Nierówna ugoda | Z dystansu
W dzisiejszym odcinku Tomasz Bielecki, nasz brukselski korespondent, opowiada o europejsko-amerykańskich negocjacjach handlowych o porozumieniu, które podpisała szefowa Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen i prezydent USA Donald Trump. Zastanawia się, czy gorzkie słowa europejskich polityków i medialna krytyka są uzasadnione i czy rzeczywiście możemy mówić o kapitulacji Europy. Rozmowę prowadzi Joanna Bekker. Zapraszamy!
które jeszcze do piątku, do południa nie zostało wydane. Przedstawiłeś na początku naszej rozmowy te zagrożenia, które wisiały nad Europą różnych bardzo wysokich stawek CEU. Ostatecznie zatrzymujemy się w dużej mierze na 15%. No więc... Pytanie o to, czy to jest dobry deal dla Europy, bo reakcje były ostre i mediów europejskich i rządów, mimo że przecież to nie jest tak, że szefowa komisji negocjowała w oderwaniu też od konsultacji z państwami członkowskimi. Wspomniałeś o Francji, no tutaj w ogóle dwugłos we Francji, tak? Najpierw ostra reakcja premiera francuskiego. A potem też wcale nie taka łagodna ocena prezydenta Francji. Emmanuel Macron powiedział, że Europa nie wykorzystała mocy swojego jednolitego rynku i też, że niewystarczająco miała taką groźną pozycję, niewystarczająco była w stanie przestraszyć Stanów Zjednoczonych.
Czytaliśmy o tym, że Europa przyjęła to z gorzką rezygnacją, że dostała w twarz. Jaki to jest deal dla Europy? Czy Europa miała pozycję negocjacyjną, żeby w ogóle wynegocjować coś lepszego? Zaczynając od końca, trzeba powiedzieć, że oczywiście deal został wynegocjowany w granicach skoordynowanych bardzo mocno i ściśle przez Komisję Europejską, przez von der Leyen. z kanclerzem Mercem, z prezydentem Macronem, z premierką Meloni. Publiczne oburzenia, zastrzeżenia, zwłaszcza we Francji, to jest wymóg wewnątrzpolityczny w dużej mierze, może nie tylko wewnątrzpolityczny. To nie jest tak, że Macron mógł być zaskoczony tym, co wynegocjowano. Te telefony i konsultacje również z częścią pozostałych krajów odbywały się też dosłownie 4 godziny przed spotkaniem von der Leyen i Trump podczas negocjacji tam prowadzonych w tej Szkocji przez jej negocjatorów przed startem tego spotkania.
Rozczarował też wśród komentatorów w mediach, w świecie akademickim, ekonomistów mających nadzieję. a również przeciwników Trumpa w samych Stanach Zjednoczonych, że Trump na kim jak na kim, ale to na Unii, na tym wielkim wspólnym rynku, który tak świetnie potrafi negocjować, co pokazał przy Brexicie i stawiać swoje handlowe postulaty, że Trump na Unii sobie połamie zęby, że to Unia będzie broniła dotychczasowej formy globalizacji, czyli bez wysokich ceł itd., itd. Unia tego nie zrobiła. To są te źródła krytyki, ale drugie pytanie, czy Unia, kraje unijne... Powtórzmy, główne kraje unijne, to von der Leyen reprezentowała koniec końców ich stanowisko wspólne. Oczywiście Francuzi mieliby jako pojedynczy kraj pewnie trochę inne, no ale Macron z Mercem to też ustalali w swoich dwustronnych rozmowach. Czy było coś innego możliwe?
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.