37: Nick Drake – Bryter Layter

Nie mogę powiedzieć jakby, dlaczego jest to duch usprawiedliwiony, bo bym kurwa zespojlował. Ale nie, nie róbmy tak na przyszłość, bo to strasznie odbiera teraz taki... Zwałajmy ciekawości, że powiedziałeś, że ostatnie trzy kawałki na płycie są... Ostatnie trzy w moim rankingu! No to się pytaliśmy przecież o to! Myślałem, że pytacie się, czy chodzi o subiektywnie, czy obiektywnie. Jezu, jakie zbudował... Oczywiście, że obiektywnie. Zbudował emocje, jakich diapazonu na tej płycie nie znajdziemy. Ja już chciałem cię wykluczyć tutaj z naszego PZPN-u, a ty... Strasznie, jakie emocje, kurwa, Max, to zaczynam się bać. Skurwa, poważna sprawa. Tak, ja chcę dodać, że już wiem jaka jest u mnie linia zajebistości. Nie ma, nie ma, nie ma.

Ale powyżej przydatności. Ale jednak poniżej, poniżej tej krechy. No to myślę sobie, jeżeli ten utwór dla mnie Krzyczy aż John Cale i zaraz do tego wrócę, no to nie mam gdzie cię jednak wysyłać do tego Paris 1919, no bo i po co. Z drugiej jednak strony, to dokładnie za co ten usług zacząłeś chwalić, ta barokowość, to jest Cale, Jezu, to jest tak Cale. I teraz wyobraźcie sobie, że znając tę płytę od lat, uwielbiając Cale'a, jest to jeden z moich ulubionych artystów, zwłaszcza jego kariera solowa, a nie velveci, Ja do tej pory nie wiedziałem, że Kale w ogóle gra na tej płycie. No i słucham sobie tego i robię notatki i myślę sobie Jezu, no po prostu Kurczę, może Cale w ogóle posłuchał tego numeru i dlatego nagrał Paris 1919 w taki sposób, bo się tak bardzo zainspirował.

Słucham tego z narastającą fascynacją. Mogę jeszcze raz i jeszcze drugi i trzeci raz. To jest moje podium, trzecie miejsce. Rzadko się zdarza w Płytkaście, Michale, nie wiem, być może w ogóle pierwszy raz, żebyś pochwalił numer, który ma 6 minut. No bo tu się cały czas coś dzieje, jakby, to ja mówię, nie ma piosenki, nie ma kompozycji, jest kurwa, wiecie, no, jakby... Numer jest żaden, a jednocześnie fascynujący. Ale Jezu, on w końcu ten jazz zna z popowej piosence. Ja, ja, ja, ja. Nie wiem, Charlie Christian, coś takiego. Ja bym powiedział, że to jest w ogóle jazzowa bossanowa. Joe Bass może? I ja miałem w pewnym momencie nawet takie skojarzenie, że wiecie no, pod papugami, ale nie, ale nie, ale potem bardziej pomyślałem, że to jest właśnie, co to jest, to jest kurwa sofisty pop i to jest to szadeo, o którym powiedziałem, że mam je, w sensie zespół w utworze, w którymś tam, nie?