odc. 22 - Agata Araszkiewicz

Pornotopia jest po prostu brawurową, błyskotliwą, zrealizowaną w Berkeley, o ile dobrze pamiętam, pracą doktorską, która po prostu odnosi się do seksualności i architektury, to znaczy do tego, w jaki sposób skonstruowano właśnie tą pornotopię jako tą architektoniczną utopię seksualną, która w jakimś sensie Przechytrzyła samego Hefnera, samego twórcę Playboya, bo Preciado odwrotnie niż byśmy przywykli uważać, pokazuje właśnie Hefnera jako właśnie tego władcy seksualnego imperium, Władcę właśnie pornograficznego imperium. Tutaj trzeba dodać, co dla mnie sama wybrzmiewa w książce, władcę tego imperium, które jakby tak doskonale i skutecznie trwaliło i uprzedmiotowiło status quo tego wręcz mebli seksualnych, prawda?

Czyli takich rekwizytów, gadżetów, no jednak takie swoiste urzeczowienie właśnie tych króliczków. Troszeczkę dla mnie za mało jest analizy tego właśnie w tej pracy. Niemniej analiza jest totalnie brawurowa, bo pokazuje coś odwrotnego niż chyba Hefner pragnął uzyskać, to znaczy pokazuje według Preciado to, że ta męska seksualność, która do tej pory realizowała się jako reżim władzy, Była ukryta, ona nie była widoczna, natomiast tutaj weszła na arenę społeczną. Hefner w piżamach, w swoim luksusowym łożu, w swojej luksusowej willi nagle ujawnia jakiegoś rodzaju intymność męską, która jakby mimo wszystko zaczyna być taką częścią opowieści o tym, że jednak męski podmiot ma płeć, ma seksualność, jest ucieleśniony, jest ukontekstowiony.