odc. 22 - Agata Araszkiewicz

No jednak takiego bardzo dyskursywnego myślenia francuskiego. U niego ta tradycja francuska jest bardzo ważna, on o tym wiele razy mówi, że właściwie pojechał do Francji, ponieważ zakochał się we francuskiej filozofii poststrukturalistycznej. On był w ogóle studentem Derrida w Nowym Jorku i jako ten student Derrida go zaprosił, żeby przyjechał do Paryża, do Wyższej Szkoły Nauk Społecznych ówczesnej. Więc tutaj właśnie jest to silne takie połączenie. No i później on jest tu troszeczkę tą Francją rozczarowany i tak dalej. O tym też jest ta książka. Ale to jest ciekawe po prostu właśnie jak on łącząc te wszystkie perspektywy jest skuteczny, operacyjny. Jak to co on pisze przemawia do czytelników właśnie totalnie transnarodowo.

Teksty Preciado, można powiedzieć, że to jest po prostu intelektualista znaczącego formatu. Jak najbardziej. Tutaj właśnie ta jego pierwotna formacja jest formacją właśnie filozoficzną. Jak wspomniałam, on w Nowym Jorku spotyka Derridę i Derrida właśnie wysyła go do Paryża. W Paryżu on jakby kontynuuje swoją edukację, w Paryżu potem zostaje. Pracuje też na uczelni, a równocześnie, ponieważ znajduje się na tym uniwersytecie, w którym No ja na przykład też zrobiłam doktorat na periwit i czasami to opowiadam żartobliwie, że ja mam doktorat, ja robiłam doktorat z literatury i ściśle pisałam po francusku książkę o literaturze polskiej pisanej przez kobiety lat 30-tych, prawda?

To znaczy ta Beatriz świadomie funkcjonuje razem z nim, Właściwie jest deadnamem trochę i nie jest deadnamem, stąd Paul B. Preciado. Bo to B oznacza Beatriz i kiedy on właściwie otrzymał nowe dokumenty, nowe imię, stając się urzędowo Paulem, ta Beatriz z nim została, zresztą on też o tym pisze. Myślę, że to też jest warte odnotowania, nie tylko ze względu na to, o czym powiedziałem przed chwilą, Tutaj podejrzenie być może o deadnaming, ale właśnie ze względu też na tę filozofię i na to, jak on funkcjonuje, jak on do tego tematu podchodzi, bo to jest szalenie interesujące. Kiedy Preciado jest pod wpływem Derrida, to myślę, że trzeba też powiedzieć taką interesującą rzecz, Czym Derrida jest, czy czym dla feminizmu, feminizmu francuskiego, czy feminizmu amerykańskiego?

Bo trzeba przyznać, że ta recepcja feministyczna Derridy w Polsce nie jest za bardzo znana. I chciałam tutaj wspomnieć taki, wydaje mi się, kiedy myślę o Preciado, bardzo ważny tekst Derridy, który się nazywał Choreografie. Nie był długi tekst, to był jego tekst o feminizmie, poświęcony słynnej feministce, która mówiła, że jeżeli nie może tańczyć, to nie chce brać udziału w rewolucji. I to jest taki bardzo ciekawy tekst, który nakreśla jak gdyby taki projekt myślenia feministycznego jako nazwijmy to takiego myślenia właśnie nazwijmy to tak dekonstrukcyjnego, ale przede wszystkim innymi słowy podważającego cały czas taki sposób rozumowania, który będzie totalny i utrwalający.

To jest bardzo ważne. Czyli feminizm w tym tekście u Derrida Podlegający właśnie tym zasadom choreografii, płynności, podważania, w jakimś sensie musi być zawsze myśleniem mniejszościowym, kontestującym, podważającym, inkluzywnym, otwartym na słabość, na to co jest wykluczone, na inność. I myśleniem, które nigdy się nie zamknie w totalizującej całości. To będzie z definicji dla niego niemożliwe. Natomiast każdy ignofeminizm musi sobie zadać pytanie, co tak naprawdę reprezentuje. I to mi się wydaje bardzo ważne, kiedy właśnie Preciado zaczyna rozwijać swój transfeminizm. Bo kiedy mówimy o jego współczesnym imieniu i nazwisku, prawda?

Świetne zdanie Spivak o Derridzie, że Derrida może zdekonstruować Jak to jest być mężczyzną, ale nie umie przestać nim być, czyli ciągle jakby jednak paternalizuje swoim dyskursem czy swoim sposobem kobiety. Rossi Braidotti, która mówi o różnicy płci, o tej różnicy Paradoxalnej, czyli takiej, której właściwie byśmy nie chcieli, ale która póki co musi być, żeby zdiagnozować, opisać to, w czym żyjemy. I inne autorki też, które tam się u niego pojawiają i którym on jakby cały czas proponuje wyjście właśnie z tej kwestii tego skupiania się na różnicy. Jakby rozpuszczenie tego w wielu różnicach. Ja muszę przyznać, że chciałabym, żeby traktować właśnie propozycję Preciado jako taką propozycję naprawdę stałego podważania.