ADHD u dorosłych. Jak ogarnąć życie po swojemu?

Martyna, pytanie do ciebie, bo mam wrażenie, że jakoś tak ucichłaś. Czy miałaś takie poczucie kiedykolwiek, na którymkolwiek etapie swojego życia, że z powodu ADHD byłaś stygmatyzowana? Na pewno siebie stygmatyzowałam. I tak jeszcze odpowiem na to pytanie, nawiązując do poprzedniego pytania dotyczącego tych filmów. Mój pierwszy w ogóle film, który zobaczyłam w social mediach, który mnie w jakiś sposób zaczął... zbudował jakiś znak zapytania w mojej głowie. Pamiętam, że to był film, w którym dziewczyna właśnie opowiedziała o tym, że dostała diagnozę, że ma ADHD i że taka jedna w ogóle z rzeczy, która ją tak strasznie w tym poruszyła, to było to, że ona przez całe swoje życie obwiniała się za to, że ona nie potrafi przeczytać książki.

która jej jakby na maksa nie zainteresowała. I ja pamiętam, że dla mnie w szkole przeczytanie lektur to była absolutna mordęga i ja nie byłam w stanie po prostu dokończyć czytania tych lektur, korzystałam ze streszczeń. A jako wzorowa, piątkowa, szóstkowa uczennica, no to była taka sytuacja dla mnie bardzo, bardzo trudna, z powodu której miałam ogromne wyrzuty sumienia, ale no fizycznie nie byłam w stanie się przemóc. I bardzo mocno siebie wtedy właśnie z tego powodu stygmatyzowałam i zastanawiałam się, co jest ze mną nie tak, czemu jakby nie potrafisz usiąść i przeczytać książki, bo ja czytając w mojej głowie jakby była masa innych myśli, byłam w stanie przeczytać stronę i nie wiedziałam, co przeczytałam w ogóle.