[PRRC]: Urszula Woźniakowska

Nazywała się Sweet Revenge. I pamiętam, że ona była troszkę taką moją odpowiedzią na moje zawirowania życiowe z tamtego czasu. Sweet Revenge, rozstałam się z facetem i było takie... I stąd nazwa między innymi. I teraz po prostu zaczynam żyć pełnią życia i generalnie to jest taki mój manifest, że to była dość toksyczna właśnie relacja, a właśnie to też z tego trochę wyszło. To była toksyczna relacja i stwierdziłam, dobra, może to nie jest zemsta, ale taki mój manifest, że oto zaczynam żyć pełnią życia, proszę. I to była taka kolorowa, bardzo Marka dla kobiet. Niestamowicie w ogóle, moim zdaniem, nie chcę sobie aż tak bardzo schlebiać, ale dość wybrzydzająca swój czas. Czyli ludzie byli średnio gotowi, żeby nosić takie rzeczy. Generalnie chyba po prostu nie wyczułam rynku, nie umówmy się. Byłam jakąś wizjonerką, która nie wyczuła rynku. Teraz być może by się to sprzedało, ale wtedy było to może zbyt kolorowe, zbyt takie

Ale to było tak, że ja działałam w tym środowisku właśnie influencerskim, modowym, ale psychologia to zawsze był mój konik gdzieś na boku. Zawsze byłam zainteresowana właśnie psychologią, relacjami, to zawsze gdzieś tam leżało w spektrum moich zainteresowań. Ja nigdy o tym jakby nie mówiłam otwarcie na moich socialach, bo moje sociale nie były poświęcone temu, ale w pewnym momencie stwierdziłam, że może warto zacząć o tym gadać i tę całą moją wiedzę, którą mam, Jakby zaaplikować w celu pomocy dziewczynom, na początku myślałam, że tylko dziewczynom, teraz okazuje się, że również facetom, którzy tego, które tego potrzebują. I w ten sposób narodził się mój Tik Tok, który był stricte od samego początku poświęcony już relacjom. Jakby ja tworzyłam Tik Toka z takim zamysłem, żeby pomagać dziewczynom właśnie na Tik Toku. Tam wciąż jeszcze na Instagramie trzała moja modowa przygoda i beauty, a na Tik Toku już zaczęłam rozwijać taki content stricte właśnie relacyjny.

Miałam kiedyś na przykład do czynienia, to było bardzo ciekawe, Miałam do czynienia z mężczyzną narcystycznym, który przyszedł do mnie po to, żeby sobie dowieźć poniekąd. Szukał potwierdzenia. Tak, jestem w stanie już te mechanizmy gdzieś tam, dzięki swojemu doświadczeniu zawodowemu, gdzieś tam uchwycić w miarę wcześnie. Szukał potwierdzenia, nie? Szukał tego, żebym go pogłaskała po głowie i powiedziała mu, jaki jest wspaniały, świetny. Na szczęście udało mi się gdzieś tam po drodze zrozumieć, że to on jest głównym problemem i gdzieś tam tę narrację trochę inaczej ustawić. Natomiast jeżeli mam taki przypadek, kiedy przychodzi do mnie mężczyzna z takim No nie jestem w stanie zdiagnozować tego jako zaburzenie, no bo nie jestem psychiatrą, nie mam testów, natomiast z takim rysem od tym narcystycznym, to oczywiście moim wymogiem jest również to, żeby taka osoba, i to jest super trudne, bo oni bardzo nie lubią chodzić na terapię, bo terapeuta, no jakby nie chcą jakby się spotykać z tym, co jest w nich wadliwe, ciemne, złe.

No bo jakby narcyzm zastosuje się na tym, że masz niskie poczucie własnej wartości, więc jak spotkasz się jeszcze ze swoim pęknięciem dodatkowo, to w ogóle już się rozpadniesz na kawałki, więc oni tego nie chcą. Ale moim wymogiem względem tego wadsta było to, żeby poszedł na psychoterapię też jednocześnie. Jeżeli przychodzi do mnie taki przypadek, to ja mogę pracować w momencie, kiedy mam też wsparcie psychoterapeutyczne, bo to jest już taka gruba historia. No i on poszedł, przedstawił mi papier, że poszedł i wrócił do mnie, a pracowaliśmy. Ale też jak przykazać takiej osobie, no ziomuś, sorry, ale jesteś narcyzem. Tak to jest, znaczy ja nie mogłam mu tego powiedzieć, bo ja też nie mogłam go zdiagnozować, bo nie mam takich narzędzi psychiatrycznych, żeby zdiagnozować takiego człowieka, ale nie mogłam powiedzieć mu, ej stary jesteś narcyzem, mimo że podejrzewałam, że faktycznie nim jest.

Dlaczego taka osoba to robi? Skąd się ta sinusoida bierze? Wiesz co? Część ludzi robi to z absolutnie przemyślaniem. Mianowicie wiesz, że to może cię uzależnić od siebie. No niestety. To nie podpowiadamy. Właśnie podpowiedziałyśmy. Tego nie notujemy, drogie słuchaczki. Nie, tego nie. Natomiast część robi to z powodu tego, że ma unikowy styl przywiązania na przykład. To też wchodzi w grę. W momencie, kiedy za bardzo się zbliża, to potem musi odetchnąć. To jest ta unikowość właśnie. I ta osoba też cierpi. Nie chcę tutaj usprawiedliwiać kogoś, kto stosuje mikro ghosting, ale zdarza się, że ta osoba też naprawdę jest w trudzie, że ona się zbliża i nie wytrzymuje tej bliskości realnie, bo ma taki styl przywiązania jaki ma i się wtedy wysufuje.