Pierwsza Młodość #150

W przyszłym tygodniu podcast dla patronów. I na koniec tego porządkowego wejścia, otwierającego ten odcinek podcastu, bardzo ważne ostrzeżenie. Ten podcast nie jest dla ludzi o słabych nerwach. Ja sama przygotowując go, praktycznie 48 godzin spędziłam przy komputerze, oglądając różne materiały, czytając książkę Virginie Dufresne. Nie mogę tutaj i też nawet nie chcę cytować opisów, które są w tej książce. Nie chcę, bo są straszne, ale nie mogę, bo też mi zablokują po prostu kanał. No bo tak jak napisałam w swoich mediach społecznościowych, przeczytałam książkę Virginie Dufresne pod tytułem Nobody's Girl. I dzisiaj będzie o tym, czym jest ta książka, dlaczego Wielka Brytania od kilkudziesięciu godzin mówi głównie o tym, nie tylko Wielka Brytania, ale dlaczego ta książka, te wspomnienia są pośmiertnym aktem zemsty na tych, którzy...

O, zaraz mi powiecie, że jestem lewakiem, ale którzy są bogaci, bezkarni i myślą, że tak już będzie zawsze. Słuchacie podcastu Pierwsza Młodość. To jest bardzo nieprzezwoity według algorytmu podcast, co znaczy, że na pewno wart jest Waszej uwagi. Virginia Dufresne, najgłośniejsza ofiara Jeffrey'a Epsteina i pierwsza głośna ofiara, która dała swój głos publicznie i pokazała swoją twarz, zmarła w tym roku w wieku 41 lat, zmarła śmiercią samobójczą. No i całe jej życie to jest opowieść tak naprawdę o tym, do czego prowadzi to, jeśli urodzisz się... W złym domu nie masz możliwości normalnego rozwoju, wzrastania. Tak sobie pomyślałam, jak czytałam tę książkę, że dla tych, którzy tak sobie opowiadali, że przecież bieda to stan umysłu, to powinni przeczytać tę książkę.

Ja mam ochotę tę książkę rzucić im w twarz po prostu, żeby nie powiedzieć w mordę. Bo to jest książka o tym, że czasami są takie sytuacje i że jest wiele takich sytuacji, że w dzisiejszych czasach przy tak ogromnych nierównościach społecznych są takie sytuacje, kiedy ludzie, żeby przetrwać, czasami robią straszne rzeczy i czasami to początkiem tego wszystkiego właśnie jest bieda. Z nią pisała tę książkę niejaka Amy Wallace, to jest bardzo znana dziennikarka, reportażystka, pisała tę książkę z Virginią Dziufre, 4 lata, to jest bardzo ważne. One spędziły ze sobą bardzo wiele czasu i teraz jak pewnie wpiszecie sobie na przykład na YouTube hasło Virginia Dziufre, nobody's girl, to będzie występowała Amy Wallace. I ona jest taką adwokatką, można powiedzieć, tej książki, no napisała, jest jej ghostwriterką. współautorką tej książki, pomagała ją pisać i tak naprawdę spędziła z Virginią Giuffre kilka dobrych lat.

Mieszkała z nią przez jakiś czas w Australii w jej domu, więc zna od podszewki całą tę historię i wywiady z Amy Wallace, myślę, że to jest w ogóle dodatkowa wiedza, którą my dostajemy w związku z tą książką, bo ta książka i to musicie wiedzieć, ona ma amerykańskie i europejskie wydanie. W amerykańskim wydaniu są pewne różnice w stosunku do europejskiego. Ja jeszcze nie miałam w ręku obu wydań, więc mogę się tylko teraz opierać na tym, co mówią dziennikarze, że na przykład niektóre postaci są już kompletnie nie do odczytania, znaczy nie są do zidentyfikowania, ale na pewno książka ta jest i to widać po ingerencji prawników, prawników wydawnictwa. Należy ją, moim zdaniem, czytać równolegle z opowiedziami Virginie Dufresne na przestrzeni lat, bo nagle to się wszystko składa w jedną dość potworną całość.

Ona prawdopodobnie zgodziła się na to, żeby wydawnictwo nie ponosiło ofiar finansowych, które mogłyby się pojawić w momencie, kiedy osoby wymienione z imienia i nazwiska pojawiłyby się w tej książce. To jest ważne dla tej opowieści. W ogóle zanim to wszystko zacznę, muszę wam to wytłumaczyć, żebyście wiedzieli, bo Niby tak, wiecie, sprawa Epsteina, wszyscy wiedzą o co chodzi, a tak naprawdę moim zdaniem niewiele wiemy. Jest cała masa, szczególnie niestety w polskiej przestrzeni publicznej, bardzo przekłamanych, wtórnych materiałów. A ja się, nie wiem dlaczego, jakoś ta sprawa od momentu, kiedy ona się pojawiła, czyli dobre kilkanaście lat temu, zaczęłam się nią interesować. Bo moim zdaniem w niej, jak w soczewce, widać po prostu paranoję i koszmar w naszych współczesnych czasach. Zacznijmy od Virginie Dufresne, która urodziła się jako Virginia Louise Roberts.

Ona urodziła się w Sacramento w Kalifornii. Ma starszego brata i młodszego brata. Ten młodszy brat będzie bardzo ważny dla tej historii. On nazywa się Skye, bo to nim, jego zdjęciem będzie ją szantażował Jeffrey Epstein. Kiedy 4 lata miała Virginia, rodzina przeniosła się do Palm Beach na Florydzie, to jest też bardzo ważny moment, bo to Palm Beach na Florydzie będzie bardzo ważnym punktem na mapie, jeżeli będziemy robili taką na przykład mapę życia Virginii Dufresne, to Palm Beach, to jest ważne miejsce. Jeffrey Epstein, nie wiadomo, znaczy... Urodził się w 1953, zmarł w 2019. Jedna z najbardziej tajemniczych i najbardziej ohydnych postaci współczesnej Ameryki. Opisywany jako finansista, multimilioner, ale skazany za przestępstwa seksualne.

Jest jego jedyną córką i córką, która też miała, i o tym też mówi jeden z dokumentów, to jest ten na Netflixie. Miała bardzo dziwną, bardzo toksyczną, bardzo taką podległą relację. Gillen studiowała na Oksfordzie, poznała tam księcia Andrzeja, brylowała od praktycznie narodzin w śmietance towarzyskiej w Wielkiej Brytanii. Ona prawdopodobnie, czy prawdopodobnie, no wiadomo, to już dzisiaj książka Virginie Dufresne tylko to potwierdza, Była takim biletem Jeffrey'a Epstina, który był trochę chamem, trochę gburem, trochę był bez ogłady. Ona była jego biletem do wyższych sfer, do tych ludzi wysoko urodzonych, którzy może nie zawsze są zbyt mądrzy, nie są może zbyt inteligentni, ale mają kontakty. Albo na przykład są księciem Andrzejem, który jest idiotą, ale jest bardzo ładnym takim listkiem figowym, którym się można przykryć i powiedzieć, och, jakie to ja mam wspaniałe znajomości w pałacu Buckingham.

Wierzcie mi, na większość ludzi to fantastycznie działa. Ona ma obecnie 63 lata i siedzi w więzieniu. Jeszcze jedna osoba, której nazwisko pojawi się kilkakrotnie, to Jean-Luc Brunel. I to jest postać bardzo ważna. Po pierwsze dlatego, że on przedstawił Ghislaine Maxwell Jeffreyowi Epsteinowi, a sam w sobie był, bo już zmarł. Jedną z najbardziej znienawidzonych postaci publicznego życia we Francji. On był właścicielem agencji modelek, agencji Karin Models i MC2 Model Management. I on finansował bardzo wiele przedsięwzięć Jeffrey'a Epsteina, zarówno Virginia Giuffre w swojej książce, jak i prokuratorzy, którzy badali sprawę Brunella wiedzą jedno. On był dostarczycielem całej masy dziewczyn, nieletnich,

Był wielokrotnie widywany z Jeffreyem Epsteinem, uznawany za przyjaciela. Także mówiło się o tym, że oni po prostu mieli wspólne interesy. Nie udało mi się dotrzeć do wiarygodnych źródeł, które by mówiły, jaki byłby charakter tych interesów, ale zważywszy na to, że Brunel dostarczał Epsteinowi dziewczyny, dziewczyny w konkretnym typie urody, o tym za chwilę, i one mogły być, tak jak Virginia Dufresne, oddawane, sprzedawane bogatym ludziom, wpływowym ludziom tego świata, no to myślę, że to były bardzo jasne interesy. Mówi się, jeżeli Epstein miał w kieszeni praktycznie całą wierchuszkę Europy, świata, no to Brunel też mógł ją mieć. To są te najważniejsze postacie, które wystąpią tutaj w całej tej historii. Pojawi się też jeszcze kilku dziennikarzy, głównie dziennikarka ta fantastyczna Emily Maitlis, która zrobiła słynny wywiad z księciem Andrzejem w 2019 roku, ale o tym za chwilę.

To był głos Virginie Dufresne z materiału 60 Minutes Australia, który był poświęcony temu, co działo się na wyspie Epstina. Zacznijmy może od takiego jeszcze wprowadzenia, zanim opowiem Wam o tej książce. Pojawiło się już nazwisko Emily Metlis, która zrobiła ten słynny wywiad w 2019 roku z księciem Andrzejem, który był początkiem końca tej dość parszywej, jak się okazuje, postaci wywiadu. Po tym Andrzej został odsunięty w ogóle od bycia tak zwanym pracującym royalcem w Rodziny Królewskiej. Już oficjalnie był czarną owcą, nie pokazywał się za bardzo publicznie, był ukrywany, jak się niektórzy śmieją dziennikarze, stał w kącie gdzieś na balkonie za kotarą, żeby nikt go nie widział. Ale używając dość potocznego języka, książę Andrzej dla Rodziny Królewskiej jest takim wrzodem na dupie.

To jest człowiek, którego styl życia jest rzeczywiście larger than life, ale to byłoby nic, gdyby on zarabiał te pieniądze. On żyje na koszt podatników, prowadzi całą masę bardzo niejasnych interesów. Wielokrotnie media łapały go na różnych oszustwach, na różnych o historiach naprawdę karygodnych. I gdyby te historie poczynił zwykły obywatel Wielkiej Brytanii, gdyby wkręcił się w takie sytuacje, no to byłby w więzieniu. No ale to jest książe Andrzej. W książce Virginia Giuffre mówi, jakby używa takiego określenia, że on jakby pewne rzeczy wykonuje, bo ma świadomość, że to mu się należy z urodzenia. Dzięki jemu pochodzeniu pewne rzeczy jemu się należą. I wszyscy, którzy go znają, pod koniec powiemy wam o pewnej książce, która się okazała o nim i o księżnej znaczy byłej księżnej, Sarze Ferguson, mówią wprost, to jest dokładnie taki koleś, to jest człowiek, który kompletnie, nie obchodzą go inni ludzie, interesuje go tylko jego własne dobro, jest potwornie razem ze swoją byłą żoną chciwy, interesują go wyłącznie pieniądze i wizerunek, kocha to.

Cała reszta jest, delikatnie mówiąc, nieważna. czy na zewnątrz. Teraz, miesiące po jej śmierci, jej historia w jej własnych słowach. Memoir, który nie tylko nie pyta o określone działania Pana Andrewa, ale o odpowiedź rodzinnej rodziny. W książce Nobody's Girl Robert Dufresne opisuje w bardzo długim detale jej więcej niż dwa lata z Jeffreyem Epsteinem i Ghislainem Maxwellem. They lent me out to scores of wealthy, powerful people. I was habitually used and humiliated and in some instances choked, beaten and bloodied. I believe that I might die a sex slave.

Robert Dufresne details abuse by a range of powerful men in Epstein's circle. Billionaire number one, billionaire number two. And while Prince Andrew maintained he never met her and that this picture is fake, Robert Dufresne says she slept with Andrew three times. Zresztą ostatnio, słuchajcie, nawet nie wiem czy wiecie, pojawił się świeżutki sondaż, który został zrobiony w okolicach tej afery i jak podają media, m.in. The Guardian, 63% Brytyjczyków chce formalnego usunięcia tytułu księcia Jorku, którym był książę Andrzej.

To wszystko, co się dzieje wokół księcia Andrzeja, to jak Wam powiedziałam, to jest historia, która toczy się już tak naprawdę kilkadziesiąt lat, ale teraz na chwilę stańmy. Wróćmy do Emmy Wallace, o której Wam mówiłam na początku, która jest współmatorką książki, tych wspomnień Virginie Dufresne. I ona zrobiła taki duży wywiad, duży wywiad z nią zrobiła Emily Mattis. To jest wywiad wstrząsający, bo Emmy Wallace może powiedzieć to, czego nie mogły one zawrzeć w tej książce, ze względu na to, że chciały chronić wydawnictwo, żeby... nie zostało pociągnięte do odpowiedzialności prawnej za... wiadomo, można podać do sądu i żądać odszkodowań. Nikt tego nie chciał robić, a zależało im, żeby ta książka wyszła. Otóż, Amy Wallace powiedziała wprost, że istnieje więcej kobiet, znacznie więcej kobiet, które mogą ujawnić przestępstwa...

Mieli bardzo bliskie relacje i Emmy Wallace stosuje bardzo ciekawy zabieg, ponieważ mówi w każdym praktycznie wywiadzie, że apeluje do księcia Andrzeja, żeby powiedział, co wie. Zresztą pojawiło się w momencie, jak nagrywam ten podcast na People, pojawił się materiał o tym, że może tak się stać, że książe Andrzej zostanie wezwany do zeznawania przed kongresem w sprawie Epstina. Poczekamy, zobaczymy jak to będzie. Na razie w Wielkiej Brytanii jest cała debata, czy jak go pozbawią tych tytułów, będzie musiał wyjechać z Wielkiej Brytanii, no to coraz lepiej. Ale wróćmy do tego wywiadu Amy Wallace, którego udzieliła Emily Mattis. Ona tutaj mówi o tym, jak Virginia Dufresne, po co w ogóle napisała tę książkę, jaka była idea i mówi, że chciała, żeby ofiary przemocy seksualnej nie czuły się same i żeby były wreszcie widziane.

Żeby były słyszane i że Virginie bardzo na tym zależało. Bo pamiętajmy, gdyby media i policja zainteresowały się tą sprawą w połowie lat 90., kiedy pojawiły się pierwsze doniesienia, które były ignorowane, no to sprawa wyglądałaby zupełnie inaczej. Posłuchajcie, to jest fragment tego wywiadu, którego Amy Wallace udzieliła Emily Metlis. Ona chciała powiedzieć, że też się trudzę. Więc była bardzo skupiona na tym, że kiedy coś niebezpiecznego wydarzyło się, albo jakaś niebezpieczność w jej życiu, ona mówiła, że to jest w książce. Wiesz, ja piszę inne książki, ale to nie jest często sposób, w jaki ludzie reagują na rzeczy, które są trudne. w swoich życiach, nie myślą, że muszę to wypuścić na świat, żeby zobaczyć, ale dla Virginii, ponieważ jej cel w tym książce był pomóc innym przetrwającym od seksu, nie tylko przetrwającym Epsteinem i Maxwellem, ale wszystkich przetrwających, sprawić, że są mniej samotni, sprawić, że są widoczne i zrozumiejące.

Ona była bardzo zadowolona, że wśród nich są wszystkie te rzeczy. Co jest ważne, idźmy dalej w tym wywiadzie. Tam jest taki bardzo ważny wątek, o którym mówiłam wam przed chwilą, że gdyby ofiary Epstina były traktowane poważnie i z uważnością, to może byśmy dzisiaj nie mówili o tym, że Virginia Dufresne popełniła samobójstwo. Może do wielu rzeczy by nie doszło. No, ale niestety, i tutaj za chwilę ten fragment, Amy Wallace mówi o tym, że przez wiele lat ofiary Epstina i Ghislaine Maxwell, bo pamiętajmy, to nie są tylko ofiary samego Epstina, to są też ofiary Ghislaine Maxwell, oni działali we dwójkę, żeby gdyby one były traktowane jako osoby, którym warto wierzyć, sprawa wyglądałaby inaczej. Ale niestety, narracja wobec tych wszystkich dziewczyn, co pewnie ma związek z tym, jaką ogromną, silną pozycję miało Jeffrey Epstein, była taka, że to są osoby, którym nie warto wierzyć, że to są narkomanki, prostytutki, mitomanki,

A ważnym punktem tej książki, książki Virginie Dufresne jest to, że ofiary handlu ludźmi, wykorzystania seksualnego nie rodzą się nimi, one się nimi stają, często przez straszne doświadczenia. Ten motyw się tam bardzo wielokrotnie, wiele razy pojawia w tej książce, jak ją czytałam. I do momentu, kiedy Virginia Dufresne spotkała Ghislaine Maxwell w Mar-a-Lago, w spa w Mar-a-Lago, miała wtedy 16 lat, ale już do tego momentu przeszła straszne rzeczy, o tym wam powiem za chwilę. Ona była zdradzona przez członków własnej rodziny, zdradzona była przez ludzi, którym ufała i wiele ofiar Epstina i Maxwell powtarza ten sam schemat, znaczy oni byli bardzo sprytni. Wierzcie mi, wśród ich ofiar na palcach jednej ręki można znaleźć dziewczyny z tak zwanych zdrowych rodzin, normalnych rodzin, gdzie były dzieci słuchane, zaopiekowane, bezpieczne, gdzie rodzice interesowali się losem swoich dzieci.

Jak się pogłębia, poczyta trochę o tej sprawie, posłucha się relacji ofiar, no to, tak jak mówię, tu jest ten klucz doboru dziewczyn. To jest też bardzo ważne, jeżeli chodzi o Virginie Dufresne. To są dziewczyny, dziewczynki, które czasami desperacko potrzebowały pieniędzy. To są dziewczynki, które były z bardzo trudnych domów i te 200-300 dolarów, które mogły zarobić, kilka z nich było tak zwanymi rekruterkami. no to mówią, że poprawiły byt swojej rodziny chociaż na chwilę, chociaż tak naprawdę w rozliczeniu czasowym zniszczyły sobie życie i mówią o tym też zupełnie otwarcie. Tutaj jest fragment kolejny tego wywiadu, o którym wam mówię, to jest wywiad Emmy Wallace z Emily Metlis. gdzie Emily pyta o pierwszą podróż Virginie Dufresne do Londynu i o pierwsze spotkanie z księciem Andrzejem.

To spotkanie, pamiętajmy, miało miejsce w domu Ghislaine Maxwell w dzielnicy Belgravia, gdzie Andrzej podczas tego spotkania pyta ją o wiek i mówi o swoich córkach i Emily Wallace mówi, że to jest taka gra, w jaką grała Maxwell. Ona zawsze zadawała pytanie, no a jak myślisz, ile ona ma lat? Wszystkie ofiary to mówią. I to pytanie też zadała księciu Andrzejowi, który odpowiedział bezbłędnie, bo jego córki były w tym samym wieku. No i ona wtedy pada takie zdanie, które bardzo często się pojawia i które Virginia Geoffrey bardzo często słyszała, no że za chwilę będzie za stara i trzeba będzie ją wydać za mąż. O tym za chwilę, oto fragment tej rozmowy.

Zresztą w tym wywiadzie Amy Wallace mówi coś takiego, że no tak, książę Andrzej zgadł wiek Virginii Dufresne, bo jego córki były w tym samym wieku, ale wiadomo, że ich nikt nie zgwałci, no bo są z rodziny królewskiej, a taką dziewczynę można po prostu i nic się tutaj praktycznie nie stanie, bo on ma też do tego prawo. Co jest też ciekawe, ona wręcz mówi, przynajmniej, że to pierwsze spotkanie jej z księciem Andrzejem w rezydencji Belgravia w Londynie. Było dość miłe, w takim sensie, że on był dla niej kulturalny, powiedział na koniec dziękuję i że był bardzo taki, no wręcz szarmancki momentami, jeżeli w ogóle, może był bardzo skupiony na jej stopach. No potem było trochę gorzej. Ale wróćmy do tego wieku. Górna granica tak naprawdę według Elaine Maxwell to było właśnie to 17-18 lat, potem co robiono z tymi dziewczynami.

To jest kolejny wątek tej historii. Wątek, który jest w ogóle na osobną rzecz, tylko ja się trochę boję, że jak ktoś w to wejdzie, to będzie po prostu szejmował te kobiety, bo pojawia się zdanie i to zdanie pojawia się w książce Virginie Dufresne i to zdanie też powtórzyła Amy Wallace, to jest zdanie o tym, że trzeba będzie cię wydać za mąż. No bo te dziewczyny, kiedy, że tak powiem, odsłużyły swoje u Epstina i Maxwell, które zostały zużyte przez nich i przez ich bogatych, wpływowych przyjaciół, którym były udostępniane jako niewolnice seksualne, no to potem oni bardzo często w ramach, ja właśnie nie wiem czego, ale jest kilkadziesiąt co najmniej kobiet, które... w otoczeniu Epstina i Maxwell, które stają się żonami, bardzo młodymi żonami ich wpływowych przyjaciół, milionerów, miliarderów.

Wiemy, że Andrzej spotkał się z Virginią Dufresne trzy razy. W tym na wyspie Epstina, na tej wyspie, na której działy się przeróżne dziwne rzeczy. i na której odbywały się orgie i na której Lolita Express lądowali znani i bogaci tego świata. I wiemy, że tam doszło do orgi. Tą orgię dokładnie, ja Wam nie podam cytatów, opisuje Virginia Giuffre w swojej książce. Ona wzięła tam udział w orgi z księciem Andrzejem i Jeffreyem Epsteinem i ośmioma innymi dziewczynami. Te dziewczyny były bardzo młode. Prawdopodobnie dostarczył je Brunel. Dziewczyny były z Europy Wschodniej, nie znały angielskiego, nie wiadomo, czy jest jakaś szansa, żeby się dowiedzieć, kim one były.

Autorka książki nie wie, kim one są. To jest w sumie tajemnica, ale nie wiem, nie wiem, czy się zgłoszą, ale nie mówiły po angielsku. Virginia Giuffre pisze w swojej książce, że miała wrażenie, że są właśnie z Europy Wschodniej i że wręcz powiedziano jej, że załatwił je Jean-Luc Brunel. i że po prostu on je tam przywiózł i że one były tam pod pozorami chyba jakiejś sesji zdjęciowej. Nie znał języka angielskiego i Virginia opisuje w książce, to jest jeden z bardzo kolportowanych teraz cytatów, że zarówno Epstein, jak i książę Andrzej bardzo się śmiali, że takie dziewczyny są najlepsze, bo nie trzeba z nimi rozmawiać, bo nic nie rozumieją, nie mówią po angielsku, no traktowali je po prostu jako niewolnice seksualne. No i teraz tak, w ostatnich godzinach też pojawiła się kolejna informacja, która też pojawiła się w książce Virginie Dufresne i o niej też mówi Emily Metley, za chwilę posłuchacie.

Ona to mówi w podcaście News Agents, ja bardzo wam ten podcast polecam, to jest podcast dziennikarzy BBC, którzy też rozbierają na czynniki pierwsze sprawy Epstina, księcia Andrzeja i są naprawdę bezkompromisowi. I teraz tak, trzymajcie się mocno, okazuje się i to jest potwierdzone, Andrzej miał numer ubezpieczenia Virginie Dufresne, Dostał go prawdopodobnie od Epstina i kiedy wyszły na jaw jego kontakty z Virginią Dufresne, chciał rozkręcić wobec niej kampanię oszczerstw. Między innymi szukał na nią wszelkich możliwych brudów. I teraz pytanie, jak w ogóle doszło do tego, że on ten numer ubezpieczenia dostał? Kim trzeba być, żeby wykorzystywać swoją pozycję i swoje kontakty, żeby kogoś no chcieć po prostu zniszczyć.