37: Nick Drake – Bryter Layter

A czy nadal nie wykazaliśmy szczególnie wielkich powiązań z materią muzyczną? Znaczy ja nie wykazałem. Wy próbowaliście. Ja nie wykażę tych powiązań teraz mówiąc o Northern Sky, bo tutaj Tu zdecydowanie nie czuć, żeby był jakiś potencjał do krzyku. Jest to chyba jakaś najsłodsza pieśń wręcz na tym albumie. Najsłodsza nie w takim znaczeniu cukierkowa jak tytułowy, ale jest w niej jakiś taki element łagodności, takiego po prostu bez żadnych dopisków piękna.

I tak samo jest z tym Northern Sky. Nie mogę temu odmówić urody, ale ja jednak tutaj poszukiwałem jakiejś większej głębi chyba i czegoś bardziej zniuansowanego. Ale to bardzo się jednak chyba zgadzamy. W sensie ja też właśnie mam podobnie. Gdzie to drugie dno? Gdzie drugi plan? Si, si, si, si. Piąte miejsce u mnie to będzie. Osiem i pół daję na dziesięć. Ja się spotkałem z opiniami, że to jest najlepsza piosenka Nicka Drake'a, najpiękniejsza piosenka w historii. Wiecie, tego rodzaju komentarze ludzie wypowiadają i to nie jest nawet czołówka najlepszych piosenek na tej płycie, moim zdaniem. Czyli to powinien był być ten singiel wtedy.

Ty, czekaj, ale dlaczego ty w ogóle zacząłeś mówić o tym utworze? Bo ja jeszcze o tym nie mówiłem. Tak, bo ja byłem pierwszy. A, bo ty mówisz o Northern Sky teraz. O Northern Sky, oczywiście. To jest mocne bicie. Przepraszam. Będę was bił mocno i długo. Bardzo, jedyne co zapamiętałem z tego kawałka, jednak coś było, nie? Tam leży wrogu, tam kurwa. Bardzo słaba, kompletnie kurwa niezainspirowana i chyba nagrana w jakimś kurwa pijanym widzie partia piana. I to słychać, słuchajcie, ta piana, to piano jest, ma, jest dużo takich niedoskonałości wykonawczych, takich kurwa po prostu, takich w top, nie? Są sąsiedzi, są, w jednym miejscu słychać takie pyknięcie montowanej taśmy, że jakby tu było cięcie.

Sunday. Powiem tak. Niedziela, poranek i humor zepsuty. Flat w roli głównej. Jest to lepsze niż utwór tytułowy, więc nie jest to muzyka do karmienia kaczek. Może bardziej muzyka z Robin Hooda albo soundtrack do jakichś takich średniowiecznych przygód. Ale mogę powtórzyć to, co powiedziałem przy Bryter Layter. Dla mnie to są jakieś takie szkolne rzeczy, które po prostu są mało ciekawe na poziomie samego tematu. Tylko i wyłącznie mogę docenić jakby tutaj rolę narracyjną. Chociaż gdyby ta płyta się skończyła na tym Northern Sky, to czy czegoś by tu brakowało? Ja wiem, przecież to jest dobry numer na Closer.

I to jest ta z dupy muzyczka, która leci po tej płycie, kiedy płyta się już skończyła. Jako, że ja jednak oceniam wysoką nauczę Sky, to wydaje mi się, że to było godne zakończenie, a to jest muzyka na wyjście. No i wychodzimy, proszę Państwa. Wychodzimy. Miejsce dziesiąte. No to ostatnie miejsce znamy, ale nie uprzedzajmy. Słuchajcie, znalazłem dżingiel. Znaczy nie znalazłem, bo oczyściłem dżingiel z tego, z glonów. Można puścić. Dobrze, Komisja Gier i Zakładów oficjalnie podliczyła, mam przed sobą protokół.

Oczywiście na 10. miejscu jest Sunday, ale sytuacja w górnej części tabeli jest bardzo ciekawa, więc przejdźmy tutaj od dołu. 9. Bryter Layter, 8. Introduction, a więc instrumentale zamykają tabelę. I teraz prawdziwe piosenki. O dziwo na miejscu siódmym jest, bo mi się wydaje, że to jest też jakiś taki fan favorite, One of These Things First. Miejsce siódme. Miejsce szóste to jest Northern Sky, które miało tyle samo punktów, ale u Pawła było na podium, więc na tego awansowało. Miejsce piąte to jest Fly. Miejsce czwarte to jest Poor Boy i miejsce trzecie to Hazy Jane Pierwsze, chociaż na płycie drugie w kolejności Hazy Jane One, o tym o którym mi chodzi.