STOP przemocy domowej

I teraz mamy święty spokój, dzieci nie chcą wspominać. Nawet do tej pory utrzymujemy z panią Kasią kontakt. Jak dzwoni do mnie, co tam, jak tam, czy jakaś nowa miłość i w ogóle... Jak dzieci tylko widzą, że to ploteczki, to nie przeszkadzamy. Proszę, porozmawiajcie sobie. Już mi nie przeszkadzają. Ona mnie tak podbudowała, że damy radę, że coś, że się nie martwić, że to, że całe życie przed panią i w ogóle dwójka zdrowych dzieci, żeby się wziąć w garść, że po prostu damy radę. Takie światełko w tunelu, to właśnie ona mi tak dała. Takim aniołem stróżem była. Potem już zastanawiałam się, za co mówię, Boże, znowu problem i co, znowu dzwonić do tej Kasią w Białe Rany Boskie, no ale co, no nie mam wyjścia i nie żałuję teraz. Wierzę w to, że teraz już mi się uda i wierzę w siebie.

Naprawdę nie wiedziałam, że tacy ludzie są. Nigdy nie odmówi, nigdy. Zawsze się zapyta, czy mam pieniądze, czy mam co do jedzenia. Naprawdę taki jest, naprawdę taki jest człowiek. Dzięki Rafałowi ja naprawdę, ja wiem jak żyć teraz, jak żyć. On mi pokazał, nauczył mnie żyć bez drugiej osoby, bo naprawdę człowiek z początku załamał się, żyły sobie pod... Boże, jak ja będę żyć sama w tym domu, a jednak nie. Jak dostałam ten rozwód, Boże, jak ja się cieszyłam. Taką energię dostałam dzięki Jemu, naprawdę dzięki Jemu. On jest żonaty, ma dzieci, ale naprawdę no, ja się cieszę, że spotkałam takiego człowieka.

No także w pewnym sensie to ja jestem chyba tak samo szczęśliwy jak pani Ella ze swoim sukcesem. Nie zdawałem sobie sprawy, że aż tak daleko to wszystko zabrnęło. Bardzo, bardzo miłe uczucie. No i takie motywujące do dalszej pracy. Pierwszą reakcją pani Katarzyny na wieść o zostaniu laureatem konkursu też było zaskoczenie. Ja to w ogóle nie wierzyłam. Pamiętam jak dziś, bo to był taki szok. Miałam ostatni dzień urlopu, poszłam do fryzjera, siedzę pod tymi suszarkami, pod tym wszystkim, a tu dzwoni jakieś 47. Ja mówię, Boże, znowu ktoś z komendy dzwoni. I tak wyszłam, pamiętam, odbieram, a tu komenda główna, aż sobie siadłam i mówię, niemożliwe. Także ja przeżyłam naprawdę duży szok, bo faktycznie Anita wspominała, że chciała mnie zgłosić, ale ja mówię, wie pani co pani Anita, to jest taki mały wieś i komisar, gdzie tu jaki konkurs, jak pani chce, ale tak jak mówię, totalnie, totalnie w takie coś w ogóle nie wierzyłam.