Klęska Panter nad Czarną Nidą

Wszystko to stało bezwładnie na małej przestrzeni. Było strasznie ponuro. Od czasu do czasu w pobliżu wybuchały radzieckie pociski. Na moje oko wszystko wskazywało na to, że znaleźliśmy się w okrążeniu. Poszedłem do ziemianki, w której znajdował się punkt dowodzenia. Przy słabym oświetleniu świec siedzieli tam prawie wszyscy oficerowie pułku oraz major Rauschenberger z batalionu grenadierów pancernych i kilku zwiadowców. Brakowało tylko naszego dobrego kolegi Beckera, który stracił życie podczas ataku na Pieszchnicę. Znowu nie było kolejnego ze starych. Z rozmowy, a właściwie z wyjaśnień Rauschenbergera, można było wywnioskować, w jakim znajdujemy się położeniu. Caprivi siedział oniemiały, zamyślony i nie powiedział ani słowa. Byliśmy otoczeni. To wszystko rozgrywa się na bardzo małej przestrzeni. Na południe od Czarnej Nidy, od tej rzeki, która jest jak przepaść, jak rów przeciwpancerny.

W obu przypadkach nieznane było położenie wroga, ale z tą niepewnością w każdym z wariantów należało się pogodzić. Decydujące było to, aby można było bezpiecznie i z możliwie dużą ilością pojazdów przekroczyć czarną nidę. Caprivi nie wypowiedział się w ogóle. Beutler i ja opowiedzieliśmy się przede wszystkim za drogą prowadzącą do Morawicy przez otwarty teren. Obaj też nalegaliśmy na pośpiech, ponieważ niezależnie od okoliczności musieliśmy wykorzystać te kilka godzin, zanim zrobi się jasno o godzinie 6.00. Nie wszystko było jeszcze stracone. Rauschenberger też zgadzał się na to drugie wyjście, pozostali siedzieli dość obojętnie, żeby nie powiedzieć, że byli załamani i stracili nadzieję. W lesie na zewnątrz rozrywały się już radzieckie pociski. To był już najwyższy czas. Beutler i ja bez wahania rozkazaliśmy kierować się w stronę Woli Morawickiej i dalej do Morawicy.