Szczepan Twardoch | Piotr Witwicki. Bez uników

Jak się mieszka w Kramatorsku, Albo w Pokrowsku, to już wyprzeć wojny nie sposób, bo jak się słyszy codziennie artylerię, no to ta wojna jest bardziej widoczna. Ona bardziej nas dotyka. Ale wszędzie tam, gdzie można zapomnieć, tam się zapomina. Czyli tak jak Milon Białoszewski gdzieś w piwnicy w czasie powstania warszawskiego chce się zajmować innymi sprawami, czasami nawet dobrze mu to wychodzi, tak? To tak społecznie przez to przechodzimy. Jak zacząłem czytać tę książkę, to myślałem, że ona jest o przemijaniu, o Starości o próbie chwycenia tego czasu, który gdzieś tam ucieka, bo książka składa się z kilku części, chyba tak mogę powiedzieć, a kończy się to apokalipsą.

Ja to często powtarzam i czasem moi rozmówcy sądzą, że to jest jakaś kokieteria z mojej strony, ale ja uważam, że książki są mądrzejsze ode mnie. Moje książki są mądrzejsze ode mnie. Milan Kundera tak mówił zawsze. Tak? Tak, że jego książki są mądrzejsze od niego. Widzi pan, nie jestem osamotniony w tym przekonaniu. One są mądrzejsze ode mnie, ponieważ książki służą do wypowiadania tego, czego nie da się wypowiedzieć tekstem dyskursywnym. Do tego jest literatura. Powieść nie jest rodzajem szyfru. Czy nie jest rodzajem kodu, w którym się koduje jakąś treść, prostą treść, którą można by wyrazić na przykład w eseju albo w jakimś tekście publicystycznym?