Dokąd sięga Rosja? Historia według Władimira Putina

Czy w takim razie Polska ma szansę na to, żeby jej głos został w ogóle usłyszany w globalnej dyskusji? Wie pan, to jest pytanie rzeka. Na przykład zawsze tłumaczyłem, że nasza polityka, eksportowa polityka historyczna, polegająca w dużym stopniu na tłumaczeniu różnych programowych dzieł, syntez historycznych Polaków i tak dalej, żeby udostępnić wiedzę o polskiej historii czytelnikowi zachodniemu jest albo środkiem chybionym, albo półśrodkiem. Proszę zobaczyć, jak na przykład wzrosło zainteresowanie na Wyspach polską historią po tym, jak ukazał się pierwszy tom Roberta Frosta.

My byśmy na głowie stanęli, wsadzili gigantyczne pieniądze i wydali kolejnego polskiego historyka w wydawnictwie Oxfordu czy Cambridge. Ale nie tylko dlatego, że on jest stamtąd, w tamtej przestrzeni, ale również dlatego, że on się inaczej porusza w czasoprzestrzeni. On inaczej dociera do czytelnika i słuchacza. Dlatego jest tu po części chybione. Dlatego paradoksalna rzecz jest, ale wtedy tego nie nazywano jeszcze polityką historyczną, ale kreowanie narracji, przespieranie takich inicjatyw na Zachodzie w czasach późnego PRL-u, Miało sens. Norman Davis. Bo kiedy mówimy o pierwszym tomie Roberta Frosta, to nie wszyscy nasi słuchacze będą wiedzieli, że mówimy o oksfordzkiej historii Unii Polsko-Litewskiej.

Tak, czyli państwa polsko-litewskiego, tak naprawdę tego Commonwealthu polsko-litewskiego. Człowieka, który przecież jest do szpiku kości, zanurzony w polską tradycję historyczną, który zna dorobek polskiej historiografii tak jak my z panem, może czasem trochę gorzej źródła. Który zresztą żyje to materią nawet w swoim zaciszu domowym, bo mało kto wie, że żona Roberta, Katyn Friedrich, jest chyba najlepszym znawcą polskich Prus. I na dokładkę są to ludzie, którzy wyszli z kręgu polskich uczonych, seminariów polskich uczonych działających na Zachodzie.

nie dawać gotowca historii Polski w postaci Bożego Igrzyska Normana Dewisa, bo co Norman miał zrobić pożytecznego, to już zrobił, bo to było na rynek zachodni, tylko zrobić wszystko, co można, żeby wygenerować powstanie takiego właśnie dzieła analogicznego do Frosta, stworzonego przez uczonych miejscowych. W pewnym sensie udawało się osiągnąć pewne sukcesy. Na przykład to, że najbardziej renomowanej serii biograficznej w Rosji wychodzącej, w serii, którą założył Sam Maxim Gorki, czyli Żyźń Zamiesiacielnych Ludzi, ukazała się w owym czasie najlepsza biografia Józefa Piłsudskiego.