Teoria strun, o co naprawdę w niej chodzi? - POP Science #100

To wszystko w tej książce jest. Jest to naprawdę świetna rzecz. Pan ze Stanford, Leonard Susskind, to jest klasa sama w sobie, więc można zawsze polecić. Natomiast jak mówimy o ludziach, nie wziąłem żadnej książki. Ty masz na półce Kilka książek, bo tutaj to jest razem z tym wczesnym Gabrielem Veneziano, Saskind, jeszcze parę innych nazwisk i bardzo trudno jest w opracowaniach znaleźć nazwisko tego, który Medialnie przypisuje sobie bardzo mocno wszystko, czyli pan Michio Kaku. Oglądałem jakiś materiał, gdzie mówi się, że równanie opisujące teorię strun ma długość trzech cali.

Czy obawiacie się, że Teoria strun może zyskać to uznanie albo może stracić uznanie? Are you afraid? To jest utwór, który też tutaj jest. Dla niektórych fizyków, moi drodzy, bo tak się staram, wiesz, dla niektórych fizyków, tak jak Saskinda, tak jak z tego tutaj Gubsera, który też pracował nad teorią strun, tak jak dla Michio Kaku, to jest ciężka sprawa i praca nad tymi równaniami to jest pain. Utwór też z tej płyty, także jest paranoid jeszcze oczywiście. To może prowadzić do paranoi jak się pracuje nad Teoria strun.

I znowu ta teoria, wiesz, Falą idzie do góry, znowu gdzieś tam pojawiają się jakieś nowe koncepcje, nowe sposoby, no bo wiesz, no jednak zaprzęgasz do pracy więcej umysłów. Pan Saskind, pan Michio Kaku, który poszedł totalnie w popularyzację, a nie w pracę naukową, no nie uciągną tego tak dobrze, jak kiedy np. nad tym pracuje, nie wiem, 10 tysięcy różnych fizyków, bo jest większa szansa statystycznie, że któryś wpadnie na jakieś ciekawe rozwiązanie, więc W ten sposób to wygląda. Co mamy później dalej? Tak zwany krajobraz strunowy, który w 2000 latach się pojawił przecież. To już w ogóle jest sensacyjne, bo jak wtedy mieliśmy tych pięć różnych teorii strun, czy też pięć różnych sposobów obliczania tego, to tutaj

Jeśli do tej pory zawiodła, To głównym powodem jest to, że jej wewnętrzne wady są ściśle powiązane z jej mocnymi stronami i oczywiście historia jest niedokończona, ponieważ teoria strun może okazać się tylko częścią prawdy. Prawdziwe pytanie nie brzmi, dlaczego poświęciliśmy tyle energii na teorię strun, ono brzmi, dlaczego nie poświęciliśmy wystarczająco dużo energii Na inne podejścia. Czyli w tym jest zupełny brak wiary, że w pewnym momencie wielu fizyków, jak Michio Kaku, rzucili się na teorię strun, rozszarpali ją na części pierwsze I z tego nie wyniknęło nic nowego, nic takiego, co przybliżyłoby nas do tej odpowiedzi.

Czyli do tego, co nazywamy teorią wszystkiego. Czyli my tak naprawdę zbudowaliśmy jakieś takie rzeczy, nad którymi już chyba dzisiaj są dalej zwolennicy teorii strun, jak Michio Kaku. Ale nie tylko tutaj trzeba oddać, że tak powiem, ukłon w stronę teorii strun, bo widzisz, tak jak powiedziałem, sinusoida i znowu w ostatnim czasie zaczynają pojawiać się jakieś cukiereczki takie, które zaczynają wskazywać na to, że może coś w tym jest, tylko trzeba to okrzesać, bo na razie siekierami po prostu tną te teorie, a jeszcze trzeba wziąć dłuto i z tego kształtu, który został gdzieś tam wyciosany, wyrzeźbić już ostatecznie to, co mogłoby tutaj być sensowne. No ale czy to się wydarzy?

Przyznam, że do tego Michio Kaku, bo jak obejrzałem program, tutaj przed tym programem, żeby zobaczyć, on tak naprawdę nie miał nic do powiedzenia w takim programie popularnonaukowym o strunach. Nic więcej niż tam w tych popularnych książkach jest, a to też jeszcze była taki cień tego. Najbardziej mnie uderzyło to, że on tak sobie przypisuje dużo rzeczy. Ja dokładnie zaraz powiem, co zrobił Michio Kaku. Natomiast najpierw chciałbym wam bardzo serdecznie polecić płytę, Którą ja nabyłem, bo mnie urzekła okładka. Drogą kupna. Nabyłem, zobaczcie jaka jest piękna okładka. To nie jest mapa nieba, bo ja starałem się tutaj jakieś gwiazdozbiory znaleźć, ale nie, to są po prostu bezładne kropki, jakieś tutaj z tej strony, o tu jakieś jakby galaktyki, nie wiem.

Pomyślimy, a teraz przejdźmy do kaku, bo masz na niego kwity na kaku. Tak, w latach 70. jeszcze, drodzy Państwo, kaku wraz z Keiji Kikawą opracował formalizm zwany jako, i tu uwaga, Formulacja teorii strun w przestrzeni światów przy użyciu kwantowego podejścia pól. Do takiego stwierdzenia to można sprowadzić. I oni zajmowali się tym, jak opisać zachowanie strun przy użyciu metod znanych z mechaniki kwantowej. To w sumie dosyć ważna rzecz tak naprawdę. I to właśnie Kaku mówi, że on skąd wie, że ten główny wzór ma tam trzy cale, bo to ja go stworzyłem.