Pierwsza Młodość #150

Ja mam ochotę tę książkę rzucić im w twarz po prostu, żeby nie powiedzieć w mordę. Bo to jest książka o tym, że czasami są takie sytuacje i że jest wiele takich sytuacji, że w dzisiejszych czasach przy tak ogromnych nierównościach społecznych są takie sytuacje, kiedy ludzie, żeby przetrwać, czasami robią straszne rzeczy i czasami to początkiem tego wszystkiego właśnie jest bieda. Z nią pisała tę książkę niejaka Amy Wallace, to jest bardzo znana dziennikarka, reportażystka, pisała tę książkę z Virginią Dziufre, 4 lata, to jest bardzo ważne. One spędziły ze sobą bardzo wiele czasu i teraz jak pewnie wpiszecie sobie na przykład na YouTube hasło Virginia Dziufre, nobody's girl, to będzie występowała Amy Wallace. I ona jest taką adwokatką, można powiedzieć, tej książki, no napisała, jest jej ghostwriterką. współautorką tej książki, pomagała ją pisać i tak naprawdę spędziła z Virginią Giuffre kilka dobrych lat.

Mieszkała z nią przez jakiś czas w Australii w jej domu, więc zna od podszewki całą tę historię i wywiady z Amy Wallace, myślę, że to jest w ogóle dodatkowa wiedza, którą my dostajemy w związku z tą książką, bo ta książka i to musicie wiedzieć, ona ma amerykańskie i europejskie wydanie. W amerykańskim wydaniu są pewne różnice w stosunku do europejskiego. Ja jeszcze nie miałam w ręku obu wydań, więc mogę się tylko teraz opierać na tym, co mówią dziennikarze, że na przykład niektóre postaci są już kompletnie nie do odczytania, znaczy nie są do zidentyfikowania, ale na pewno książka ta jest i to widać po ingerencji prawników, prawników wydawnictwa. Należy ją, moim zdaniem, czytać równolegle z opowiedziami Virginie Dufresne na przestrzeni lat, bo nagle to się wszystko składa w jedną dość potworną całość.

To wszystko, co się dzieje wokół księcia Andrzeja, to jak Wam powiedziałam, to jest historia, która toczy się już tak naprawdę kilkadziesiąt lat, ale teraz na chwilę stańmy. Wróćmy do Emmy Wallace, o której Wam mówiłam na początku, która jest współmatorką książki, tych wspomnień Virginie Dufresne. I ona zrobiła taki duży wywiad, duży wywiad z nią zrobiła Emily Mattis. To jest wywiad wstrząsający, bo Emmy Wallace może powiedzieć to, czego nie mogły one zawrzeć w tej książce, ze względu na to, że chciały chronić wydawnictwo, żeby... nie zostało pociągnięte do odpowiedzialności prawnej za... wiadomo, można podać do sądu i żądać odszkodowań. Nikt tego nie chciał robić, a zależało im, żeby ta książka wyszła. Otóż, Amy Wallace powiedziała wprost, że istnieje więcej kobiet, znacznie więcej kobiet, które mogą ujawnić przestępstwa...

Mieli bardzo bliskie relacje i Emmy Wallace stosuje bardzo ciekawy zabieg, ponieważ mówi w każdym praktycznie wywiadzie, że apeluje do księcia Andrzeja, żeby powiedział, co wie. Zresztą pojawiło się w momencie, jak nagrywam ten podcast na People, pojawił się materiał o tym, że może tak się stać, że książe Andrzej zostanie wezwany do zeznawania przed kongresem w sprawie Epstina. Poczekamy, zobaczymy jak to będzie. Na razie w Wielkiej Brytanii jest cała debata, czy jak go pozbawią tych tytułów, będzie musiał wyjechać z Wielkiej Brytanii, no to coraz lepiej. Ale wróćmy do tego wywiadu Amy Wallace, którego udzieliła Emily Mattis. Ona tutaj mówi o tym, jak Virginia Dufresne, po co w ogóle napisała tę książkę, jaka była idea i mówi, że chciała, żeby ofiary przemocy seksualnej nie czuły się same i żeby były wreszcie widziane.

Żeby były słyszane i że Virginie bardzo na tym zależało. Bo pamiętajmy, gdyby media i policja zainteresowały się tą sprawą w połowie lat 90., kiedy pojawiły się pierwsze doniesienia, które były ignorowane, no to sprawa wyglądałaby zupełnie inaczej. Posłuchajcie, to jest fragment tego wywiadu, którego Amy Wallace udzieliła Emily Metlis. Ona chciała powiedzieć, że też się trudzę. Więc była bardzo skupiona na tym, że kiedy coś niebezpiecznego wydarzyło się, albo jakaś niebezpieczność w jej życiu, ona mówiła, że to jest w książce. Wiesz, ja piszę inne książki, ale to nie jest często sposób, w jaki ludzie reagują na rzeczy, które są trudne. w swoich życiach, nie myślą, że muszę to wypuścić na świat, żeby zobaczyć, ale dla Virginii, ponieważ jej cel w tym książce był pomóc innym przetrwającym od seksu, nie tylko przetrwającym Epsteinem i Maxwellem, ale wszystkich przetrwających, sprawić, że są mniej samotni, sprawić, że są widoczne i zrozumiejące.

Ona była bardzo zadowolona, że wśród nich są wszystkie te rzeczy. Co jest ważne, idźmy dalej w tym wywiadzie. Tam jest taki bardzo ważny wątek, o którym mówiłam wam przed chwilą, że gdyby ofiary Epstina były traktowane poważnie i z uważnością, to może byśmy dzisiaj nie mówili o tym, że Virginia Dufresne popełniła samobójstwo. Może do wielu rzeczy by nie doszło. No, ale niestety, i tutaj za chwilę ten fragment, Amy Wallace mówi o tym, że przez wiele lat ofiary Epstina i Ghislaine Maxwell, bo pamiętajmy, to nie są tylko ofiary samego Epstina, to są też ofiary Ghislaine Maxwell, oni działali we dwójkę, żeby gdyby one były traktowane jako osoby, którym warto wierzyć, sprawa wyglądałaby inaczej. Ale niestety, narracja wobec tych wszystkich dziewczyn, co pewnie ma związek z tym, jaką ogromną, silną pozycję miało Jeffrey Epstein, była taka, że to są osoby, którym nie warto wierzyć, że to są narkomanki, prostytutki, mitomanki,

Oni mieli jakiś radar w głowie, że wyłapywali dziewczyny, które potrzebowały pomocy. które były samotne, nieszczęśliwe, bardzo często molestowane, bardzo często z bardzo patologicznych rodzin. Zresztą posłuchajcie, to jest kolejny fragment wywiadu Amy Wallace, którego udzieliła Emily Matlis. Proszę bardzo. i wiesz to bardzo dobrze, żołnierze Epstein i Maxwell byli traktowani jak biedne dziewczyny, sztuczki, ludzie, którzy nie powinni być wierzeni. I bardzo ważny punkt w tym książce jest to, że żołnierze trafienia seksualnego nie są urodzeni, są zrobione. I one są zrobione przez niebezpieczne doświadczenia, które odbywają się w swoich życiach.

Jak się pogłębia, poczyta trochę o tej sprawie, posłucha się relacji ofiar, no to, tak jak mówię, tu jest ten klucz doboru dziewczyn. To jest też bardzo ważne, jeżeli chodzi o Virginie Dufresne. To są dziewczyny, dziewczynki, które czasami desperacko potrzebowały pieniędzy. To są dziewczynki, które były z bardzo trudnych domów i te 200-300 dolarów, które mogły zarobić, kilka z nich było tak zwanymi rekruterkami. no to mówią, że poprawiły byt swojej rodziny chociaż na chwilę, chociaż tak naprawdę w rozliczeniu czasowym zniszczyły sobie życie i mówią o tym też zupełnie otwarcie. Tutaj jest fragment kolejny tego wywiadu, o którym wam mówię, to jest wywiad Emmy Wallace z Emily Metlis. gdzie Emily pyta o pierwszą podróż Virginie Dufresne do Londynu i o pierwsze spotkanie z księciem Andrzejem.

To spotkanie, pamiętajmy, miało miejsce w domu Ghislaine Maxwell w dzielnicy Belgravia, gdzie Andrzej podczas tego spotkania pyta ją o wiek i mówi o swoich córkach i Emily Wallace mówi, że to jest taka gra, w jaką grała Maxwell. Ona zawsze zadawała pytanie, no a jak myślisz, ile ona ma lat? Wszystkie ofiary to mówią. I to pytanie też zadała księciu Andrzejowi, który odpowiedział bezbłędnie, bo jego córki były w tym samym wieku. No i ona wtedy pada takie zdanie, które bardzo często się pojawia i które Virginia Geoffrey bardzo często słyszała, no że za chwilę będzie za stara i trzeba będzie ją wydać za mąż. O tym za chwilę, oto fragment tej rozmowy.

Zresztą w tym wywiadzie Amy Wallace mówi coś takiego, że no tak, książę Andrzej zgadł wiek Virginii Dufresne, bo jego córki były w tym samym wieku, ale wiadomo, że ich nikt nie zgwałci, no bo są z rodziny królewskiej, a taką dziewczynę można po prostu i nic się tutaj praktycznie nie stanie, bo on ma też do tego prawo. Co jest też ciekawe, ona wręcz mówi, przynajmniej, że to pierwsze spotkanie jej z księciem Andrzejem w rezydencji Belgravia w Londynie. Było dość miłe, w takim sensie, że on był dla niej kulturalny, powiedział na koniec dziękuję i że był bardzo taki, no wręcz szarmancki momentami, jeżeli w ogóle, może był bardzo skupiony na jej stopach. No potem było trochę gorzej. Ale wróćmy do tego wieku. Górna granica tak naprawdę według Elaine Maxwell to było właśnie to 17-18 lat, potem co robiono z tymi dziewczynami.

To jest kolejny wątek tej historii. Wątek, który jest w ogóle na osobną rzecz, tylko ja się trochę boję, że jak ktoś w to wejdzie, to będzie po prostu szejmował te kobiety, bo pojawia się zdanie i to zdanie pojawia się w książce Virginie Dufresne i to zdanie też powtórzyła Amy Wallace, to jest zdanie o tym, że trzeba będzie cię wydać za mąż. No bo te dziewczyny, kiedy, że tak powiem, odsłużyły swoje u Epstina i Maxwell, które zostały zużyte przez nich i przez ich bogatych, wpływowych przyjaciół, którym były udostępniane jako niewolnice seksualne, no to potem oni bardzo często w ramach, ja właśnie nie wiem czego, ale jest kilkadziesiąt co najmniej kobiet, które... w otoczeniu Epstina i Maxwell, które stają się żonami, bardzo młodymi żonami ich wpływowych przyjaciół, milionerów, miliarderów.

I mówi, że od razu zniszczył ją, do czasu, kiedy straciła się świadomość i, tak powiem, podkreślała go w praktycznych dokumentach tylko jako, tak powiem, przewodniczącego. Dufresne nie nazywa przewodniczącego, ani wielu innych mężczyzn, o których pisze w tym książce. Jej współautora Amy Wallace mówi, że nie powinno być w porządku obywatelom zabójstwa, żeby wyłapać ich zabójców. Powinny być autorzy, dlatego nazywa się w tzw. Eppstein Files, Giffrey nazywa Epsteina, a także Pana Andrewa, którzy, jak mówiła, spotkała w kilku miejscach. Reweluje też niektóre taktyki, które Pana Andrewa użył, kiedy okazało się, że jego historia będzie się wydarzyła. Na przykład, po wyrażaniu wątpliwości na moją kredybilność przez tak długo, zespół Pana Andrewa nawet przeszedł tak daleko, że próbował zamieścić internetowe trolleje, by mnie zaskoczyć.