Szmuel ha-Nagid i dziedzictwo Al-Andalus [Poetycki piątek]

Więc... No, tutaj do króla Salomona wręcz go porównuję, także grube buty. Właśnie to jest ciekawe, bo gdybyśmy dzisiaj powiedzieli do jakiegoś, nie wiem, ośmiolatka, to ty bądź Dawidem, jak będę koheletem, to by spojrzał i powiedział, what? A już wtedy w Al-Andalus taki ośmiolatek mówi, dobra tato, spoczko. Szmuel ha-Nagid się chwali, że jego synowie mówili nie tylko tą klasyczną arabszczyzną literacką, odbierali stosowną edukację od najwcześniejszych lat, ale właśnie też Klasycznym hebrajskim się posługiwali, umieli komponować poezję.

Zresztą jego synowie podobno są autorami dywanów, czyli dywanów tych zbiorów poezji, które są przez nich układane i wiersze Szmuela Nagida są opatrywane nagłówkami, które w osobie pierwszej pisane są ręką właśnie syna. I tutaj Yosef ha-Nagid pisze w tym tomie ben Kohelet, bardzo obszernym, że Ja tutaj, mając osiem lat, już spisuję wiersze mojego ojca wielkiego poety, a między nimi też tutaj, proszę, prezentuję swój własny, który napisałem. Podobno drugi syn, młodszy, kolejny Tom Ben Michele, przepraszam, spisywał już mając trzy lata po hebrajsku.