odc. 22 - Agata Araszkiewicz

Prowadzeniem tej własnej jakby tożsamości. Więc z jednej strony doświadczeniem swoim, a z drugiej swoim myśleniem, swoją refleksją, czy też swoją tą działalnością artywistyczną, prawda? Że to jest jednak taka propozycja, no moim zdaniem współczesnej humanistyki nie do odrzucenia i która rewolucjonizuje bardzo wiele rzeczy. I myślę też właśnie z perspektywy feminizmu, To bym jeszcze chciała, żeby bardzo wybrzmiało, że to jest bardzo ciekawe właśnie, jak on się odnosi do tych wszystkich autorek, które dla mnie są bardzo ważne. On w pewnym momencie się tam odnosi do Spivak albo do Rossi Braidotti. To są takie autorki, które bardzo często odnoszą się do patriarchatu poprzez właśnie rozkminiania czy dekonstruowania kwestii różnicy płci i tej hierarchii płci właściwie, prawda?

Świetne zdanie Spivak o Derridzie, że Derrida może zdekonstruować Jak to jest być mężczyzną, ale nie umie przestać nim być, czyli ciągle jakby jednak paternalizuje swoim dyskursem czy swoim sposobem kobiety. Rossi Braidotti, która mówi o różnicy płci, o tej różnicy Paradoxalnej, czyli takiej, której właściwie byśmy nie chcieli, ale która póki co musi być, żeby zdiagnozować, opisać to, w czym żyjemy. I inne autorki też, które tam się u niego pojawiają i którym on jakby cały czas proponuje wyjście właśnie z tej kwestii tego skupiania się na różnicy. Jakby rozpuszczenie tego w wielu różnicach. Ja muszę przyznać, że chciałabym, żeby traktować właśnie propozycję Preciado jako taką propozycję naprawdę stałego podważania.