Jak wygrałam Puchar Europy | Ela Glinka

Z Mikołajem, mimo że nasz zespół jest mały, to zrobiliśmy praktycznie wszystko i przygotowaliśmy się, wzięliśmy ze sobą różne rzeczy, które przygotowały nas do upału, że porównując się do innych drużyn, na pewno wyglądało to profesjonalnie, I mimo tego, że byliśmy we dwójkę, niczego nam nie brakowało. Oczywiście mogłabym mieć bardziej komfortowe warunki, natomiast zrobiliśmy z tym co mamy, to co możemy i wyszło super. I na pewno nie czułam tam żadnych kompleksów z tego powodu, że jest nas mniej i tak to wygląda. A byłaś zaskoczona, że European Athletics w swojej komunikacji obstawiało ciebie w szerokim gronie faworytek? Nie byłam zaskoczona, no bo jednak wyniki i progres jest stały i bardzo mi miło, że ktoś to przeanalizował.

Bo ja to oczywiście czytałam, mam newsletter European Athletics oczywiście, mailowy do mnie dochodził. Czytam też, wchodzę często na stronę, żeby zobaczyć jak wygląda bieganie w Europie. No tutaj w La Specji była duża komunikacja i wręcz powiem, że zrobiło mi się miło. Oczywiście się zastanawiam, czy ja powinnam być w tej piątce do oglądania, ale pokazało, że ktoś miał tam nosa i fajnie, że oni to zaznaczyli i tak bardzo przygotowali się, jeśli chodzi o moją historię. A jak takie w ogóle miękkie twoje odczucia, jeżeli chodzi nawet jeszcze o wcześniejszy czas? Mieliście pewnie jakąś odprawę, spotykaliście się z innymi zawodniczkami, była szansa, żeby gdzieś tam w kuluarach popatrzeć sobie w oczy, przywitać się.

Nie, absolutnie nie był zły. Myślę, że był bardzo dumny i on też tak mi świetnie kibicował przez ten cały bieg. Słyszałam jego wsparcie, bo też rozmawialiśmy o tym, jakiego sposobu kibicowania ja potrzebuję i też jego wsparcie na tym dwusetnym metrze było też ekstra. Czy jak przetrawiłaś to wszystko w sobie, tak jak powiedziałaś na samym początku, od czego zaczęliśmy, to już dotarło do Ciebie, uświadomiłaś sobie to, że trochę wskoczyłaś do innej kategorii wagowej w tym momencie jako biegaczka? Mówię z analogii do boksu, ale wiesz, że jesteś już w tym momencie trochę w innej szufladzie i gdzieś twoja rozpoznawalność międzynarodowa, już chociażby to European Athletics z pięknymi grafikami po zwycięstwie, no to już jest inny trochę poziom niż to, co było dotychczas.

I myślę, że w naszej dwójce to staramy się być ambitnymi realistami. Ok, a skoro powiedziałaś słowo minimum, no to jak patrzysz na te minima, które opublikowało World Athletics? Ono jest oczywiście w kontekście innej imprezy póki co, natomiast wiele osób z środowiska mówi, że jest to trochę prognostyk tego, co ma się wydarzyć w kontekście minimum do Los Angeles, no a one są mocno wyśrubowane, a wymyśląc np. o 10 tys. metrów, no to jeszcze wyżej sobie tą poprzeczkę stawiacie, bo tam zakwalifikuje się mniejsza liczba zawodniczek. Tak, mnie w ogóle nie przeraziły te minima w kontekście 10 tysięcy metrów i maratonu. Ja uważam, że Paryż by było 30-30, tutaj jest Mistrzostwa Świata, są 30-40 i oczywiście można powiedzieć, że ten szalony czas, jeśli dla mnie, jeśli ktoś, że ja mogę zacząć myśleć o tym, że ja chcę zrobić minimum,