie wkładały w to wysiłku i w jakim celu?

Jest to odrażające podejście, którego ludzie na pewno tak łatwo nie zaakceptują i w którym łączy się termin autonomia z wyrażeniem szacunek dla rytmu dziecka. Co jest przecież głównym założeniem pedagogicznym Montessori? Autonomia i szacunek dla rytmu. Autonomia jest słowem, które przykrywa to drugie, abyście utrzymali uwagę na szacunku dla rytmu dziecka. Bo rzeczywiście w ramach przekazu wiedzy szanuje się rytm dziecka i dzięki temu czujemy się bezpiecznie z tym terminem, zapominając o pierwszym lub interpretując go w sposób bardzo uspokajający. Cóż, niektórzy z Was powiedzą mi, że przecież wymyśliła ona konkretne pomoce dydaktyczne do każdego przedmiotu. Lecz do prawdy, te materiały są często fikcyjne.

Nie mam teraz czasu, aby rozwinąć ten temat, ale poważnie myślisz, że to ona wymyśliła stosowanie istniejących od wieków klocków, układanych jeden na drugim? Mamy tutaj do czynienia z niezwykłym zamieszaniem wokół tej, która wymieszała fałsz z prawdą i próbowała połączyć sprzeczne terminy. Drugi termin ma uspokajać z powodu ukrytego niebezpieczeństwa, jaki niesie pierwszy. Opowiadam Wam o materiałach, które Montessori sama stworzyła, aby móc przejąć kontrolę nad naszymi dziećmi dokładnie tak, jak zalecał Vincent Peyo. Jest ona intelektualnym agentem pozbawiania dziecka jego rodzinnych korzeni, które zawierają jego tożsamość, religię i pamięć przodków. Stosowanie i propagowanie sposobu niszczącego metodę przekazu wiedzy musi być również użyte w rodzinie, przeciwko niej.

To dlatego próbuje się Wam odbierać dzieci od drugiego roku, a dzisiaj obowiązkowa edukacja rozpoczyna się już od trzeciego roku życia. To jest zwycięstwo Marii Montessori i nie tylko jej, a Wy myślicie, że ona chce tego dla Waszego dobra, dla dobra Waszych dzieci. Jest jeszcze jedna kwestia, którą chciałabym poruszyć, nawet jeśli jest to już trochę przydługie. W końcu, jeśli ludzie chcą wiedzieć, gdzie stawiają swoje kroki, to z pewnością postarają się wysłuchać to do końca. Jeśli nie, trudno, oddadzą je potworowi i będą musieli potem usprawiedliwiać się przed swoimi dziećmi i przed stwórcą. Samokontrola to procedura absurdalna, której ponownie usuwa się obecność dorosłego obok dziecka.

A więc co znajdujemy jeszcze na ich stronach? Samokontrolę. Każdy materiał opracowany przez Montessori zawiera, posłuchajcie dobrze, możliwość samodzielnej kontroli błędu przez dziecko. Dorosły znika, ale nie tylko nauczyciel. Ojciec i matka również, ponieważ powtarzając słowa pani Rossignol, dziecko nie należy do swoich rodziców. Tym sposobem wprowadza się to, co nazywają samokontrolą, która pozwala dziecku pozostać aktywnym i czujnym, nie będąc w pozycji biernego oczekiwania na zewnętrzną korektę. Czy zdajecie sobie z tego sprawę? Uczy się dziecko, by nie liczyło na dorosłego. A Wy, jako ojciec i matka, jesteście częścią społeczności dorosłych, podobnie jak nauczyciel.

Mamy tu do czynienia z fenomenalnym niszczeniem ludzkiej natury, bo ludzka natura polega na tym, że jesteśmy od siebie wzajemnie zależni i się uzupełniamy od urodzenia. Dziecko i nauczyciel są w relacji zależności, gdzie to dziecko zależy od nauczyciela, aż w końcu, gdy go przewyższy, samo staje się nauczycielem. Wszyscy to znamy. I nie tylko odcina się dziecko od dorosłych, bo taki jest cel, ale, jak czytam na stronie wybranej przeze mnie szkoły Montessori, nie stawia się go w sytuacji, w której miałoby się obawiać oceny, która mogłaby osłabić jego pewność siebie. To typowy bełkot. Ale słowo ocena jest tu bardzo ważne. Uczy się dziecko, żeby nie oceniało. Słyszycie to teraz wszędzie, przy każdej okazji.

Ocena w metodzie Montessori traktowana jest jak gilotyna, podczas gdy w rzeczywistości jest wsparciem dorosłego dla dziecka, nauczyciela dla ucznia. Doszliśmy już do końca i tak jak Wam wcześniej obiecałam, pokażę Wam teraz obiecane dwa dokumenty. Oto pierwszy. Proszę Was wszystkich, żebyście go uważnie obejrzeli, to od razu zrozumiecie. Oto plakat. Plakat filmu DVD, który przedstawia pedagogikę Marii Montessori i zobaczcie, co jest na nim napisane. Widzicie? Mistrz to dziecko. Macie tu udokumentowany dowód, że wszystko co mówiłam podczas tej transmisji jest prawdą. To film promujący metodę Montessori, w którym dowód jest już w tytule, to dziecko jest nauczycielem.

Rodzi się więc pytanie, nauczycielem kogo? A w prawym górnym rogu napisano, kim byłby dorosły bez dziecka, które pomaga mu wzrastać. Czy rozumiecie, o co tu chodzi? To prawdziwe odwrócenie porządku. Odwrócenie sataniczne, bo szatan to przeciwnik, który wszystko stawia na głowie. Muszę dodać, że jest to cytat autorki tej metody. Tak, to bardzo ważne. To cytat, który można znaleźć w dziełach Marii Montessori. Rodzice, którzy wydali tysiące euro na to oszustwo, powinni wiedzieć, że to wasze dziecko jest mistrzem. Tylko mistrzem dla kogo? Można by zapytać. Ale tutaj macie dowód w tytule i w cytacie, który powtórzę. Kim byłby dorosły bez dziecka, które pomaga mu wzrastać?

Podczas gdy powinniśmy raczej słyszeć, kim byłoby dziecko bez dorosłego, który pomaga mu wzrastać. Mamy tu do czynienia z prawdziwym odwróceniem porządku rzeczy. Mistrzem jest dziecko. Dziecko nigdy nie było mistrzem i nigdy nim nie będzie. W szkołach Montessori mówi się o dziecku królu, a ja wam mówię, że to rzekome dziecko król. To w rzeczywistości ofiara pedagogistów, konstruktywizmu i wszystkich tych pseudoalternatywnych pedagogik, wśród których znajduje się i ta metoda, którą wzywam was, należy odrzucić w edukacji i wychowaniu waszych dzieci. Ten film zatytułowany Mistrz to dziecko jest całkowicie zgodny z obowiązującym prawem oświatowym i jest realizowany w ramach systemu edukacji państwowej.

Jest on dowodem, że metoda ta jest w pełni zaakceptowana przez system edukacji. To dlatego Philippe Merieux, zagorzały konstruktywista, oddał hołd Marie Montessori. To pierwszy dokument, który chciałam Wam pokazać na zakończenie. Niepodważalny dowód, że metoda Montessori jest metodą systemową stworzoną dla systemu. Drugi dokument to banknot włoski o nominale 1000 lirów z wizerunkiem Marie Montessori. Maria jest uwielbiana przez włoskie banki? Jest postacią, która w 1990 roku, bo potem euro zastąpiło włoską walutę, jak i inne narodowe waluty, została umieszczona na banknocie. Gdy ktoś pojawia się na banknocie, to niepodważalny dowód na to, że ta osoba pracuje dla systemu.

Mam nadzieję, że nie muszę tego udowadniać przez następne dwie godziny i jeśli ktoś tego nie rozumie, to możemy o tym porozmawiać innym razem. Rozumiem, że to może być trudne dla tych, którzy wydali dużo pieniędzy na to oszustwo. Przyjrzyjcie się temu banknotowi z napisem Maria Montessori o nominale 1000 lirów włoskich. Warto też wiedzieć, że włoski przywódca faszystowski Benito Mussolini interesował się szkołami Montessori. Skoro się nimi interesował, musiał znaleźć w nich coś dla siebie. Ostatnią rzeczą, którą chcę powiedzieć, to to, że Maria Montessori i jej metoda pedagogiczna są całkowicie zgodne z nowym porządkiem świata. Przygotowują go, uzasadniają intelektualnie i go wspierają.

Jeśli chodzi o metodę alternatywną, mogę Wam zagwarantować, że można to zrobić znacznie lepiej. Znam kogoś, kto zrobił to dużo lepiej, ale nie opowiem Wam o tym dzisiaj, wrócimy do tego później. Wymienię tylko jej nazwisko, bo chcę oddać hołd tej kobiecie. To Žislen Wettstein-Badur, która za życia, bo zmarła nieznana, podczas gdy Marię znają na całym świecie, promowała, broniła, rozwijała i niestrudzenie aktualizowała metodę sylabiczną, by ratować dzieci. Žislen Wettstein-Badur to przeciwieństwo Marii Montessori. Tak więc macie Marię ukochaną, wielki pomnik udekorowaną Legią Honorową, nominowaną trzy razy do pokojowej Nagrody Nobla, gdy mówią nominowana, używają słowa wymyślonego przez nowomowę, i uwiecznioną na banknocie tysiąca lirów włoskich, to powinno Was zastanowić.

Jeśli brakuje wyraźnych ram i przewodnictwa, nauka może stać się chaotyczna, zamiast rozwijać intelekt oraz wartości moralne, co prowadzi do obserwowanego efektu obniżenia poziomu edukacji. Pedagogista Pedagogista to osoba związana z pedagogiką, zwykle zwolennik lub praktyk określonego nurtu pedagogicznego, np. pedagogiki reformowanej czy alternatywnej, jak Montessori. W węższym znaczeniu może odnosić się do kogoś, kto amatorsko lub powierzchownie zajmuje się pedagogiką, wykazując dyletanckie podejście do edukacji. Laicki, czyli niezwiązany z żadną religią lub niekompetentny, dyletancki.