Szczepan Twardoch | Piotr Witwicki. Bez uników

To ma też zbawienny wpływ, bo pewnie Król czy Morfina nie brzmiałyby tak jak mówią. Zawsze tak sobie wyobrażałem, że to bardzo dużo lektury przedwojennej prasy, prawda? Tak. Ale tam są takie detale. Tak, ale to jest właśnie potrzebne. To było potrzebne, a ja mówię już o tym, kiedy... Można sobie tłumaczyć, że w życiu pisarza to wszystko się może przydać. Być może tak jest. Być może tak jest, bo tak mi się wydaje, że jednym z zadań powieściopisarza jest... No, powieść powinna być, moim zdaniem, trochę jak życie. A życie jest bardzo skomplikowane i składa się... i życie nie jest obejmowalne jednym rozumem i jest chaosem, więc trochę tego chaosu nie zaszkodzi chyba.

Nie napisałbym raczej powieści o dwunastowiecznej Norwegii albo o Chinach z czasów dynastii Ming, ponieważ są to sprawy, które nie są mi ani emocjonalnie bliskie, ani o których nie mam jakiegoś szczególnego pojęcia. Więc tak, no piszę o tym, co jest mi bliskie. To jest jakiś banał oczywiście i przepraszam za niego od razu, ale... Takie pytanie to taka pewnie odpowiedź. Natomiast jest to dla mnie niesamowite, no bo ja na przykład dzięki pana książce inaczej spojrzałem na Muranów. Nie miałem świadomości tak głęboko sięgającej historii, jak to wyglądało wtedy, czy też trochę po morfinie na Mokotów, czy tę część Warszawy przynajmniej z tej strony.