37: Nick Drake – Bryter Layter

Tak jakby taka figura tego typu. Potem mieliśmy Arturów, Russellów, tego rodzaju postacie, które były trochę spadkobiercami tego. Ale ta płyta jakby obala pewien taki, dla mnie przynajmniej, taki mit Nicka Drake'a jako outsidera wewnątrz tej branży muzycznej. Bo ktoś mógłby pomyśleć, że on był jakimś takim indie-ziomkiem, który tam po prostu siedział gdzieś w piwnicy, coś tam nagrywał na jakiś magnetofon. No i nikt się tym nie interesował, nikt nie chciał tego wspierać, właściwie on był zostawiony sam sobie, a potem wziął i umarł. Ale ja chciałem powiedzieć na przykładzie tego albumu, że to jest gówno prawda, no bo jak spojrzymy sobie na kredycy, to tam jest cała masa bardzo jakby znamienitych postaci, która z nim pracowała. On był otoczony kurwa wianuszkiem naprawdę tuzów. Joe Boyd, który produkował wcześniej Pink Floyd, produkował całą, długą listę tych wszystkich klasycznych albumów brytyjskiego folku na czele z Fairport Convention, muzycy właśnie Fairport Convention.

Ale nie wie jakie są te punkty odniesienia. I nie mówię tutaj, żebyśmy jakoś bardzo analizowali biografię, skąd on, gdzie się urodził i tak dalej, ale jednak ten moment wejścia Nicka Drake'a w karierę muzyczną, jakby co on wnosi i jak się ta jego kariera toczy, to wydaje mi się ważne i powinniśmy gdzieś tam to osadzić w kontekście. No bo dobra, wchodzi w końcu lat 60. jako artysta folkowy, dostaje kontrakt, bo ktoś go rzeczywiście widzi podczas występu, co jest bardzo nietypową w jego karierze sytuacją. Chyba jedna z muzyczek Fairport Convention. Zagaduje go po koncercie i bierze od niego namiary, przekazuje je Joe Boydowi, temu wspomnianemu już impresario, ale też mocnemu producentowi. No i potem Nick Drake zaczyna tę swoją karierę prowadzić w tym kierunku właśnie o jakim tutaj mówimy.

Oto jest ono. To jest miejsce drugie moje. Także kurwa już dwa pierwsze miejsca mam już wystrzelane. Ciekawe. Już nie będzie. To żeśmy się zamienili pierwszym i drugim miejscem. Tylko negatywne będą emocje. Ale powiedz mi a propos tego basisty, to on za każdym razem robi to? W każdym refrenie? Bo to wiesz, bo raz to można nie dograć, nie? Raz ktoś tam mógł przegapić, ale jak za każdym razem to robi, to znaczy, że to jest jednak celowe. Wiesz co, albo po prostu nie zaprzyjaźnił się ze swoją partią do samego końca i nikt tego nie zauważył. Może nagrywał jako ostatni, kurwa, i to zginęło, bo to ginie w utworze. To gra basista Fairport Convention chyba, te wszystkie basy. Tak, trzeba się mocno wsłuchać, żeby to wychwyci, a jeszcze za moją teorią, że naprawdę jest to niedoruba, przemawia to, że on w tym kawałku gra bardzo mało, gra tylko prymy.