#112 Prawodawca Augustyn

Proste, ale jakże potrzebne, bo nie zawsze to, co robię, jest dobre. I chodzi też, tak jak już powiedziałem wcześniej, że ktoś mi to musi pokazać. Druga rzecz, po prostu pogadać z kimś. Normalnie ciebie spotkać, nie? Po bratersku, w naszym przypadku, nie? porozmawiać o różnych rzeczach i o tych górnolotnych, podzielić się słowem. To jest też piękne, że my nie tylko modlimy się wspólnie na brewiarzu, tą modlitwą brewiarzową, ale również możemy rozmawiać ze sobą o tych sprawach duchowych, o tych sprawach bożych. o Kościele, o stanie Kościoła, o stanie naszego zakonu. Szukamy jakichś rozwiązań. Wiemy, że zmienia się wiele w Kościele.

I mam nadzieję, że jest to zawsze pragnienie z tego, że ktoś chce bardziej służyć. No, miejmy taką nadzieję, że tak jest, ale ja sobie myślę też, że wspólnota jest przestrzenią, w której możemy się uczyć służby, nie? Dlatego, że no, nie ma się co oszukiwać, nie jest łatwo wszystkich kochać, nie? No, po prostu. Nie jest łatwo kochać wszystkich braci, jakoś ich tam, nawet kochać to już jest dużo, znosić czasami, nie? Z cierpliwością. Tak, z cierpliwością, nie? To jest trudne, ale to właśnie też uczy pokory, a pokora jest niezbędnym elementem. do tego, żeby służyć drugiemu człowiekowi. I tak sobie myślę o tym, że św. Augustyn raczej nie napisał czegoś, co nie stało się jego. W takim sensie, że on, będąc biskupem, na pewno też tą swoją służbę jako przełożony wobec Kościoła myślę, że traktował poważnie.

Ale wiedział, że jako pasterz jest tym pasterzem, który służy. To właśnie wynika z jego nawrócenia. On też w swojej regule pisze o pokorze. O pokorze, która właśnie wynika z tego, że doświadczenie własnych błędów, doświadczenie swojej grzechu, swojej słabości prowadzi go do tego, że nawet jeżeli jesteś nad kimś, to pamiętasz, skąd się Pan Bóg wyrwał, nie? Augustyn wiesz, wiedział, skąd go Pan Bóg wyrwał, nie? Wiedział, z czego Pan Bóg go wyzwolił. On sam o tych pisze też w swoich wyznaniach, że został porwany przez miłość Boga, nie? Wyrwany z tego błędu, w którym żył, jakiegoś takiego zniewolenia samym sobą tak naprawdę. Pan Bóg go z tego wyzwolił, poznał to wszystko i był bardzo pokornym biskupem, był bardzo pokornym doktorem Kościoła, bo tak go dzisiaj też czucimy jako doktora Kościoła.

Tak, tak. To właśnie wynika z tego, że dał się porwać Chrystusowi, dał się porwać Bogu, który wskazał mu dobrą drogę i z tej perspektywy był dobrym pasterzem, był dobrym przywódcą, dobrym przełożonym. Jeszcze chciałbym jeden fragment tutaj reguły św. Augustyna. Przyboje, coś tam wymyślił. Bo wydaje mi się, że to jest taki temat trochę trudny. To jest temat, który dzisiaj mam takie wrażenie, nie jest łatwy nie tylko w kontekście życia zakonnego, ale w ogóle, myślę, że w kontekście Kościoła, w kontekście właśnie ludzi, którzy są w Kościele. To jest właśnie ten fragment o upominaniu braterskim.

Myślę sobie, że w ogóle to wszystko, co my mówimy, nie dotyczy tylko zakonników i paulinów, tych, którzy żyją we wspólnocie zakonnej, ale w ogóle dlatego też myślę, że fajnie, że ten temat wybrzmiewa, właśnie reguły świętego Augustyna i... Zapraszamy Was, żeby może też sięgnąć stąd do tej reguły, kończąc już nasze spotkanie dzisiaj ze świętym Augustynem. Bo jak widzicie, te rzeczy, o których my mówimy, nie są oderwane od życia rodzinnego, od życia przyjacielskiego. Tak naprawdę w wielu wspólnotach funkcjonujemy dzisiaj w kościele, czy właśnie przy parafialnych wspólnotach duszpasterskich i tak dalej. Więc to też jest, myślę, okazja do wzrostu duchowego dla nas wszystkich. Dlatego właśnie zapraszamy was, aby z tym świętym Augustynem, z jego regułą też się zapoznawać i w ten sposób rozwijać to piękny dar wspólnoty.