Nos trenera w epoce cyferek - trenerski beef | Nagórek, Raczyński

To można było obserwować u Salazara na przykład, który był uznawany za magika. Miał kilku zawodników naprawdę wysokiej klasy, ale jeżeli przyjrzeć się bliżej jego grupie, to okazuje się, że do niego trafiało sporo biegaczy. I tak naprawdę wyniki robiło 10% z nich. I może to być spowodowane, niekoniecznie oczywiście, ale może być spowodowane tym, że jeżeli wszyscy biegają w danej grupie, często z wygody, na jakiś poziom kwasu, a trafi się zawodnik, który, powiedzmy, próg ma nie na 4, a na 7 mmolach, no to ten zawodnik po prostu polegnie, bo trening nie będzie do niego dopasowany. Ja oczywiście nie mam odpowiedzi do końca, jak sobie z tym radzić, prawda, bo Na poziomie wyczynowym pewna standaryzacja jest konieczna choćby po to, żeby wykonać trening w grupie?

To ja odwrócę trochę temat tej rozmowy. Zrobię odbicie lustrzane na intuicję zawodnika, no bo rozmawiamy sobie o Canowie, o Salazarze. Wy macie po kilku zawodników z wysokiego poziomu w swoich stajniach, ale podejrzewam, że i tak większość waszych podopiecznych To są biegacze pasjonaci, biegacze rekreacyjni, nawet jeżeli są ambitni. Domyślam się, że wasza pozycja jest trochę inna niż na przykład Alberto Salazara. Mam tu na myśli to, że wy musicie jakoś tam trochę sprostać oczekiwaniom zawodników. I zastanawia mnie, czy czasami zdajecie się na ich intuicję. Czy zdarza wam się coś takiego, że jeżeli macie zawodnika już dosyć świadomego i on przychodzi do was i mówi... No ja czuję, że potrzebuję więcej jednostek X, Y, bo one na mnie dobrze działają.