Teoria strun, o co naprawdę w niej chodzi? - POP Science #100

Ostateczną odpowiedź na życie, wszechświat i całą resztę. Jaka była odpowiedź? O Jezu, nie pamiętam, 42? 42. Nikt nie wiedział, o co chodzi właściwie. Jakby komputer mielił, mielił, wypluł, 42. No i wszyscy jakby, wiesz, oczywiście przyjęli na klatę, że taka była odpowiedź. I trochę tak było z tą właśnie teorią strun pierwszą, tą bozonową teorią strun. Właśnie. Bo w sumie nie wiem, czy to dobrze wybrzmiało, że ona tak naprawdę traktowała tylko te bozony. I tylko te bozony pod to podlegały, cała materia tak naprawdę nie była objęta tą teorią, więc to też był bardzo duży znak zapytania, już pomijając te wszystkie tachiony i te wszystkie inne dziwne, cudaczne rzeczy, które gdzieś tam się przy tym wszystkim wydarzały. Więc tak samo tutaj, no masz jakąś cudaczną odpowiedź, nie wiesz do końca nawet na co ona odpowiada i jakie tu jest pytanie, bo na pewno nie to, które ty zadałeś.

Nie wiem czy jemu się to spodoba, ale to taki polski Jean-Michel Jarre. Tak jak tutaj mamy Rudziów i Pałszków, którzy grają muzykę, tak Madis gra, nie tylko gra fajną muzykę, ale i stara się, żeby ta muzyka była spektakularna, żeby była przyjemna, a przede wszystkim w momencie, gdy już występuje na scenie, To nie stara się zanudzać jakimiś, nie wiadomo jakimi, kreowaniem dziwnych dźwięków, tylko wprowadza harfę laserową, jakieś efekty świetlne i z powodzeniem daje duże koncerty i zapełnia salę. No i tutaj jest jego, zdaje się, czwarta płyta taka studyjna.

Być może po prostu zrobione przez jakiś model graficzny. Pewnie tak. To jest zespół, który nazywa się The Comet is Coming. I tutaj... Jezu, jaki ta płyta ma tytuł, bo nigdzie go nie ma. Jest Hyper-Dimensional Expansion Beam. O, to coś takiego w oparciu o struny na pewno. Tak, oczywiście. I tę płytę, tak jak mówię, zupełnie nie znałem zespołu. I to był chyba jeden z naprawdę nielicznych zakupów, gdzie mówię, a nawet jeśli to będzie disco polo, to ładna okładka.